یک پزشک گفت که ژنتیک، نه سیگار کشیدن، نقش عمده‌ای در ابتلا به بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) دارد

به گزارش مجله خبری نگار، میتخات گاسانوف، دانشیار گروه جراحی بیمارستان در دانشگاه ایالتی نووگورود، به Gazeta گفت: «سیگار کشیدن به طور سنتی عامل اصلی بیماری انسدادی مزمن ریوی (COPD) محسوب می‌شود. با این حال، تنها ۲۵ درصد از سیگاری‌های طولانی مدت به COPD مبتلا می‌شوند، در حالی که وراثت ۶۰ درصد از این خطر را تشکیل می‌دهد.»

بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) یکی از علل اصلی مرگ و میر و ناتوانی در سراسر جهان است. این بیماری یک بیماری مزمن و پیشرونده است که باعث اختلال در پاکسازی راه‌های هوایی شده و بازدم را دشوار می‌کند. در موارد شدید، می‌تواند منجر به نارسایی تنفسی، بیماری قلبی، ذات‌الریه مکرر و خطر ابتلا به سرطان ریه شود.

این متخصص توضیح داد: «مطالعات خانوادگی و دوقلو‌ها نشان می‌دهد که وراثت، خطر ابتلا به COPD را تا ۶۰ درصد تعیین می‌کند. دانشمندان تاکنون صد‌ها گونه ژنتیکی را شناسایی کرده‌اند که بر خطر و سرعت پیشرفت بیماری تأثیر می‌گذارند. به عنوان مثال، آلل‌های جزئی در ناحیه پروموتر ژن TNF باعث التهاب مزمن می‌شوند: بدن پروتئین‌های سیتوکین ضد التهابی اضافی تولید می‌کند که به معنای واقعی کلمه بافت ریه را از بین می‌برند.»

این بیماری ارتباط نزدیکی با سن دارد: با افزایش سن، سلول‌ها فرسوده می‌شوند و توانایی آنها برای بازسازی کاهش می‌یابد. با این حال، امروزه پزشکان به طور فزاینده‌ای با بیماران جوانی مواجه می‌شوند که COPD آنها با سناریو‌های منحصر به فردی بروز می‌کند. علل مولکولی این بیماری، مانند استعداد ژنتیکی، شایع است. بررسی دقیق این بیماران به شناسایی نشانگر‌های زیستی برای تشخیص زودهنگام و پیش‌آگهی COPD کمک خواهد کرد.

یکی از فرآیند‌های کلیدی که برای این بیماری حیاتی است، کوتاه شدن تلومر‌ها است. تلومر‌ها بخش‌های انتهایی کروموزوم‌ها هستند که از DNA در برابر آسیب و چسبیدن به یکدیگر در طول تقسیم سلولی محافظت می‌کنند. با هر تقسیم سلولی، تلومر‌ها کوتاه می‌شوند تا به نقطه شکست برسند - سلول پیر می‌شود و تقسیم آن متوقف می‌شود.

این متخصص توضیح داد: «در یک مطالعه، گروهی از بیماران به مدت ۱۰ سال تحت نظر قرار گرفتند. افرادی که تلومر‌های بسیار کوتاهی داشتند، کاهش سریع‌تری در عملکرد ریه، بدتر شدن تبادل گاز، تشخیص ضایعات خارج ریوی و خطر مرگ بیشتری را تجربه کردند.» تقسیم بیماران COPD به گروه‌هایی بر اساس ویژگی‌های مولکولی، گامی به سوی پزشکی شخصی‌سازی‌شده است. درک اینکه کدام فرآیند در یک فرد خاص غالب است، به ما امکان می‌دهد تا درمان را متناسب‌سازی کنیم. برای بیماران مبتلا به زیرگروه «متابولیک»، حمایت تغذیه‌ای و اصلاح متابولیک ممکن است مؤثر باشد. برای بیماران مبتلا به زیرگروه «ساختاری-ماتریکس»، درمانی که از تخریب بافت ریه جلوگیری می‌کند، ممکن است مفید باشد.»