مشخص شده است که چه افرادی بیشتر رویا‌های شفاف را تجربه می‌کنند

به گزارش مجله خبری نگار، افرادی که مرتباً رویا‌های شفاف را تجربه می‌کنند، ممکن است ساختار مغزی منحصر به فردی داشته باشند. این نتیجه‌ای است که محققانی به آن رسیده‌اند که کشف کرده‌اند تمایل به شفاف شدن در طول رویا‌ها با شبکه‌های عصبی یکپارچه‌ای که مسئول خودآگاهی، تخیل و کنترل شناختی هستند، مرتبط است. این مطالعه در مجله تحقیقات خواب (JSR) منتشر شده است.

رویای شفاف زمانی اتفاق می‌افتد که فرد متوجه می‌شود که در حال خواب دیدن است و در حال خواب دیدن است و گاهی اوقات حتی می‌تواند وقایعی را که در طول خواب رخ می‌دهد کنترل کند. در حالی که دانشمندان قبلاً فعالیت مغز را در چنین حالت‌هایی مطالعه کرده‌اند، ویژگی‌های آناتومیکی که ممکن است با توانایی رویای شفاف مرتبط باشند، هنوز به خوبی شناخته نشده‌اند.

این مطالعه شامل ۳۰ داوطلب بزرگسال سالم - ۱۵ مرد و ۱۵ زن با میانگین سنی تقریباً ۲۶ سال - بود. شرکت‌کنندگان ابتدا پرسشنامه‌های دقیقی در مورد عادات خواب خود تکمیل کردند که نشان می‌داد چند وقت یکبار رویا‌های عادی خود را به یاد می‌آورند و چند وقت یکبار رویا‌های شفاف را تجربه می‌کنند.

سپس دانشمندان با استفاده از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی ساختاری (MRI) یک اسکن مغزی با دقت بالا انجام دادند. محققان دو نوع بافت مغزی را تجزیه و تحلیل کردند: ماده خاکستری، جایی که اطلاعات پردازش می‌شود، و ماده سفید، که سیگنال‌ها را بین نواحی مختلف مغز منتقل می‌کند.

برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش‌های یادگیری ماشینی استفاده شد. این الگوریتم شبکه‌هایی از نواحی مغز را شناسایی کرد که ساختار آنها به طور مداوم در افراد مختلف تغییر می‌کند.

در نتیجه، دانشمندان شبکه‌ای شامل ماده خاکستری و سفید را کشف کردند که با فراوانی رویای شفاف مرتبط است. این شبکه، نواحی لوب‌های پیشانی، گیجگاهی و آهیانه و همچنین مخچه را به هم متصل می‌کند. این ساختار‌ها در خوداندیشی، تصویرسازی ذهنی و کنترل توجه نقش دارند.

به گفته محققان، نقش بسیار مهمی توسط ناحیه‌ای از مغز به نام پرکونئوس ایفا می‌شود. این ناحیه در پشت مغز قرار دارد و با فرآیند‌های فکری درونی و تصاویر بصری مرتبط است.

علاوه بر این، دانشمندان شبکه دیگری را کشف کرده‌اند که با رویای شفاف مرتبط است و فقط ماده خاکستری را درگیر می‌کند. این شبکه در نواحی بصری و توجهی مغز، مانند شکنج کونئات، قرار دارد. تصور می‌شود این سیستم به شکل‌گیری صحنه‌های بصری واضح در طول رویا‌ها بدون حضور نور واقعی کمک می‌کند.

به گفته محققان، این نتایج نشان می‌دهد که توانایی دیدن رویای شفاف ممکن است با یک سازمان عصبی-آناتومیکی خاص مغز مرتبط باشد.

در آینده، دانشمندان قصد دارند آزمایش کنند که آیا آموزش رویای شفاف می‌تواند ساختار مغز را در طول زمان تغییر دهد یا خیر. درک مکانیسم‌های پشت این پدیده می‌تواند به توسعه درمان‌های جدید برای اختلالات خواب، مانند کابوس‌های مزمن و اختلال استرس پس از سانحه، کمک کند.