دانشمندان به شکاف فزاینده‌ای بین طول عمر و دوره زندگی سالم اشاره کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، در دهه‌های اخیر، امید به زندگی در بسیاری از کشور‌ها به لطف پیشرفت‌های پزشکی، تشخیص بهتر و بهبود کیفیت زندگی به طور قابل توجهی افزایش یافته است. با این حال، یک مطالعه بین‌المللی جدید که در مجله بهداشت عمومی لنست منتشر شده است، نشان داده است که سال‌های اضافی همیشه معادل سلامت خوب نیستند. دانشمندان دریافته‌اند که شکاف بین امید به زندگی کلی و دوره‌ای که یک فرد می‌تواند بدون بیماری جدی زندگی کند، همچنان در حال افزایش است و این افزایش به ویژه در بین زنان قابل توجه است. ایزوستیا توضیح می‌دهد که چرا محققان این روند را یکی از چالش‌های اصلی مراقبت‌های بهداشتی مدرن می‌دانند و آیا می‌توان این وضعیت را معکوس کرد یا خیر.

پزشکی مدرن به مردم این امکان را داده است که نسبت به چند دهه پیش، به طور قابل توجهی طولانی‌تر زندگی کنند. با این حال، همانطور که یک مطالعه بین‌المللی جدید نشان می‌دهد، افزایش امید به زندگی همیشه با افزایش متناظر در طول عمر سالم همراه نیست. نویسندگان این مطالعه نتیجه گرفتند که در بسیاری از کشورها، مردم به طور فزاینده‌ای سال‌های بیشتری را با بیماری‌های مزمن، معلولیت‌ها یا سایر شرایطی که کیفیت زندگی آنها را به طور قابل توجهی کاهش می‌دهد، می‌گذرانند.

محققان در مطالعه خود از داده‌های پروژه جهانی بار بیماری‌ها - یکی از بزرگترین مطالعات بین‌المللی که علل مرگ و میر و شیوع بیماری را بررسی می‌کند - استفاده کردند. این تجزیه و تحلیل، شاخص‌های سلامت را در کشور‌های متعدد پوشش داد و به آنها اجازه داد تا نه تنها امید به زندگی (طول عمر) بلکه طول عمر به اصطلاح سالم (طول عمر سلامت) - مدت زمانی که یک فرد می‌تواند بدون محدودیت‌های قابل توجه مربوط به بیماری زندگی کند - را نیز مقایسه کنند.

نتیجه‌گیری اصلی نگران‌کننده بود: در دهه‌های اخیر، مردم واقعاً شروع به زندگی طولانی‌تر کرده‌اند، اما این سال‌های اضافی به طور فزاینده‌ای با وخامت سلامت همراه است. به عبارت دیگر، پزشکی به طور فزاینده‌ای در جلوگیری از مرگ زودرس موفق می‌شود، اما هنوز هم همیشه قادر به تأخیر انداختن ابتلا به بیماری‌های مزمن مشخصه پیری نیست. به همین دلیل است که شکاف بین امید به زندگی کلی و دوره‌ای که در سلامت خوب سپری می‌شود، همچنان در حال افزایش است.

نویسندگان این مطالعه تأکید می‌کنند که این موضوع مربوط به تشخیص‌های فردی نیست، بلکه تأثیر تجمعی بیماری‌های مزمن مختلف است. بیماری‌های قلبی عروقی، دیابت، سرطان، زوال عقل، اختلالات اسکلتی-عضلانی و سایر بیماری‌های مرتبط با سن، همگی می‌توانند بر امید به زندگی سالم تأثیر بگذارند. حتی اگر پزشکی مدرن با موفقیت بسیاری از این بیماری‌ها را مدیریت کرده و طول عمر را افزایش دهد، کیفیت این سال‌های اضافی می‌تواند به طور قابل توجهی متفاوت باشد.

یافته‌های ما نشان می‌دهد که پیشرفت‌های آینده در سلامت جمعیت نه تنها از طریق افزایش امید به زندگی، بلکه از طریق بهبود سلامت نیز حاصل خواهد شد. پیشرفت در سالمندی سالم باید نه تنها با امید به زندگی، بلکه با دوره زندگی سالم، با افزایش سرمایه‌گذاری در پیشگیری، مدیریت طولانی‌مدت بیماری‌ها و مراقبت‌های مزمن برای کاهش سال‌های سپری‌شده در سلامت ضعیف، سنجیده شود.

در حالی که قبلاً شاخص اصلی موفقیت، افزایش امید به زندگی در نظر گرفته می‌شد، امروزه باید توجه بیشتری به این شود که یک فرد چند سال می‌تواند فعالیت، استقلال و کیفیت بالای زندگی را حفظ کند. به همین دلیل است که امید به زندگی سالم به اندازه امید به زندگی سنتی اهمیت پیدا کرده است.

چرا زنان بیشتر عمر می‌کنند، اما سال‌های بیشتری را با بیماری سپری می‌کنند؟

یکی از قابل توجه‌ترین یافته‌های این مطالعه، تفاوت‌های بین مردان و زنان بود. اگرچه زنان تقریباً در تمام مناطق جهان همچنان از امید به زندگی بالاتری برخوردارند، اما احتمال بیشتری وجود دارد که طول عمر بیشتری را تجربه کنند، که با بیماری‌های مزمن و محدودیت‌های سلامتی همراه است. به عبارت دیگر، مزیت در طول عمر همیشه به مزیت در سال‌های سالم زندگی منجر نمی‌شود.

بر اساس نتایج این مطالعه، شکاف جهانی بین امید به زندگی کلی و امید به زندگی سالم به طور متوسط ​​​​تقریباً ۹.۶ سال است. برای زنان، این شکاف تقریباً ۲.۴ سال بیشتر از مردان است. نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که این روند نیاز به توجه ویژه دارد، زیرا به معنای افزایش تعداد افرادی است که در دوران پیری به مراقبت‌های پزشکی، مراقبت‌های طولانی مدت و حمایت اجتماعی نیاز دارند.

محققان توضیح می‌دهند که این تفاوت احتمالاً به دلیل عوامل مختلفی است. زنان بیشتر در معرض بیماری‌هایی هستند که به ندرت مستقیماً باعث مرگ می‌شوند، اما کیفیت زندگی را به طور قابل توجهی مختل می‌کنند. این بیماری‌ها شامل بیماری‌های اسکلتی-عضلانی، برخی اختلالات عصبی و بیماری‌های مرتبط با پیری می‌شود. به لطف پیشرفت در پزشکی مدرن، بسیاری از این بیماری‌ها را می‌توان با موفقیت مدیریت کرد، اما همچنان فعالیت‌های روزانه فرد را محدود می‌کنند.

نویسندگان این مطالعه تأکید می‌کنند که این مشکل صرفاً یک مشکل بیولوژیکی نیست. جمعیت رو به پیری، فشار فزاینده‌ای را بر سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی و اجتماعی وارد می‌کند و نیاز به توانبخشی، مراقبت طولانی‌مدت، برنامه‌های پیشگیرانه و حمایت از افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن را افزایش می‌دهد. بنابراین، ارزیابی پیشرفت‌های پزشکی صرفاً بر اساس امید به زندگی دیگر کافی نیست - درک این نکته مهم است که افراد تا چه مدت توانایی زندگی مستقل و داشتن یک سبک زندگی فعال را حفظ می‌کنند.

آیا می‌توان شکاف بین زندگی و سلامت را کم کرد؟

به گفته نویسندگان این مطالعه، یکی از یافته‌های کلیدی باید تغییر در اولویت‌های پزشکی مدرن باشد. در حالی که پیش از این تلاش‌ها عمدتاً بر کاهش مرگ و میر و افزایش امید به زندگی متمرکز بود، اکنون هدف افزایش طول عمر سالم به طور فزاینده‌ای اهمیت پیدا می‌کند. این بدان معناست که پیشگیری از بیماری باید مدت‌ها قبل از ظهور اولین علائم آغاز شود، و نه فقط پس از بروز بیماری.

محققان معتقدند که باید به عوامل خطری که مستقیماً با ایجاد بیماری‌های مزمن مرتبط هستند، توجه ویژه‌ای شود. این عوامل شامل رژیم غذایی نامناسب، فعالیت بدنی ناکافی، سیگار کشیدن، سوء مصرف الکل، اختلالات خواب و سایر عوامل سبک زندگی است. اگرچه این عوامل به خوبی شناخته شده‌اند، اما تا حد زیادی تعیین می‌کنند که یک فرد چه مدت می‌تواند بدون محدودیت‌های جدی سلامتی زندگی کند.

علاوه بر این، نویسندگان این مطالعه از سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی می‌خواهند که فعالانه‌تر برای پیری جمعیت آماده شوند. آنها معتقدند که این امر نه تنها شامل توسعه مراقبت‌های پزشکی، بلکه ایجاد شرایطی برای پیری سالم نیز می‌شود: پیشگیری در دسترس، برنامه‌های تشخیص زودهنگام بیماری، توانبخشی با کیفیت بالا و حمایت از افرادی که از قبل با بیماری‌های مزمن زندگی می‌کنند. این رویکرد نه تنها امید به زندگی را افزایش می‌دهد، بلکه کیفیت آن را نیز حفظ می‌کند.

این مطالعه بار دیگر نشان می‌دهد که مفاهیم «زندگی طولانی‌تر» و «زندگی سالم‌تر» همیشه یکسان نیستند. پزشکی مدرن قبلاً آموخته است که چگونه عمر انسان را به طور قابل توجهی افزایش دهد، اما گام مهم بعدی باید افزایش تعداد سال‌هایی باشد که افراد می‌توانند بدون بیماری جدی یا از دست دادن استقلال زندگی کنند. دانشمندان معتقدند که این شاخص می‌تواند در سال‌های آینده به یکی از معیار‌های کلیدی برای سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی در سراسر جهان تبدیل شود.