یک روانشناس دلایل بی‌اعتمادی به جنس مخالف را توضیح داد

به گزارش مجله خبری نگار، بی‌اعتمادی به جنس مخالف اغلب نه از مشکلات واقعی در رابطه فعلی، بلکه از ترس از زنده کردن دوباره درد‌های گذشته ناشی می‌شود. افراد ممکن است در کلمات شریک زندگی خود به دنبال معانی پنهان باشند، خیانت را پیش‌بینی کنند و سعی کنند حتی قبل از اینکه دلایل واقعی نگرانی ایجاد شود، خود را از ناامیدی احتمالی محافظت کنند. لاریسا کاراوایتسوا، روانشناس ارشد در سرویس دوستیابی توئینبی، در ۲۰ سپتامبر با ایزوستیا در مورد اینکه چرا بی‌اعتمادی ایجاد می‌شود و چگونه بر روابط تأثیر می‌گذارد، صحبت کرد.

«بی‌اعتمادی مربوط به پیش‌بینی درونی‌شده‌ی خطر است: ممکن است فریب بخورم، رها شوم، به من خیانت شود. انگار فرد در کلمات خنثی به دنبال معنای دوم می‌گردد، دیر پاسخ دادن برایش دشوار است، از قبل برای خیانت یا رها شدن آماده می‌شود، «آزمایش» ترتیب می‌دهد، حسادت را برمی‌انگیزد و احساسات خود را به اشتراک نمی‌گذارد، زیرا «بعداً از آن سوءاستفاده خواهند کرد». کاراوایتسوا توضیح داد: «روانی که یک بار زخمی شده است، سعی می‌کند قبل از اینکه تهدیدی بتواند باعث درد شود، آن را تشخیص دهد.»

به گفته این روانشناس، تمایز قائل شدن بین احتیاط و بی‌اعتمادی مهم است. در مورد اول، فرد اقدامات واقعی شریک زندگی خود را ارزیابی می‌کند، در حالی که در مورد دوم، تجربیات گذشته را به فرد جدید نسبت می‌دهد و تکرار سناریوی منفی را پیش‌بینی می‌کند.

این طرز فکر می‌تواند به تدریج روابط را نابود کند: میل به محافظت از خود در برابر خیانت به کنترل، سوءظن و پیش‌بینی مداوم تهدید تبدیل می‌شود. در عین حال، فرد ممکن است به باور‌های سفت و سختی مانند «شما نمی‌توانید به کسی اعتماد کنید» یا «شما نمی‌توانید ضعف نشان دهید» پایبند باشد، که فقط توهم امنیت ایجاد می‌کند.

کاراوایتسوا خاطرنشان کرد که بی‌اعتمادی اغلب در دوران کودکی شکل می‌گیرد. اگر کودکی در فضایی غیرقابل پیش‌بینی بزرگ شود، جایی که یک بزرگسال نزدیک بین ابراز نگرانی و سرد و دور شدن از دیگران در نوسان باشد، ممکن است استراتژی عدم اتکا به دیگران را در پیش بگیرد.

نگرش‌های خانواده نیز بر نحوه درک روابط تأثیر می‌گذارد. کودک ممکن است باور‌های والدین خود را در مورد جنس مخالف یا صمیمیت بپذیرد، حتی اگر صریحاً بیان نشده باشند.

با این حال، بی‌اعتمادی یک ویژگی تغییرناپذیر نیست. به گفته این روانشناس، بزرگسالان قادرند تجربیات گذشته را دوباره بررسی کنند و از طریق روابط امن، دوستی و حمایت، ایده‌های جدیدی در مورد صمیمیت شکل دهند.

برای تغییر عادت انتظار بدترین‌ها، مهم است که حقایق واقعی را از تفسیر‌های خودتان جدا کنید. به عنوان مثال، اگر شریک زندگی‌تان برای چند ساعت پاسخی ندهد، خودِ این واقعیت صرفاً فقدان پیام است، در حالی که استنباط‌ها در مورد از دست دادن علاقه ممکن است بر اساس تجربیات گذشته باشد.

یک رویکرد شناختی-رفتاری به شما کمک می‌کند تا این افکار خودکار را متوجه شوید و آنها را در برابر واقعیت آزمایش کنید. این به شما امکان می‌دهد علائم هشدار دهنده را نادیده نگیرید، بلکه از اشتباه گرفتن ترس با واقعیت نیز جلوگیری کنید.

به گفته کاراوایتسوا، اعتماد به معنای کنار گذاشتن مرز‌ها و احتیاط نیست. تجربه باید به فرد کمک کند تا شریک زندگی خود را بهتر انتخاب کند و مشکلات واقعی را تشخیص دهد، اما نباید فرد جدید را مجبور به پاسخگویی در قبال اعمال افراد گذشته کند.

روابط سالم در جایی ساخته می‌شوند که صمیمیت و احترام به مرز‌های شخصی در کنار هم وجود داشته باشند. فرد می‌تواند یاد بگیرد که شریک زندگی خود را بر اساس اعمالش ارزیابی کند، نه بر اساس الگو‌های قدیمی و آسیب‌زا.

در ۱۶ سپتامبر، آنا واشچنکو، روانشناس، به ایزوستیا گفت که چرا بازیابی اعتماد پس از خیانت دشوار است. به گفته این متخصص، خیانت درک فرد از امنیت را تغییر می‌دهد و می‌تواند باعث شود که آنها حتی در موقعیت‌های خنثی نیز تهدید را درک کنند. این متخصص خاطرنشان کرد که اعتماد به تدریج از طریق تجربیات جدید، زمانی که انتظارات فرد با اعمال واقعی شریک زندگی‌اش همسو می‌شود، بازیابی می‌شود.