بررسی پیشرفت ام‌اس و درمان‌های احتمالی آینده برای این بیماری

به گزارش مجله خبری نگار، پژوهشگران نوعی میکروگلیا/ماکروفاژ GPNMB+ را در ضایعات در حال گسترش‌ام‌اس پیشرونده ثانویه شناسایی کردند.

این سلول‌ها با اختلال متابولیسم چربی و تغییرات مشخص در ترکیبات چربی ضایعات ارتباط داشتند.

مهار MAGL در مدل موشی باعث بهبود ضایعات و کاهش میکروگلیوز شد، اما هنوز شواهدی برای اثربخشی این رویکرد به‌عنوان درمان انسانی وجود ندارد.

دانشمندان سرنخ تازه‌ای از پیشرفت‌ام‌اس پیدا کردند؛ چربی‌های مغز وارد ماجرا شدند

یک مطالعه جدید در Nature Neuroscience نشان می‌دهد اختلال در متابولیسم چربی در مغز ممکن است با گسترش ضایعات و پیشرفت‌ام‌اس مرتبط باشد. پژوهشگران نوع مشخصی از سلول‌های ایمنی مغز موسوم به میکروگلیا/ماکروفاژ‌های GPNMB+ را در ضایعات در حال گسترش بیماران مبتلا به‌ام‌اس پیشرونده ثانویه شناسایی کرده‌اند. این یافته یک مسیر تازه برای بررسی پیشرفت‌ام‌اس و درمان‌های احتمالی آینده ارائه می‌کند.

این پژوهش در ۲۱ مه ۲۰۲۶ در مجله Nature Neuroscience منتشر شده است.

میکروگلیا‌های مملو از چربی چه نقشی در‌ام‌اس دارند؟

میکروگلیا‌ها سلول‌های ایمنی مقیم مغز هستند که در پاک‌سازی مواد زائد و کمک به ترمیم بافت عصبی نقش دارند. در ضایعات‌ام‌اس، این سلول‌ها با بقایای چرب میلین آسیب‌دیده مواجه می‌شوند.

پژوهشگران در ضایعات مرتبط با‌ام‌اس پیشرونده ثانویه، جمعیتی از میکروگلیا/ماکروفاژ‌های GPNMB+ را شناسایی کردند که ظاهری مملو از قطرات چربی دارند. این سلول‌ها با گسترش ضایعات ارتباط داشتند.

نتایج نشان می‌دهد مشکل فقط به فعالیت التهابی کلاسیک محدود نمی‌شود. در این ضایعات، اختلال در متابولیسم چربی، استرس لیزوزومی و تغییراتی مرتبط با فاگوسیتوز و ارائه آنتی‌ژن مشاهده شد؛ در حالی که نشانه‌های کلاسیک التهاب پیش‌برنده در آنها غالب نبود.

پژوهشگران چگونه این ارتباط را پیدا کردند؟

تیم پژوهشی برای بررسی این پدیده از چند روش تحلیلی استفاده کرد. این روش‌ها شامل تحلیل‌های لیپیدومیک، ترنسکریپتومیک، پروتئومیک، پروتئومیک شیمیایی و بررسی‌های بافت‌شناختی بود.

این تحلیل‌ها روی ضایعات مغزی پس از مرگ بیماران مبتلا به‌ام‌اس انجام شد و امکان بررسی هم‌زمان ژن‌ها، پروتئین‌ها و چربی‌های موجود در ضایعات را فراهم کرد.

در مجموع، این بررسی‌ها نشان دادند ضایعات دارای میکروگلیا/ماکروفاژ‌های GPNMB+ مملو از چربی، الگو‌های متفاوتی از متابولیسم چربی دارند.

چه تغییراتی در چربی‌های ضایعات دیده شد؟

ضایعات دارای این سلول‌ها با افزایش چند گروه از ترکیبات چربی همراه بودند. از جمله:

اکسی‌لیپین‌ها

بیس‌مونوآسیل‌گلیسرول‌فسفات‌ها

استر‌های کلسترول

این ضایعات همچنین با افزایش نفوذ سلول‌های B و IgG۱ ارتباط داشتند.

MAGL؛ هدف بالقوه برای درمان‌ام‌اس

یکی از مهم‌ترین یافته‌های مطالعه، شناسایی آنزیم Monoacylglycerol lipase یا MAGL به‌عنوان یک هدف درمانی بالقوه بود.

MAGL یک آنزیم مرتبط با متابولیسم چربی است که در ضایعات دارای میکروگلیا/ماکروفاژ‌های مملو از چربی افزایش یافته بود. همین ویژگی باعث شد پژوهشگران بررسی کنند که آیا مهار این آنزیم می‌تواند بر ضایعات‌ام‌اس اثر بگذارد یا خیر.

در مدل موشی دمیلینه‌شدن، مهار MAGL با بهبود ضایعات و کاهش میکروگلیوز همراه شد. این نتیجه نشان می‌دهد مسیر متابولیسم چربی می‌تواند برای تحقیقات درمانی آینده اهمیت داشته باشد.

آیا این مطالعه به معنای کشف درمان جدید‌ام‌اس است؟

خیر. نتایج مطالعه هنوز به معنای کشف یک درمان جدید و اثبات‌شده برای‌ام‌اس نیست.

بخش مهمی از یافته مربوط به بررسی بافت انسانی و شناسایی ارتباط میان میکروگلیا‌های مملو از چربی، اختلال متابولیسم چربی و گسترش ضایعات است. اما اثر درمانی مهار MAGL در این پژوهش در مدل موشی نشان داده شده است.

بنابراین، برای مشخص شدن اینکه هدف قرار دادن MAGL می‌تواند در انسان ایمن و مؤثر باشد، به تحقیقات و آزمایش‌های بالینی بیشتری نیاز است.

امکان استفاده از چربی‌های مغزی به‌عنوان نشانگر زیستی

پژوهشگران همچنین به امکان استفاده از برخی چربی‌های مرتبط با این سلول‌ها به‌عنوان نشانگر زیستی برای پیش‌بینی روند بیماری توجه کرده‌اند.

در این مطالعه، میزان اکسی‌لیپین‌ها در مایع مغزی‌نخاعی با سهم ضایعات دارای میکروگلیا‌های مملو از چربی ارتباط داشت. این یافته می‌تواند زمینه‌ای برای بررسی نشانگر‌های زیستی احتمالی در آینده فراهم کند.

با این حال، این موضوع نیز هنوز در مرحله پژوهشی قرار دارد و نباید آن را به‌عنوان یک آزمایش تشخیصی آماده استفاده بالینی در نظر گرفت.

چرا این یافته برای پژوهش‌ام‌اس اهمیت دارد؟

یک مسیر متابولیکی تازه: مطالعه نقش اختلال متابولیسم چربی را در گسترش مزمن ضایعات‌ام‌اس برجسته می‌کند.

یک جمعیت سلولی مشخص: میکروگلیا/ماکروفاژ‌های GPNMB+ مملو از چربی با ضایعات در حال گسترش ارتباط داشتند.

یک هدف درمانی بالقوه: MAGL به‌عنوان یکی از مسیر‌های قابل بررسی برای درمان‌های آینده مطرح شده است.

امکان بررسی نشانگر‌های زیستی: ارتباط اکسی‌لیپین‌های مایع مغزی‌نخاعی با ضایعات مملو از میکروگلیا می‌تواند مسیر تحقیقات آینده را مشخص کند.

سؤالات متداول

آیا متابولیسم چربی با پیشرفت‌ام‌اس ارتباط دارد؟

این مطالعه نشان می‌دهد اختلال متابولیسم چربی با ضایعات در حال گسترش در‌ام‌اس پیشرونده ثانویه ارتباط دارد.

MAGL چیست؟

MAGL یک آنزیم مرتبط با متابولیسم چربی است که در ضایعات دارای میکروگلیا/ماکروفاژ‌های مملو از چربی افزایش یافته بود.

آیا مهار MAGL درمان‌ام‌اس است؟

هنوز خیر. اثر مهار MAGL در این پژوهش در مدل موشی دمیلینه‌شدن مشاهده شد و برای ارزیابی کاربرد آن در انسان به تحقیقات بیشتری نیاز است.

میکروگلیا‌های مملو از چربی چه هستند؟

این سلول‌ها نوعی میکروگلیا هستند که در جریان پاک‌سازی بقایای چرب ناشی از آسیب میلین، مقدار زیادی چربی در خود جمع می‌کنند و ظاهری مملو از قطرات چربی پیدا می‌کنند.

آیا چربی‌های مایع مغزی‌نخاعی می‌توانند به تشخیص پیشرفت‌ام‌اس کمک کنند؟

این مطالعه ارتباط اکسی‌لیپین‌های مایع مغزی‌نخاعی را با ضایعات دارای میکروگلیا‌های مملو از چربی نشان داد. استفاده تشخیصی از این یافته هنوز نیازمند تحقیقات بیشتر است.

جمع‌بندی

پیشرفت‌ام‌اس ممکن است تنها به التهاب محدود نباشد و اختلال در متابولیسم چربی در مغز نیز در گسترش ضایعات نقش داشته باشد. مطالعه منتشرشده در Nature Neuroscience با شناسایی میکروگلیا/ماکروفاژ‌های GPNMB+ و مطرح کردن MAGL به‌عنوان یک هدف بالقوه، مسیر تازه‌ای برای پژوهش درباره‌ام‌اس پیشرونده ارائه می‌کند. با این حال، نتایج درمانی فعلاً به مدل حیوانی محدود است و نباید آن را درمان اثبات‌شده‌ام‌اس دانست.

برای آشنایی با تازه‌ترین یافته‌های علمی درباره بیماری‌های عصبی و سلامت مغز، مطالب علمی جدید را دنبال کنید.

یادآوری

این یافته‌ها حاصل یک مطالعه پژوهشی هستند و به معنای کشف یا تأیید درمان جدید برای‌ام‌اس نیستند. نتایج درمانی مربوط به MAGL در این پژوهش در مدل حیوانی به دست آمده‌اند. 

منبع:فوت و فن