بیمارستان ۶۴ تختی بنیاد بیماری‌های خاص در انتظار دریافت مجوز

به گزارش مجله خبری نگار، فاطمه هاشمی در نشست خبری که به مناسبت روز بیماری‌های خاص برگزار شد، درباره بیمارستان شرق تهران که از سوی بنیاد بیماری‌های خاص در حال احداث است، گفت: در سال ۱۳۸۶ بود که کلینیک شرق رو راه‌اندازی کردیم که شامل بخش‌های تالاسمی، دیالیز، دیابت، خدمات فیزیوتراپی بیماران ام‌اس، کلینیک‌های تخصصی، آزمایشگاه و داروخانه بود، اما از این نظر که مردم عادی هم به این کلینیک مراجعه می‌کردند، در ایام کرونا سعی کردیم که خدمات عمومی‌مان را کاهش دهیم. بر این اساس کلینیک تخصصی‌مان را تعطیل کردیم و فقط برای بیماران خاص ارائه خدمت می‌کردیم. حال با فروکش کردن کرونا تا زمانیکه مجددا مجوز‌ها را بگیریم زمان می‌برد و دنبال راه‌اندازی مجدد بخش‌ها هستیم. در کنار آن هم یک بیمارستان ۶۴ تختی را با ۱۷ هزار متر بنا و با امکانات خوب آماده کردیم، اما چند ماه است که دنبال مجوز هستیم، اما مشکلاتی با دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی داریم که هنوز اجازه راه‌اندازی بیمارستان را به ما ندادند.

وی با اشاره به برخی مخالفت‌ها بخاطر نام «هاشمی»، اضافه کرد: اگر بیمارستان بنیاد برای بخش خصوصی بود، از مدت‌ها پیش راه‌اندازی شده بود. بنیاد در نگاه مردم اعتبار دارد، اما در مسائل سیاسی مشکلاتی برای بنیاد ایجاد می‌شود.

وی درباره وضعیت دارویی بیماران خاص در کشور، گفت: اولین مورد در زمینه بیماران‌تالاسمی است که دچار مشکلات عدیده‌ای شده‌اند. طبق مصوبه‌ای که در سال ۱۳۷۶ تصویب شد، باید رایگان درمان شوند؛ چه داروی خارجی مصرف کنند چه داروی داخلی. متاسفانه چند سالی است که دارند بابت دارو‌های خارجی بیماران خاص و تالاسمی مبلغی را از آن‌ها دریافت می‌کنند. چندین بار این مساله را پیگیری کردیم، اما به نتیجه خوبی نرسیده است.

هاشمی ادامه داد: بحث دیگر موضوع کمبود داروی بیماران خاص است. این کمبود‌ها در شهرستان‌ها ایجاد می‌شود و بار‌ها به ما گزارش داده‌اند. درباره دارو‌های تالاسمی و فاکتور هشت بیماران هموفیلی و... این مشکلات وجود دارند. بیماران سرطانی مشکلات زیادی دارند. زیرا برای برخی داروهایشان باید فرانشیز بالا بپردازند و برخی از داروهایشان هم اصلا تحت پوشش بیمه نیست و باید با قیمت آزاد آن‌ها را تهیه کنند. نسخه‌های ۱۲ میلیونی، ۳۰ میلیونی و... از این بیماران به ما می‌رسد.

وی افزود: در مراکز بنیاد بیماری‌های خاص فقط دارو‌های بیمه‌ای را تحت پوشش قرار می‌دهیم و فرانشیزی که تا سقف ۵۰۰ هزارتومان باشد، از بیمار نمی‌گیریم. کسانی هم که در مراکز ما در حال درمان هستند، تا سقف یک میلیون تومان هزینه‌ای پرداخت نمی‌کنند، از این سقف به بعد ۵۰ درصد هزینه را دریافت می‌کنیم و فرانشیز شیمی درمانی‌شان هم رایگان است. ما در مراکزمان هیچ رابطه مالی با بیماران‌خاص نداریم و همه اقدامات‌شان رایگان و بر اساس پروتکل ارائه می‌شود. با این حال نمی‌توانیم بیمارانی که باید به صورت آزاد ارقام دارو و درمان‌شان را تامین کنند، کمک کنیم، مگر اینکه خیری برای آن‌ها پیدا کنیم که این هم به میزان زیاد ممکن نیست.

هاشمی گفت: در عین حال بیماران دیالیزی هم با برخی مشکلات دارویی و دستگاه‌های دیالیز مواجهند. دستگاه‌های دیالیز خارجی فرسوده شده و نیاز به تعمیرات دارد. یک زمانی توانسته بودیم در کشور نسبت دستگاه دیالیز به بیمار را روی ۵ الی ۵.۵ نگه داریم، اما اکنون به ۹ یا ۱۰ رسیده است. البته دستگاه‌های ایرانی هم در کشور تولید می‌شود، اما رقم دستگاه‌های دیالیز هم بالا رفته است. به طوری که تا دو سال قبل که ارز آزاد نشده بود، ما ۴۰میلیون تومان خریداری میکردیم، اما اکنون دستگاه دیالیز خارجی بین ۴۰۰ تا ۶۰۰ میلیون تومان و دستگاه ایرانی ۳۰۰ میلیون تومان است. از طرفی در مراکز درمانی نسبت به دستگاه‌های دیالیز نارضایتی بالاست.

وی افزود: اشکالی که در تعرفه‌های حوزه دیالیز وجود دارد، این است که تعرفه را برای بیمارستان خصوصی بالاتر از مرکز خیریه تعیین می‌کنند. به هر حال وضعیت مناسبی را برای بیماران‌مان نداریم. البته مرتبا پیگیری، نامه‌نگاری و رصد می‌کنیم و از کمبود دارو‌ها گزارش تهیه می‌کنیم و امیدواریم به نتایج خوبی برسیم.

وی در پاسخ به سوالی درباره علت افزایش قیمت برخی دارو‌های درمان سرطان، ادامه داد: به طور کلی قیمت برخی دارو‌ها بالا رفته است؛ مانند برخی دارو‌های سرطانی. از آنجایی که قیمت بالا رفته، فرانشیز شیمی درمانی در برخی دارو‌ها افزایش یافته است. نکته دیگر این است که گفته می‌شود در خدمات سرپایی سهم بیمه ۷۰ درصد و سهم بیمار ۳۰ درصد است. در حالی که بیمه‌ها ۳۰ درصد را پرداخت می‌کنند و بیمار ۷۰ درصد هزینه را می‌پردازد و این را در مراکزمان می‌بینیم. حال از بیماران خاصی که به مراکز ما مراجعه می‌کنند، این پول را دریافت نمی‌کنیم، اما اگر به مراکز دیگر بروند از آن‌ها دریافت می‌شود. درباره افزایش قیمت برخی دارو‌های سرطانی نیز خود قیمت افزایش یافته است و به واسطه این فرانشیز بالا می‌رود و برخی از این دارو‌ها هم تحت پوشش بیمه نیستند.

هاشمی درباره وضعیت تخصیص بودجه به بنیاد بیماری‌های خاص نیز گفت: در عین حال بودجه‌های بنیاد را به موقع نمی‌دهند. به عنوان مثال بودجه بهمن و اسفند ماه سال گذشته ما را نپرداختند که با رایزنی بسیار، پرداخت کردند. امسال هم هیچ بودجه‌ای به ما پرداخت نکرده‌اند.

هاشمی در پاسخ به سوالی درباره موضع بنیاد بیماری‌های خاص در قبال تغییر نظام ارزی دارو و تمهیدات لازم برای متضرر نشدن بیماران خاص، گفت: در کشور‌های توسعه یافته، هزینه درمان این بیماران از سوی بیمه‌ها پرداخت می‌شود. حال چه دارو با ارز ترجیحی بیاید، چه با ارز آزاد وارد شود. در ایران هم باید به این سمت حرکت کنیم. اگر می‌خواهند ارز را آزاد کنند، نباید از جیب مردم باشد، بلکه دولت باید مابه‌التفاوت ارز را به بیمه‌ها تحویل دهد و بیمه برای بیمار استفاده کند. بحث قاچاق معکوس دارو در ایران، سالهاست که اتفاق می‌افتد. سال‌ها قبل در سازمان جهانی در جلسات تالاسمی اعلام می‌شد که داروی تالاسمی ایران ۳ دلار در ایران خریداری می‌شود و به قیمت دو دلار در کشور‌های همسایه فروخته می‌شود. تفاوت نرخ ارز منجر به این موضوع می‌شود، اما نظارت هم بسیار مهم است. بهترین شیوه عملکرد این است که بیماران از سوی بیمه‌ها حمایت شوند، اما در این بین نباید فاصله‌ای بین تامین داروی بیمار و حمایت بیمه‌ای اتفاق افتد.

هاشمی در پاسخ به سوال، درباره احتمال همکاری بنیاد بیماری‌های خاص با وزارت بهداشت در زمینه تحویل دارو‌های بیماران خاص به درب منازل‌شان گفت: ما این طرح را سال‌ها قبل پیشنهاد دادیم، اما اتفاقی نیفتاد. اکنون هم داروخانه‌های بنیاد این آمادگی را دارند که در این طرح شرکت کنند.

وی در پاسخ به سوال درباره بودجه بنیاد بیماری‌های خاص در سال جاری، گفت: بودجه ما برای امسال افزایشی نداشت و حدودا بالغ بر ۱۲۰ میلیارد تومان است که البته هنوز اختصاص نیافته است.

هاشمی درباره بحث‌های مربوط به کمبود دارو و ارتباط آن با مافیای دارویی، گفت: سالهاست که این مشکل را در کشور داریم. باید خصوصی‌سازی‌مان از دولتی‌ها جدا شود. وقتی مسوولان دولتی ما کارخانه داروسازی، واردات دارو و... دارند، مشکل در کشور ایجاد می‌شود. باید همه چیز آزاد باشد و بخش خصوصی اقدام کند و دولت هم نظارت کند. نمی‌شود که نیمی از کار دولتی باشد و نیمی خصوصی. زیرا بالاخره ناخودآگاه مشکلاتی ایجاد می‌کند. وزارت بهداشت باید در حوزه ورود دارو یک پروتکل درست داشته باشد.