انتقاد کاربران از ادعای «حمایت از مردم» دو فوتبالیست زن پناهنده

به گزارش مجله خبری نگار، ادعا‌های دو فوتبالیست زنی که در میانه حمله آمریکا به کشورمان در جنگ رمضان از کمپ تیم ملی خارج شده و تابعیت استرالیا گرفتند، با اعتراض و انتقاد مردم در فضای مجازی مواجه شد.

اظهارات اخیر دو فوتبالیست زن که پس از خودداری از خواندن سرود ملی در جریان مسابقات جام ملت‌های آسیا در استرالیا ماندند و درخواست تابعیت این کشور را دادند، با واکنش‌های انتقادی گسترده‌ای در میان کاربران فضای مجازی همراه شده است.

عاطفه رمضان‌زاده و فاطمه پسندیده در نخستین گفت‌وگوی رسانه‌ای خود مدعی شده‌اند که سکوتشان هنگام پخش سرود ملی، اقدامی اعتراضی و در حمایت از مردم ایران بوده است. هر دو بازیکن در نهایت در استرالیا ماندند و اقامت سیاسی این کشور را گرفتند.

این دو بازیکن در گفت‌وگوی اخیر خود تأکید کرده‌اند که «می‌خواستیم کنار مردممان باشیم» و سکوت در برابر سرود را کاری دانسته‌اند که می‌توانستند برای مردم ایران انجام دهند.

با این حال، واکنش‌های کاربران به این اظهارات، بسیار منفی بوده و نسبت به انگیزه واقعی این اقدام ابراز تردید کرده‌اند.

منتقدان این روایت می‌گویند اگر هدف، صرفاً «کنار مردم ایران بودن» بوده، انتخاب ماندن در استرالیا و درخواست پناهندگی چگونه با این ادعا سازگار است؟ هر چند که گفته شده چرا باید نخواندن سرود ملی کشورمان به عنوان یک نماد ملی یک حرکت اعتراضی تلقی شود!

از نگاه افکار عمومی، مهاجرت و تابعیت یک کشور خارجی نمی‌تواند مصداق «ایستادن کنار مردم» تلقی شود؛ به‌خصوص زمانی که فرد پس از خروج از کشور، مسیر زندگی و حتی تابعیت خود را در کشور دیگری دنبال می‌کند.

در میان واکنش‌های کاربران، برخی صراحتاً این روایت را «هزینه کردن از نام مردم ایران برای تأمین منافع شخصی» توصیف کرده‌اند.

کاربران معتقدند سکوت هنگام سرود ملی و سپس ماندن در استرالیا، بیش از آنکه یک کنش سیاسی علیه جمهوری اسلامی باشد، می‌تواند در افکار عمومی به عنوان مسیری برای دستیابی به اقامت و تابعیت استرالیا تفسیر شود.

بخش دیگری از واکنش‌ها حتی از این فراتر رفته و اصل ادعای «ایستادن کنار مردم» را به چالش کشیده‌اند.

مضمون یکی از پرسش‌های پرتکرار و کنایه آمیز کاربران این بوده است که «چرا کسانی که می‌خواهند کنار مردم ایران بایستند، خودشان از ایران خارج می‌شوند؟»

در همین چارچوب، برخی کاربران نیز با لحنی طعنه‌آمیز نوشته‌اند که «دوره چنین ریتوریک‌هایی (لفاظی) تمام شده» و جامعه دیگر صرفاً با ادعا‌هایی مانند «در کنار مردم هستیم» قانع نمی‌شود.

به اعتقاد این گروه، در شرایطی که اقامت و تابعیت کشور‌های غربی برای برخی چهره‌های مخالف جمهوری اسلامی به یک مسیر شناخته‌شده تبدیل شده، مخاطب ایرانی نسبت به ادعا‌های سیاسی چنین افرادی حساس‌تر شده و میان اعتراض سیاسی و تأمین منافع فردی تفکیک بیشتری قائل می‌شود.

از سوی دیگر، واقعیت این است که تابعیت این دو بازیکن پس از خودداری تیم از خواندن سرود و نگرانی جعلی درباره بازگشت آنان به ایران شکل گرفت و استرالیا برای شماری از اعضای تیم امکان ویزای سیاسی صادر کرد؛ در نهایت فقط رمضان‌زاده و پسندیده در استرالیا ماندند و سایر فوتبالیست‌ها با وجود جار و جنجال تبلیغاتی به کشورمان بازگشتند.