علت پدیده «صدا‌های توی سر» برای اولین بار آشکار شد

افراد به دلیل ناتوانی در تشخیص صدای خودشان، صدا‌هایی را در سرشان می‌شنوند

به گزارش مجله خبری نگار، روانشناسان استرالیایی قانع‌کننده‌ترین توضیح تا به امروز را در مورد اینکه چرا افراد مبتلا به اسکیزوفرنی صدا می‌شنوند، ارائه داده‌اند. طبق یک مطالعه جدید، علت ممکن است در نقص عملکرد مکانیسم مغز مسئول تشخیص صدای درونی خود فرد باشد. این مطالعه در مجله Schizophrenia Bulletin (SB) منتشر شده است.

پروفسور توماس ویتفورد، سرپرست این مطالعه، توضیح داد: «گفتار درونی، آن صدای درونی است که در مورد اعمال، افکار و برنامه‌های ما اظهار نظر می‌کند. به طور معمول، مغز صدای خود فرد را «پیش‌بینی» می‌کند و پاسخ قشر شنوایی را کاهش می‌دهد. اما اگر این مکانیسم مختل شود، فرد ممکن است افکار خود را به عنوان صدا‌های خارجی درک کند.»

به گفته این دانشمند، این پدیده توهمات شنوایی را توضیح می‌دهد - یکی از بارزترین جلوه‌های اسکیزوفرنی.

این آزمایش شامل ۱۴۲ نفر بود که به سه گروه تقسیم شدند. گروه اول شامل بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی بود که در هفته گذشته توهمات شنوایی را تجربه کرده بودند. گروه دوم شامل افرادی با همین تشخیص، اما بدون تشنج اخیر بود. گروه سوم شامل داوطلبان سالم بود.

آزمودنی‌ها هدفون به گوش داشتند و برای ثبت فعالیت مغز به دستگاه EEG متصل بودند. از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا هجا‌های «با» یا «بی» را به صورت ذهنی تلفظ کنند، در حالی که همان صدا‌ها از طریق هدفون پخش می‌شد. همزمانی صدا‌ها تصادفی بود.

در شرکت‌کنندگان سالم، وقتی صدایی که می‌شنیدند با صدای «درونی» آنها مطابقت داشت، فعالیت در قشر شنوایی کاهش می‌یافت - مغز «صدای خود» آنها را تشخیص می‌داد و به آن واکنش بیش از حد نشان نمی‌داد. با این حال، در بیماران مبتلا به توهم، واکنش معکوس مشاهده شد - فعالیت افزایش یافت، گویی صدا از بیرون می‌آمد.

پروفسور ویتفورد توضیح داد: «این یک اثر سرکوب معکوس است که نشان‌دهنده اختلال در عملکرد پیش‌بینی مغز است. در نتیجه، فرد گفتار درونی خود را به عنوان یک عامل خارجی درک می‌کند.»

نویسندگان معتقدند که داده‌های به‌دست‌آمده، قانع‌کننده‌ترین تأیید این فرضیه است که «صداها» (این سازمان در فهرست عوامل خارجی وزارت دادگستری قرار دارد) در اسکیزوفرنی از درک تحریف‌شده از گفتار خود فرد ناشی می‌شوند.

این دانشمند خاطرنشان کرد: «این نظریه دهه‌هاست که وجود دارد، اما تاکنون آزمایش آن دشوار بود، زیرا گفتار درونی یک فرآیند بسیار شخصی است. مطالعه ما اولین تأیید فیزیولوژیکی مستقیم این ایده را ارائه می‌دهد.»

محققان امیدوارند که در آینده این روش بتواند به عنوان یک نشانگر زیستی برای تشخیص زودهنگام روان‌پریشی و ارزیابی خطر ابتلا به آن مورد استفاده قرار گیرد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری