دانشمندان از تأثیر زندگی خانوادگی بر سطح تستوسترون در مردان شگفت‌زده شدند

روانشناسی عصبی-غددی: زندگی خانوادگی سطح تستوسترون را در مردان کاهش می‌دهد

به گزارش مجله خبری نگار، محققان آمریکایی کشف کرده‌اند که زندگی خانوادگی، پروفایل هورمونی مردان را کاملاً متفاوت شکل می‌دهد. بر اساس یک تجزیه و تحلیل در مقیاس بزرگ، مردانی که با شریک زندگی و فرزندان مدرسه‌ای زندگی می‌کنند، سطح تستوسترون به طور قابل توجهی پایین‌تری نسبت به مردان مجرد یا مردانی که در رابطه هستند، اما فرزندی بزرگ نمی‌کنند، دارند. این مطالعه در مجله Psychoneuroendocrinology منتشر شده است.

محققان لی تی. گتلر و سارا هگلر دنیس از دانشگاه نوتردام، داده‌های نزدیک به ۵۰۰۰ مرد ۲۰ تا ۶۰ ساله را از بررسی ملی سلامت هانز (NHANES) - یکی از بزرگترین پایگاه‌های داده بهداشت عمومی در ایالات متحده - تجزیه و تحلیل کردند. محققان عوامل متعددی را که می‌توانند داده‌ها را تحریف کنند، از جمله سن، وزن، فعالیت بدنی، کیفیت خواب و حتی زمان نمونه‌گیری خون در روز، در نظر گرفتند. برای ارزیابی سطح هورمون‌ها از طیف‌سنجی جرمی با دقت بالا استفاده شد.

این تجزیه و تحلیل تأیید کرد که مردانی که در رابطه هستند، به طور متوسط سطح تستوسترون پایین‌تری نسبت به مردان مجرد دارند. اما داده‌های مربوط به سن فرزندانشان حتی جالب‌تر هم شد.

مردانی که با فرزندان شش تا هفده ساله زندگی می‌کردند، سطح تستوسترون حتی پایین‌تری داشتند. علاوه بر این، در گروهی که دو یا چند فرزند مدرسه‌ای داشتند، سطح هورمون در پایین‌ترین حد خود بود - پایین‌تر از مردان مجرد و حتی در کسانی که با شریک زندگی می‌کنند، اما فرزندی ندارند.

با این حال، چنین کاهش اضافی در میان پدران کودکان (زیر پنج سال) مشاهده نشد - شاخص‌های آنها عملاً هیچ تفاوتی با کسانی که صرفاً در یک رابطه بودند، نداشت.

نویسندگان معتقدند که این مسئله ممکن است در ماهیت منحصر‌به‌فرد فرزندپروری نهفته باشد. مراقبت از نوزاد یک چیز است، اما بزرگ کردن یک کودک یا نوجوان در سن مدرسه نیاز به سطح کاملاً متفاوتی از مشارکت دارد: راهنمایی، نظارت و حمایت عاطفی. شاید بدن با یک "تغییر" طولانی مدت در سیستم هورمونی به این نقش‌های جدید پاسخ می‌دهد.

سطح تستوسترون در تمام گروه‌های مردان در محدوده طبیعی باقی ماند، اگرچه در پدران کودکان در سن مدرسه به حد پایین نزدیک‌تر بود. این موضوع از این فرضیه پشتیبانی می‌کند که کاهش سطح هورمون در پدران یک مکانیسم تکاملی است، نه یک آسیب‌شناسی.

این مطالعه درک ما را از چگونگی عملکرد فرزندپروری بیولوژیکی مردان گسترش می‌دهد. نویسندگان معتقدند که تحقیقات بیشتر باید الگو‌های خاص رفتار و تعامل پدر و فرزند را بررسی کند، زیرا این موارد ممکن است با تنظیم هورمونی مرتبط باشند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری