دانشمندان راهی برای تسریع بهبودی مغز پس از سکته مغزی پیدا کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، دانشمندان مرکز پزشکی دانشگاه روچستر کشف کرده‌اند که تقویت ریتم‌های شبانه‌روزی می‌تواند بهبودی مغز پس از سکته مغزی را بهبود بخشد. در آزمایش‌های انجام شده روی موش‌ها، این رویکرد سیستم گلیمفاتیک را تقویت کرد، التهاب را کاهش داد و به بازیابی عملکرد حرکتی کمک کرد، حتی زمانی که درمان سه روز پس از سکته مغزی آغاز شد. ایزوستیا در مورد چگونگی تأثیر ساعت بیولوژیکی داخلی بر بهبودی مغز گزارش می‌دهد.

ساعت بیولوژیکی به بهبود مغز پس از سکته مغزی کمک می‌کند

محققان اثرات سکته مغزی را در مدل‌های موش بررسی کردند و مشخص کردند که آیا بازیابی ریتم‌های شبانه‌روزی طبیعی می‌تواند بر عملکرد بعدی مغز تأثیر بگذارد یا خیر. ریتم‌های شبانه‌روزی فرآیند‌های متعددی را در بدن در طول یک چرخه تقریباً ۲۴ ساعته، از جمله خواب و بیداری، تنظیم می‌کنند.

پس از سکته مغزی، این ریتم‌ها اغلب مختل می‌شوند. چنین تغییراتی در خواب و بیداری با بهبودی دشوارتر، افسردگی و کاهش کیفیت زندگی مرتبط است. دانشمندان اظهار داشته‌اند که اختلال در ساعت داخلی بدن ممکن است بر توانایی مغز در بهبودی از اثرات آسیب تأثیر بگذارد.

بحث در مورد بهبودی از سکته مغزی با درک این نکته آغاز می‌شود که سکته مغزی فقط یک رویداد عروقی نیست، بلکه اختلالی در هماهنگی (سینکرونیزاسیون) نیز هست.

در مطالعه‌ای که در مجله تحقیقات بالینی (JCI) منتشر شد، افزایش ریتم‌های شبانه‌روزی در موش‌ها با بهبود بازیابی حرکتی، کاهش آسیب مغزی و کاهش سطح مولکول‌های التهابی مرتبط بود.

یکی از موضوعات کلیدی این مطالعه، سیستم گلیمفاتیک بود - شبکه‌ای که به حرکت مایع مغزی نخاعی در بافت مغز و حذف مواد زائد و سایر مواد غیرضروری کمک می‌کند.

دانشمندان پیش از این ثابت کرده بودند که این سیستم به ویژه در طول خواب فعال است و نه تنها به خود خواب، بلکه به ریتم‌های شبانه‌روزی نیز وابسته است. پس از سکته مغزی، عملکرد آن مختل می‌شود و حذف محصولات آسیب‌دیده و مولکول‌های سیگنال‌دهنده مرتبط با التهاب را برای مغز دشوارتر می‌کند.

محققان معتقدند که مشکل پس از سکته مغزی نه تنها ممکن است به دلیل فرآیند‌های التهابی بیش از حد باشد، بلکه مغز آسیب دیده همچنین ممکن است کمتر قادر به حذف موادی باشد که باعث التهاب می‌شوند.

ما معتقدیم که بخشی از مشکل ممکن است در ناکارآمدی سیستم تصفیه باشد. اگر سیستم مسئول حذف مولکول‌های سیگنال‌دهنده به درستی کار نکند، همه چیز جمع می‌شود.

دانشمندان عملکرد ساعت داخلی بدن را بازیابی کردند

برای آزمایش این فرضیه، دانشمندان چندین روش برای تأثیرگذاری بر ریتم‌های شبانه‌روزی را آزمایش کردند. این روش‌ها شامل قرار گرفتن در معرض نور در زمان‌های خاص، ملاتونین و تغذیه با محدودیت زمانی بود.

محققان ابتدا آزمایش کردند که آیا این روش‌ها می‌توانند عملکرد گلیمفاتیک را در حیوانات سالم افزایش دهند یا خیر. سپس تغذیه با محدودیت زمانی را به عنوان یک رویکرد امیدوارکننده برای آزمایش‌های سکته مغزی خود انتخاب کردند.

بنابراین، دانشمندان نه التهاب را مستقیماً هدف قرار دادند، بلکه سیستمی را که ریتم‌های شبانه‌روزی بدن را تنظیم می‌کند، هدف قرار دادند. فرض بر این بود که بازیابی این ریتم‌ها، پاکسازی مغز را بهبود می‌بخشد و در نتیجه اثرات آسیب را معکوس می‌کند.

محققان توجه ویژه‌ای به زمان مداخله داشتند. آنها درمان موش‌ها را بلافاصله پس از سکته مغزی شروع نکردند؛ در عوض، سه روز صبر کردند. این مدت به طور قابل توجهی دیرتر از دوره‌ای است که بسیاری از درمان‌های اضطراری سکته مغزی استفاده می‌شوند.

علیرغم این تأخیر، جوندگانی که رژیم غذایی با محدودیت زمانی داشتند، بهبود عملکرد حرکتی بهتری نشان دادند. همچنین کاهش حجم ناحیه آسیب‌دیده مغز و بهبود جریان گلیمفاتیک در آنها مشاهده شد.

همزمان، سطح سیتوکین‌های التهابی - مولکول‌های سیگنال‌دهنده دخیل در پاسخ التهابی - در مغز کاهش یافت. به گفته محققان، این نتایج ممکن است نشان‌دهنده هدف قرار دادن خاص یک مسیر التهابی نباشد، بلکه نشان‌دهنده حذف مؤثرتر سیگنال‌های التهابی از مغز باشد.

همه سیتوکین‌ها در یک جهت حرکت کردند. این نشان می‌دهد که ما ممکن است یک مسیر التهابی خاص را هدف قرار ندهیم. در عوض، ممکن است به مغز کمک کنیم تا سیگنال‌های التهابی را به طور مؤثرتری پاک کند..

نویسندگان این مطالعه تأکید می‌کنند که یافته‌های آنها هنوز نمی‌تواند مستقیماً در مورد انسان اعمال شود. این مطالعه بر روی مدل‌های حیوانی انجام شده است، بنابراین رابطه دقیق بین ریتم‌های شبانه‌روزی، عملکرد سیستم گلیمفاتیک و التهاب پس از سکته مغزی هنوز مشخص نشده است.

به طور جداگانه، دانشمندان می‌خواهند مشخص کنند که آیا افزایش جریان گلیمفاتیک مستقیماً منجر به بهبود بهبودی می‌شود یا خیر. این امر نیاز به آزمایش‌های بیشتر و در نهایت، آزمایش‌های بالینی در انسان دارد.

دانشمندان معتقدند تغذیه با محدودیت زمانی یک رویکرد بالقوه مفید است: برخلاف برخی مداخلات دارویی، این رژیم غذایی از نظر تئوری نه تنها در بیمارستان، بلکه در طول توانبخشی در خانه نیز قابل استفاده است. با این حال، اثربخشی و ایمنی آن به طور خاص برای بهبودی از سکته مغزی هنوز مورد آزمایش قرار نگرفته است.