یک تکنیک جراحی پلاستیک مجرای ادرار که صد سال پیش اختراع شده بود، از روش مدرن بهتر از آب درآمد

دانشگاه پزشکی دولتی اول مسکو، روشی صد ساله برای جراحی پلاستیک مجرای ادرار با استفاده از تکه‌ای از مخاط دهان را دوباره معرفی کرد.

به گزارش مجله خبری نگار، پزشکان دانشگاه سچنوف اولین کسانی در روسیه بودند که عمل جراحی پیشابراه باکال را انجام دادند، که در آن جراحان تکه‌ای از مخاط دهان را برداشته و آن را به مجرای ادرار بخیه می‌زنند. این روش بیش از صد سال پیش اختراع شد و سپس دیگر مورد استفاده قرار نگرفت. با این حال، برتری آن نسبت به روش‌های مدرن ثابت شده است: مقامات دانشگاه سچنوف به Gazeta گفتند که اثربخشی آن تقریباً به ۹۰ تا ۹۵ درصد می‌رسد.

بیش از ۱۳۰ سال پیش، امپراتوری روسیه از پیوند مخاطی برای جراحی پلاستیک مجرای ادرار استفاده کرد. این کار توسط جراح کریل میخائیلوویچ ساپژکو انجام شد. او یکی از اولین کسانی در تاریخ پزشکی جهان بود که در مورد پیوند مخاط دهان تحقیق کرد. این رویکرد متعاقباً کنار گذاشته شد.

جراحی پلاستیک مجرای ادرار می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد، به عنوان مثال، در موارد تنگی مجرای ادرار. تنگی مجرای ادرار اغلب در اثر التهاب و همچنین روش‌های قبلی برداشتن آدنوم پروستات مانند تخلیه با لیزر و برداشتن از طریق مجرای ادرار ایجاد می‌شود.

دیمیتری کورولف، اورولوژیست، آندرولوژیست و محقق ارشد موسسه اورولوژی و سلامت باروری انسان در دانشگاه سچنوف، گفت: «امروزه، اورتروپلاستی باکال موثرترین جراحی ترمیمی برای تنگی مجرای ادرار است. این روش، ادرار طبیعی را بدون خطر عوارض بازیابی می‌کند. روش‌های دیگر، مانند استفاده از بوژی، گشادکننده‌های مخصوص یا تشریح با چاقوی سرد آندوسکوپی، کیفیت زندگی لازم را برای بیمار فراهم نمی‌کنند. به طور معمول، عود بیماری در ۷۰ تا ۸۰ درصد موارد طی یک یا یک ماه و نیم رخ می‌دهد.»

در طول عمل، دو تیم جراحی کار می‌کنند. تیم اول به مجرای ادرار دسترسی پیدا می‌کند، ناحیه آسیب‌دیده از بافت اسکار را اندازه‌گیری می‌کند و اطلاعات را به تیم دوم منتقل می‌کند. زمانی که این اطلاعات را دریافت می‌کنند، آماده برداشت پیوند مخاط دهان هستند. به گفته دیمیتری کورولف، بافت برداشت‌شده از مخاط دهان به سرعت بهبود می‌یابد و ناراحتی کمی برای بیمار ایجاد می‌کند. مخاط دهان ظرفیت بازسازی بسیار بالایی دارد.

این متخصص توضیح می‌دهد: «اگر پیوند از یک گونه کافی نباشد، پزشکان به دنبال مکان‌های جدید - از گونه دیگر، لب پایین یا زبان - می‌گردند. چنین شرایطی زمانی رخ می‌دهد که بیمار قبلاً یک عمل پیوند ناموفق باکال دیگر را انجام داده باشد.»

با توجه به اینکه این روش هیچ منع مصرف سنی ندارد و نیازی به مداخلات مکرر ندارد، پتانسیل ورود به عرصه بالینی گسترده را دارد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری