یک روانشناس تفاوت‌های اصلی بین تنهایی و انزوا را مشخص کرد

به گزارش مجله خبری نگار، ماریا تودورووا، روانشناس مرکز کمک به سلامت روان «جاده فرصت‌ها»، به ایزوستیا گفت: «تنهایی داوطلبانه می‌تواند به فرد کمک کند تا بهبود یابد، در حالی که تنهایی دردناک با فقدان حمایت عاطفی و احساس انزوا همراه است.»

این متخصص خاطرنشان کرد: «مهم است که تنهایی را با چیزی منفی برابر ندانیم. افراد بسیار متفاوت هستند: برخی برای بهبودی به تنهایی منظم نیاز دارند، در حالی که برخی دیگر از تنهایی لذت می‌برند.»

به گفته تودورووا، از دیدگاه نظریه دلبستگی، میزان زمانی که فرد تنها می‌گذراند مهم نیست، بلکه وضعیت درونی او مهم است. با تنهایی مدبرانه، فرد داوطلبانه تصمیم می‌گیرد که تنها بماند، حس حمایت را حفظ می‌کند و می‌فهمد که در صورت نیاز می‌تواند برای کمک به عزیزان خود مراجعه کند.

در تنهایی دردناک، فرد ممکن است فقدان ارتباط عاطفی را تجربه کند و احساس کند که هیچ فردی در نزدیکی او نیست که بتواند او را درک یا حمایت کند. علاوه بر این، تعداد تماس‌های اجتماعی همیشه منعکس کننده وضعیت واقعی فرد نیست: حتی در میان تعداد زیادی از آشنایان، فرد می‌تواند احساس انزوا کند.

روانشناسان مسکو خاطرنشان می‌کنند که علاوه بر کمبود ارتباط، ساکنان شهر نگران سلامت، روابط خانوادگی و زناشویی خود و سوالاتی در مورد معنای زندگی هستند.

چرا احساس انزوا ممکن است در پاییز افزایش یابد؟

در پاییز، بسیاری از مردم تغییراتی را در روال روزمره خود تجربه می‌کنند: ساعات روز کوتاه‌تر می‌شود، مردم زمان بیشتری را در خانه می‌گذرانند و تعداد پیاده‌روی‌ها و برخورد‌های اتفاقی کاهش می‌یابد. این می‌تواند احساس انزوا و استرس عاطفی را افزایش دهد.

علاوه بر این، پس از تابستان، بسیاری به برنامه کاری یا تحصیلی فشرده‌تری برمی‌گردند. زمان استراحت و معاشرت کاهش می‌یابد و حجم کار افزایش می‌یابد.

نشانه‌های عدم حمایت چیست؟

این روانشناس، احساس مداوم نداشتن کسی برای به اشتراک گذاشتن تجربیات خود یا مراجعه به او برای کمک را یکی از علائم اصلی دانست. آنها ممکن است باور داشته باشند که هیچ کس آنها را درک نخواهد کرد یا مشکلاتشان برای دیگران بی‌ربط است. با این حال، این وضعیت ممکن است از نظر ظاهری نامحسوس باشد: فرد ممکن است به طور فعال در حال معاشرت و حفظ ارتباطات کاری و اجتماعی باشد، اما فاقد ارتباطات عاطفی نزدیک باشد.

تودورووا خاطرنشان کرد که احساس امنیت در یک رابطه نقش حیاتی دارد. ترس مداوم از طرد شدن، اکراه در درخواست کمک و این باور که همه مشکلات باید به طور مستقل حل شوند، ممکن است نشان دهنده فقدان ارتباط حمایتی باشد.

این روانشناس توضیح داد: «رسانه‌های اجتماعی نه یک راه‌حل جهانی برای تنهایی هستند و نه علت آن. آنها می‌توانند به حفظ روابط، یافتن افرادی با علایق مشابه و حفظ ارتباط با عزیزان کمک کنند. برای افرادی که ملاقات حضوری مکرر برایشان دشوار است، ارتباط آنلاین می‌تواند وسیله‌ی دیگری برای تعامل باشد. با این حال، کیفیت روابط همچنان عامل مهم‌تری نسبت به تعداد مخاطبین است.»

چرا بعضی افراد با تنها بودن راحت هستند، در حالی که بعضی دیگر آن را دشوار می‌دانند؟

تودورووا تأکید کرد که نیاز افراد به تعامل اجتماعی متفاوت است. برخی به زمان تنهایی برای بهبودی نیاز دارند، در حالی که برخی دیگر برای تعامل منظم با عزیزان ارزش قائلند.

به گفته این روانشناس، تجربه دلبستگی از اهمیت بالایی برخوردار است. اگر فردی به امنیت رابطه خود اطمینان داشته باشد و بداند که در صورت نیاز می‌تواند حمایت دریافت کند، احتمال بیشتری وجود دارد که تنهایی را موقتی بداند و حتی در تنهایی، حس ارتباط با دیگران را حفظ کند.