کد مطلب: ۱۱۶۳۴۱۲
|
|
۰۳ آبان ۱۴۰۵ - ۰۶:۳۳

سود پرواز یا جان مسافر؟ ماجرای زمینگیری ۴۱ هواپیمای MD

سود پرواز یا جان مسافر؟ ماجرای زمینگیری ۴۱ هواپیمای MD
زمینگیری ۴۱ فروند هواپیمای عملیاتی MD بار دیگر اختلاف میان ملاحظات اقتصادی شرکت‌های هواپیمایی و الزامات ایمنی را به صدر اخبار آورده است. در حالی که ایرلاین‌ها از کاهش ظرفیت پرواز‌ها و احتمال افزایش قیمت بلیت می‌گویند، سازمان هواپیمایی کشوری تأکید دارد که هیچ منفعت اقتصادی نمی‌تواند جایگزین احراز صلاحیت پروازی شود.

به گزارش مجله خبری نگار، پرواز هواپیما‌های بوئینگ‌ام‌دی پس از مهلت ۵ ساله و هشدار‌های کارخانه سازنده مشمول توقف اجباری شد، اما برخی ایرلاین‌ها حاضر به چشمپوشی از سود کلان خود نیستند. زمینگیری ۴۱ فروند هواپیمای عملیاتی بوئینگ‌ام‌دی، بار دیگر تعارض میان منافع اقتصادی شرکت‌های هواپیمایی و الزامات ایمنی را برجسته کرده است. شرکت‌ها از کاهش ظرفیت صندلی، احتمال افزایش قیمت بلیت و تهدید اشتغال نیرو‌ها سخن می‌گویند، اما سازمان هواپیمایی کشوری تأکید دارد ادامه پرواز هواپیما‌های فاقد صلاحیت، حتی در شرایط کمبود ناوگان، قابل‌پذیرش نیست. ابوذر شیرودی، رئیس سازمان هواپیمایی کشوری، با اعلام اینکه ممنوعیت پرواز شامل تمام هواپیما‌های‌ام‌دی نمی‌شود، گفت: هواپیما‌هایی که الزامات فنی را اجرا و صلاحیت پروازی دریافت کنند، امکان بازگشت به چرخه پرواز را دارند. ایمنی حداکثری مسافران موضوعی است که با توقف پرواز هواپیما‌های‌ام‌دی گره خورده است

۵ سال فرصت برای اجرای دستورالعمل

ماجرای‌ام‌دی‌ها به تصمیم اخیر سازمان محدود نمی‌شود. سازمان هواپیمایی کشوری از سال ۱۴۰۰ پیگیر اجرای دستورالعمل صلاحیت پروازی مربوط به موتور این هواپیما‌ها بوده است. این دستورالعمل، با توجه به مخاطرات شکست پره‌های توربین، بر تعویض قطعات مشخصی از موتور تأکید دارد؛ قطعاتی که خرابی آنها می‌تواند به خروج اجزای موتور از پوسته و ایجاد خطر برای هواپیما منجر شود. شیرودی با اشاره به فرصت‌های داده‌شده به شرکت‌های بهره‌بردار گفت: سازمان در این مدت ۸ روش جایگزین را بررسی و چندین‌بار مهلت اجرای الزامات را تمدید کرده است تا شرکت‌ها بتوانند نقص فنی را برطرف یا برای جایگزینی هواپیما‌های خود برنامه‌ریزی کنند. بااین‌حال، به‌گفته او، پس از وقوع رخداد شکست تیغه توربین در یکی از پرواز‌ها و افزایش ارزیابی ریسک، ادامه پرواز هواپیما‌های دارای نقص از ابتدای مهر ۱۴۰۵ قابل‌پذیرش نبود. اهمیت این سابقه در آن است که شرکت‌های بهره‌بردار از سال‌ها قبل در جریان الزام فنی قرار داشتند. محدودیت اخیر، تصمیمی ناگهانی برای کنار گذاشتن همه‌ام‌دی‌ها نیست، بلکه نتیجه پایان مهلت اجرای الزامات برای هواپیما‌های مشمول محدودیت است. البته تحریم‌ها و دشواری تأمین قطعات، هزینه اصلاح ناوگان را افزایش می‌دهد، اما این مشکلات نمی‌تواند جایگزین احراز صلاحیت پروازی شود.

سود اقتصادی جایگزین ایمنی نیست

جذابیت اقتصادی‌ام‌دی‌ها برای شرکت‌های ایرانی قابل‌انکار نیست. قیمت پایین خرید، ظرفیت حدود ۱۸۰ نفره و امکان درآمدزایی از پرواز‌های پرتراکم، این هواپیما‌ها را به گزینه‌ای جذاب برای ناوگانی تبدیل کرده که با محدودیت منابع مالی و دشواری خرید هواپیما‌های جدید مواجه است. همین مزیت اقتصادی می‌تواند انگیزه ادامه بهره‌برداری از هواپیما‌های قدیمی را تقویت کند، حتی زمانی که هزینه اصلاح فنی و نوسازی ناوگان به تعویق افتاده باشد. در چنین شرایطی، مسئولیت شرکت‌های هواپیمایی فقط به فروش بلیت و تأمین پرواز محدود نیست.

زمینگیری‌ام‌دی‌ها و کمبود بلیت

شرکت‌های هواپیمایی درباره کاهش ظرفیت ناوگان و احتمال بیکاری هزاران نفر هشدار داده‌اند. سازمان هواپیمایی کشوری، اما ادعای زمینگیری ۶۰ درصد ناوگان کشور و بیکاری ۷ هزار نفر را رد می‌کند و می‌گوید: از میان هواپیما‌های‌ام‌دی، ۴۱ فروند عملیاتی بودند و کارکنان فنی و مهمانداران می‌توانند در سایر هواپیما‌ها فعالیت کنند. خلبانان و کمک‌خلبانان نیز با گذراندن آموزش‌های لازم امکان انتقال به تایپ‌های دیگر را دارند. رئیس سازمان هواپیمایی همچنین از ورود ۲۱ فروند هواپیمای جدید خبر داده است؛ ظرفیتی که می‌تواند در جبران بخشی از کاهش عرضه نقش داشته باشد. بااین‌حال، میزان اثرگذاری این هواپیما‌ها بر بازار بلیت باید با توجه به تعداد هواپیما‌های واقعا عملیاتی، برنامه پروازی و میزان تقاضا سنجیده شود. ادعای نداشتن اثر محسوس بر قیمت بلیت نیز بدون بررسی داده‌های عرضه، ضریب اشغال و قیمت‌های واقعی، نیازمند ارزیابی دقیق‌تر است.

خط قرمز غیرقابل معامله

با توجه به سابقه پیگیری این دستورالعمل از سال‌۱۴۰۰ و تمدید چندباره مهلت اجرا، پرسش اصلی این است که چرا شرکت‌های بهره‌بردار در این مدت نتوانستند یا نخواستند تکلیف موتور‌های مشمول را روشن کنند. البته اجرای دستورالعمل در شرایط تحریم و محدودیت دسترسی به قطعات، هزینه‌بر و ممکن است برای بعضی شرکت‌ها صرفه اقتصادی نداشته باشد، اما این مسئله باید به تصمیمی روشن درباره اصلاح موتور یا جایگزینی هواپیما منجر شود، نه تمدید نامحدود مهلت پرواز. بی‌توجهی به ایمنی و صلاح و مصلحت کشور موضوعی است که پیش‌ازاین نیز در حوزه‌هایی نظیر خودروسازی در نقطه کور قرار گرفته و به زیان مردم و کشور تمام شده، اما در موضوع هواپیماهای‌ام‌دی، بحث جان مسافران در میان است.

منبع: همشهری-احمدمیرخدایی

ارسال نظرات
captcha
قوانین ارسال نظر