یک روانشناس درباره تاثیر اختلافات والدین بر فرزندان صحبت کرد

به گزارش مجله خبری نگار، اختلافات خانوادگی همیشه برای کودک آسیب‌زا نیستند. عامل تعیین‌کننده خودِ بحث نیست، بلکه نحوه برخورد والدین با اختلافات و اینکه آیا می‌توانند پس از آن رابطه خود را بازیابی کنند یا خیر، تعیین‌کننده است. 

وقتی بزرگسالان با آرامش در مورد مشکلات بحث می‌کنند، از توهین اجتناب می‌کنند و توانایی مذاکره را نشان می‌دهند، کودکان تجربه‌های مهمی در زندگی کسب می‌کنند: درگیری‌ها بخش عادی روابط هستند و اختلافات را می‌توان بدون آسیب رساندن به پیوند حل کرد.

این متخصص توضیح داد: «درک کودک از اختلافات والدین به سن او بستگی دارد. کودکان پیش‌دبستانی اغلب توانایی ارزیابی عینی موقعیت را ندارند و ممکن است تنش بین بزرگسالان را تهدیدی برای امنیت خود بدانند. کودکان کوچکتر در سن مدرسه بهتر می‌توانند علل اختلافات را درک کنند، اما اغلب نگران آینده خانواده می‌شوند. نوجوانان بیشتر احتمال دارد مشکلات والدین خود را از خودشان جدا کنند، اما تنش مداوم در خانه می‌تواند اعتماد و ثبات عاطفی را کاهش دهد.»

این اختلافات خانگیِ پراکنده نیستند که خطر خاصی ایجاد می‌کنند، بلکه درگیری‌های منظم شامل فریاد زدن، اتهامات متقابل، نادیده گرفتن یا کناره‌گیری عاطفی هستند. برای یک کودک، خانواده منبع اصلی امنیت است و اگر فضای خانه غیرقابل پیش‌بینی شود، می‌تواند منجر به استرس مداوم شود.

گلدمن خاطرنشان کرد: «کودک ممکن است ترس، اضطراب و درماندگی را تجربه کند، به خصوص اگر نفهمد بین والدینش چه می‌گذرد. ​​کودکان خردسال اغلب مشکلات خانوادگی را از طریق خودشان درک می‌کنند و ممکن است باور داشته باشند که خودشان علت درگیری هستند.»

به گفته این متخصص، تغییرات رفتاری ممکن است نشان‌دهنده تأثیر اختلافات خانوادگی بر کودک باشد. علائم هشدار دهنده شامل مشکلات خواب، افزایش اضطراب، گوشه‌گیری، پرخاشگری، کاهش عملکرد تحصیلی و عدم تمایل به حضور در مدرسه یا مهدکودک است. در کودکان خردسال، بازگشت به مراحل رفتاری غیرقابل توضیح قبلی امکان‌پذیر است. گاهی اوقات استرس از طریق علائم جسمی مانند سردرد بدون علت پزشکی آشکار نیز بروز می‌کند.

اگر کودکی مرتباً در معرض تنش قرار گیرد، عواقب آن می‌تواند تا بزرگسالی ادامه یابد. افرادی که در فضایی از درگیری مداوم بزرگ شده‌اند، ممکن است با اعتماد مشکل داشته باشند، از هرگونه اختلاف نظر اجتناب کنند یا برعکس، الگو‌های ارتباطی پرخاشگرانه را هنجار بدانند. با این حال، همانطور که این روانشناس تأکید می‌کند، این سناریو اجتناب‌ناپذیر نیست: خیلی به حمایتی که کودک در خانواده دریافت می‌کند و حضور یک بزرگسال مورد اعتماد در نزدیکی بستگی دارد.

بعد از یک دعوا، مهم است که والدین وانمود نکنند که هیچ اتفاقی نیفتاده است. اگر کودکی شاهد یک درگیری بوده، باید دوباره احساس امنیت کند. توضیح باید ساده و متناسب با سن باشد: بزرگسالان گاهی اوقات به دلیل داشتن نظرات متفاوت بحث می‌کنند، اما کودک مقصر اتفاقی که می‌افتد نیست.

از دخالت دادن کودکان در جزئیات مشکلات خانوادگی یا تبدیل آنها به میانجی بین والدین خودداری کنید. بسیار مهم‌تر این است که نشان دهید بزرگسالان قادر به حل اختلافات هستند و رابطه و عشق آنها به کودک همچنان پابرجاست.

تاتیانا تسوتکووا، دانشجوی دکترای آموزش و پرورش و نویسنده کتاب‌های «والدین: بازگشت معنا» و «مکاشفه»، در اول آوریل به ایزوستیا گفت که عبارت «نقض منطقه امن» به طور فزاینده‌ای در بین نوجوانان شنیده می‌شود و اغلب به عنوان راهی برای ابراز نارضایتی استفاده می‌شود. به گفته وی، چنین زبانی اغلب از اختلافات خانوادگی ناشی می‌شود، بنابراین باید از طریق گفتگوی آرام و مبتنی بر اعتماد حل شود. این متخصص همچنین خاطرنشان کرد که رویکرد رایج فعلی مبنی بر اجازه دادن به نوجوانان برای انجام تقریباً هر کاری، گمراه‌کننده است.