آقای آجورلو این رسمش نیست! سلام پر سر و صدا، خداحافظی در سکوت

به گزارش مجله خبری نگار/ایران ورزشی: سکوت محض در هیاهوی مدیریتی! این استراتژی شگفت‌آور مصطفی آجورلو بعد از برکناری از باشگاه استقلال است. بی آنکه حتی قلم بردارد یا انگشت روی کیبورد بگذارد و چند خطی برای هواداران باشگاه استقلال که بیش از یک سال حمایتش کردند، بنویسد.

مصطفی آجورلو بیش از یک سال با هواداران باشگاه استقلال زندگی کرد و با آن‌ها خاطراتی تاریخی را برای خود رقم زد. قهرمانی با استقلال در لیگ برتر ایران (بعد از هشت فصل) که به لطف حمایت همین هواداران به دست آمد، بی‌شک با دستاوردی که سال‌ها قبل او در باشگاه پاس تهران صاحبش شد قابل قیاس نیست و آن قهرمانی را هرگز نمی‌توان با موفقیتی که در زمان حضور در باشگاه استقلال صاحب شد، قیاس کرد.

شاید اگر آجورلو با همین استراتژی باشگاه پاس را ترک می‌کرد، صدای هیچ‌کس درنمی‌آمد، اما رفتن با این همه بی‌تفاوتی از باشگاه استقلال عمیقاً برخورنده است.

اینجا باشگاه استقلال است. با میلیون‌ها هوادار که از داخل و خارج حمایتش می‌کنند. هوادارانی که با موفقیت‌های تیم‌شان می‌خندند و با شکست‌هایش اشک می‌ریزند. شاید مصطفی آجورلو به واسطه آنکه هیچ‌گاه در طول دوران مدیریتش سابقه فعالیت در چنین باشگاه‌هایی را نداشته که تا این اندازه هواداران با باشگاه نزدیک باشند، با این استراتژی باشگاه را ترک کرده و حتی حاضر به توضیح درباره آنچه رخ داد نشده است، اما این نا‌آشنایی هر اندازه که توجیه‌پذیر باشد دلیلی بر این بی‌تفاوتی نیست و از او انتظار می‌رفت به هنگام وداع با صندلی مدیریت باشگاه استقلال دست‌کم از هواداران این باشگاه بابت حمایت‌های همه جانبه سپاسگزاری می‌کرد.

از مصطفی آجورلو انتظارات دیگری هم بود. او باید توضیح می‌داد که دلیل کنار گذاشتنش از باشگاه استقلال چیست و این حجم از ابهامات مالی که باقی مانده و هر روز می‌تواند سوژه‌ای برای نگارش و حتی اتهام‌زنی در رسانه‌ها باشد، به چه دلیل ناگهان از زیر پوست استقلال بیرون زده است. جز او هیچ‌کس نمی‌توانست درباره آنچه می‌گویند و شایعات متعددی که دهان به دهان می‌شود و حتی برخی انگ اختلاس می‌زنند و خبر از گم شدن مبالغی می‌دهند، شفاف‌سازی کند.

مصطفی آجورلو «ی» امروز که ترجیح داد در سکوت از باشگاه استقلال جدا شود، همان آقا مصطفایی است که در ابتدای فصل بیست و یکم تجمع بزرگی از پیشکسوتان باشگاه استقلال را برپا کرد و در آن جشن خانوادگی صغیر و کبیر را در آغوش کشید و خود را یک استقلالی تمام عیار لقب داد. آیا آن سلام پر سر و صدا با باشگاه استقلال یک خداحافظی کوتاه را نمی‌طلبید؟!

آجورلوی امروز که خداحافظی در سکوت را به سیاست اول خود بدل ساخته همان مردی است که در روز معارفه ریکاردو ساپینتو با سینه‌ای ستبر در سالن اجتماعات هتل اسپیناس بلوار کشاورز تهران اعلام کرد: با ساپینتو چهار جام قهرمانی به دست می‌آوریم و راه ما مانند قبل (دوره مربیگری مجیدی) ادامه دارد.

چرا آجورلو با این همه وعده‌های شیرین حاضر نیست درباره چرایی جدایی‌اش از باشگاه استقلال توضیح بدهد؟! بماند که او پیش‌تر نیز وعده‌هایی همچون ساخت ۲۰۰ واحد مسکونی به پیشکسوتان را داده بود یا قصد داشت از رستوران‌های زنجیره‌ای باشگاه استقلال رونمایی کند.

به یاد می‌آوریم که در اظهارات مدیرعامل سابق موضوع مهم درآمد سالانه ۵۰۰ میلیارد تومان نیز دیده شد و او در عین حال رویای قهرمانی با استقلال در لیگ قهرمانان را نیز تصویر می‌کرد، اما همان مدیر با آن همه جملات پرطمطراق و امیدوارکننده ناگهان مانند نوری در تاریکی شب از مقابل دیدگان هواداران این باشگاه محو شد و جای خود را به مدیر دیگری داد.

مصطفی آجورلو شاید به هر دلیل خودش را محق بداند که در سکوت برود، اما این بی صدایی لااقل از او انتظار نمی‌رفت.