یک روان‌درمانگر، خطر اصلی تلاش برای ایده‌آل‌گرایی را نام برد

به گزارش مجله خبری نگار، ایرینا کراشکینا، روان‌درمانگر در JSC "Medicine" (کلینیک آکادمیک رویتبرگ) و دانشجوی دکترا به ایزوستیا گفت: «میل به عملکرد خوب در محل کار و دستیابی به نتایج بالا یک ویژگی شخصیتی طبیعی و مفید است. با این حال، کمال‌گرایی بیمارگونه می‌تواند منجر به استرس مزمن، اضطراب، خستگی عاطفی و حتی مشکلات سلامتی شود.»

به گفته این متخصص، تفاوت اصلی بین یک جستجوی سالم برای تعالی و کمال‌گرایی مخرب در نگرش نسبت به اشتباهات نهفته است. اگر فردی اشتباهات را فرصتی برای کسب تجربه و پیشرفت ببیند، این نشانه انگیزه سالم است. با کمال‌گرایی بیمارگونه، هر اشتباهی به تهدیدی برای عزت نفس تبدیل می‌شود.

کراشکینا توضیح داد: «یک فرد به این فکر نمی‌کند که «من کاری را بی‌نقص انجام نداده‌ام»، بلکه به این فکر می‌کند که «مشکلی در من وجود دارد». دستاورد‌ها دیگر رضایت‌بخش نیستند و به آزمونی مداوم برای ارزش خودشان تبدیل می‌شوند.»

این متخصص خاطرنشان کرد که فشار مداوم برای رسیدن به استاندارد‌های دست‌نیافتنی، استرس مزمن ایجاد می‌کند. بدن برای مدت طولانی در حالت استرس باقی می‌ماند که با افزایش سطح کورتیزول همراه است و می‌تواند بر خواب، سیستم ایمنی و سلامت عاطفی تأثیر منفی بگذارد.

به گفته این پزشک، افرادی که کمال‌گرایی بارزی دارند، به طور قابل توجهی بیشتر احتمال دارد اضطراب، اختلالات خواب، خستگی عاطفی، افزایش خستگی، سردرد، تنش عضلانی، مشکلات خوردن و تشدید بیماری‌های مزمن مرتبط با استرس را تجربه کنند.

این متخصص توجه ویژه‌ای به ارتباط بین کمال‌گرایی و اهمال‌کاری داشت. در نگاه اول، به نظر متناقض می‌رسد که کسی که تلاش می‌کند همه چیز را به طور کامل انجام دهد، دائماً از انجام وظایف خود طفره می‌رود. با این حال، دقیقاً ترس از شکست است که این رفتار را هدایت می‌کند.

این روان‌درمانگر توضیح داد: «در این مورد، اهمال‌کاری نشانه‌ای از تنبلی نیست، بلکه تلاشی برای کاهش اضطراب است. وقتی یک کار به عنوان آزمونی برای ارزش خود فرد تلقی می‌شود، از نظر روانی حتی شروع کار برای فرد دشوار می‌شود.»

علاوه بر این، کمال‌گرایی بیمارگونه ارتباط نزدیکی با سندرم ایمپاستر دارد. حتی پس از دستیابی به موفقیت عینی، افراد تمایل دارند دستاورد‌های خود را به شانس یا اقبال نسبت دهند و همچنان خود را بی‌کفایت بدانند.

به گفته کراشکینا، کمال‌گرایی همچنین خطر ابتلا به اضطراب و افسردگی را افزایش می‌دهد. مقایسه مداوم خود با یک ایده‌آل دست‌نیافتنی منجر به احساس نارضایتی مزمن می‌شود و سیستم عصبی در حالت ارزیابی مداوم و پیش‌بینی شکست احتمالی عمل می‌کند.

این متخصص تأکید کرد که کمال‌گرایی اغلب بر زندگی شخصی تأثیر می‌گذارد. خواسته‌های بیش از حد نه تنها به خود فرد، بلکه به اطرافیان او نیز سرایت می‌کند که می‌تواند به صورت انتقاد، ناتوانی در پذیرش کاستی‌های شریک زندگی، ترس از نشان دادن ضعف خود و ناتوانی در آرامش در کنار عزیزان بروز کند.

به گفته این پزشک، ریشه‌های کمال‌گرایی اغلب در دوران کودکی شکل می‌گیرد، زمانی که کودک احساس می‌کند عشق و تأیید بزرگسالان صرفاً به دستاورد‌های او بستگی دارد. در چنین مواردی، این طرز فکر شکل می‌گیرد که ارزش یک فرد صرفاً با موفقیت‌هایش تعیین می‌شود.

این متخصص توصیه می‌کند که به تدریج بر کمال‌گرایی مخرب غلبه کنید. برای انجام این کار، مهم است که یاد بگیرید برخی از کار‌ها را "به اندازه کافی خوب" انجام دهید، دستاورد‌های خود را بشناسید، به خودتان اجازه دهید بدون احساس گناه استراحت کنید، خودتان را با گذشته خودتان مقایسه کنید نه با دیگران، و بپذیرید که اشتباهات بخش طبیعی از رشد هستند.

کراشکینا در پایان گفت: «رشد واقعی نه زمانی آغاز می‌شود که فرد کامل شود، بلکه زمانی آغاز می‌شود که دیگر تمام انرژی خود را صرف مبارزه با نقص‌های خود نکند.»

آندری نووریوف، استادیار گروه علوم تربیتی و روانشناسی پزشکی در موسسه مددکاری اجتماعی و روانشناسی دانشگاه سچنوف، در ۲۰ فوریه در مورد علائم هشدار دهنده اعتیاد دیجیتال به ایزوستیا هشدار داد. او گفت که این علائم ممکن است شامل کاهش علاقه به زندگی واقعی و عدم توانایی در کنترل زمان صرف شده در فضای آنلاین باشد.