اگر به ژانر گرگینه‌ای علاقه دارید این ۳ فیلم را از دست ندهید

به گزارش مجله خبری نگار،اگر درباره زیرژانر فیلم‌های هیولایی صحبت کنیم، فیلم‌های گرگینه‌ای به خوبی فیلم‌های خون‌آشامی یا کایجو زیاد نیستند. حداقل شاید تعداد فیلم‌های خوبشان کمی بیشتر از فیلم‌های مربوط به دیگر هیولا‌های شناخته شده باشد (با عرض پوزش از Creature from the Black Lagoon و The Shape of Water).

اگر به فیلم‌های بلند سینمایی محدود شویم، چند فیلم خوب در این زیرژانر وجود دارد و شاید یکی از آنها حتی در مرز بی‌نقص بودن قرار داشته باشد. ظاهراً ساختن فیلم‌های گرگینه‌ای درست از آب درآمده بسیار سخت است، به شکلی که این موضوع در زیرژانر به‌وضوح دیده می‌شود، اما انجام‌شدنی است، و سه فیلم زیر این موضوع را به‌خوبی ثابت می‌کنند.

The Wolf Man (۱۹۴۱) شاید اولین فیلم مهمی باشد که گرگینه‌ها را تا حدی درست به تصویر کشید (بعد از فیلم ضعیف‌تر Werewolf of London در سال ۱۹۳۵)، با این حال The Wolf Man به آن سطح شاهکاری که برخی دیگر از فیلم‌های هیولایی یونیورسال تقریباً هم‌دوره‌اش (مثل Dracula و دو فیلم اول Frankenstein که هر سه در دهه ۱۹۳۰ ساخته شدند) داشتند نرسید.

دهه ۱۹۸۰ دوره بسیار خوبی برای فیلم‌های گرگینه‌ای بود، احتمالاً تا حدی به لطف Thriller مایکل جکسون. همچنین The Company of Wolves هم فیلم دیگری در این ژانر بود، هرچند آنقدر آشفته و ناهماهنگ بود که بتوان آن را واقعاً یک شاهکار دانست. Dog Soldiers یک فیلم نسبتاً جدیدتر است که واقعاً فیلم خوبی به نظر می‌رسد (البته اگر سال ۲۰۰۲ را هنوز «جدید» بدانیم)، و فیلم‌های زیادی هم وجود دارند که گرگینه فقط در بخش‌هایی از آنها ظاهر می‌شود، حتی اگر فیلم به‌طور کامل درباره گرگینه‌ها نباشد (مثل The Cabin in the Woods).

برای اینکه یک فیلم در این فهرست قرار بگیرد، باید در مجموع فیلم بسیار خوبی باشد و منبع اصلی ترس آن نیز گرگینه یا گرگینه‌ها باشند. این سه فیلم بهترین‌های این زیرژانر هستند.

۳ – The Howling (۱۹۸۱)

در سال ۱۹۸۱ دو فیلم از بهترین فیلم‌های گرگینه‌ای تاریخ منتشر شدند و یکی از آنها The Howling بود. جالب اینجاست که هر دو فیلم توسط کارگردانانی ساخته شدند که بیشتر به خاطر فیلم‌های کمدی‌شان شناخته می‌شوند، و فیلم دیگر (که بعداً به آن خواهیم رسید) ترکیبی از کمدی و وحشت است.

The Howling به کارگردانی جو دانته، بیشتر یک فیلم ترسناک است و خوشبختانه فیلم بسیار خوبی هم هست. این فیلم بسیار تاریک‌تر از اکثر آثار دیگر این کارگردان است، به‌ویژه اگر آن را با فیلم‌های Gremlins یا The ‘Burbs مقایسه کنیم.

در The Howling شاید نوعی طنز بسیار تاریک در اغراق، خشونت و فضای آشفته و زننده نیمه دوم فیلم وجود داشته باشد، اما تأکید بیشتر بر «تاریکی» است تا «کمدی». فیلم به‌شدت روی جنبه حیوانی و غریزی گرگینه بودن تمرکز می‌کند، و حتی از نظر جنسی فضایی دارد که معمولاً بیشتر در فیلم‌های خون‌آشامی (که معمولاً شیک‌تر و جذاب‌تر هستند) دیده می‌شود، مانند Dracula (به‌جز نسخه فرانسیس فورد کاپولا) یا Interview with the Vampire.

The Howling از نظر سبک و لحن حس یک فیلم درجه دوم (B) دارد، اما فیلم‌سازی آن در سطح بسیار بالایی برای یک فیلم B قرار دارد، و جلوه‌های ویژه‌اش نیز بسیار خوب است، که برای فیلمی درباره گرگینه‌ها کاملاً ضروری شناخته می‌شود. این فیلم تا حدی زیر سایه آن فیلم گرگینه‌ای بسیار معروف‌تر همان سال قرار گرفت، اما همچنان اگر به فیلم‌های دارای گرگینه علاقه دارید، کاملاً ارزش دیدن دارد.

۲ – Ginger Snaps (۲۰۰۰)

اگر طرفدار فصل‌های سنگین‌تر سریال Buffy the Vampire Slayer باشید، Ginger Snaps یک فیلم ترسناک کالت کلاسیک است که احتمالاً به‌راحتی می‌توان آن را توصیه کرد. این فیلم روی شخصیت‌های زن تمرکز دارد، که در آثار مربوط به گرگینه‌ها تا حدی نادر است.

بله، The Howling هم گرگینه‌های زن و هم مرد داشت، اما اغلب با آثاری مثل The Wolf Man مواجه هستیم، و حتی مایکل جکسون در Thriller گرگینه بود، و فیلم شماره ۱ این فهرست هم درباره یک مرد گرگینه است؛ بنابراین Ginger Snaps کاملاً درباره دختر نوجوانی است که به‌تدریج به گرگینه تبدیل می‌شود و مهم‌تر از آن، تأثیر این موضوع بر رابطه‌اش با خواهرش را بررسی می‌کند.

Ginger Snaps در واقع بیشتر یک درام بلوغ است که عناصر ترسناک آن را ترسناک کرده‌اند. هر دو شخصیت در دوران دبیرستان هستند و هر دو معمولاً طردشده محسوب می‌شوند و به یکدیگر تکیه دارند، تا اینکه یک حمله و سپس تغییر (که با کمترین ظرافت ممکن، استعاره‌ای از بلوغ است) این رابطه را به چالش می‌کشد.

عناصر ترسناک فیلم به‌خوبی اجرا شده‌اند و جلوه‌های ویژه نیز با توجه به بودجه محدود، قابل قبول هستند، اما Ginger Snaps در اصل بیشتر یک درام درباره بلوغ است که از عنصر ماورایی برای تقویت احساسات استفاده می‌کند.

این فیلم یک اثر غم‌انگیز و احساسی و در مجموع فیلم بسیار خوبی است که البته در حد قابل توجهی دست‌کم گرفته شده است. این فیلم به مرور زمان به یک اثر کالت تبدیل شده و احتمالاً یکی از بهترین فیلم‌های گرگینه‌ای چند دهه اخیر نیز محسوب می‌شود.

۱ – An American Werewolf in London (۱۹۸۱)

درباره An American Werewolf in London بیش از هر فیلم گرگینه‌ای دیگری می‌توان صحبت کرد، و همین موضوع نشانه‌ای است که این فیلم بهترین این ژانر شناخته می‌شود. این فیلم استاندارد طلایی این زیرژانر است.

این فیلم حتی از بسیاری از فیلم‌های ترسناک نیز ترسناک‌تر است، و در عین حال از بسیاری از کمدی‌های کامل نیز بامزه‌تر. وقتی می‌خواهد ترسناک و حتی سنگین باشد، کاملاً موفق است، و وقتی می‌خواهد طنزآمیز و نزدیک به فانتزی باشد، باز هم موفق ظاهر می‌شود.

این فیلم واقعاً این حس را دارد که انگار کارگردان Animal House و The Blues Brothers یک فیلم گرگینه‌ای ساخته است، چون همین‌طور هم هست. جان لندیس احتمالاً با این فیلم به اوج کار خود رسید (البته با در نظر گرفتن اینکه مسیر حرفه‌ای‌اش سال بعد دچار تغییرات منفی شد)، مگر اینکه Thriller مایکل جکسون را هم در نظر بگیریم، چون او آن را هم کارگردانی کرده بود و از نظر کیفیت در سطح همین فیلم است.

داستان فیلم بسیار ساده است: دو دوست آمریکایی که به انگلستان سفر می‌کنند، خیلی زود توسط یک گرگینه مورد حمله قرار می‌گیرند، یکی از آنها می‌میرد (و این واقعاً خیلی زود اتفاق می‌افتد، پس اسپویل محسوب نمی‌شود) و دیگری در لندن تنها می‌ماند و در نهایت به همان «گرگینه آمریکایی در لندن» تبدیل می‌شود.

فیلم به‌خوبی تعلیق را تا لحظه اجتناب‌ناپذیر تبدیل شدن شخصیت اصلی حفظ می‌کند، و در عین حال بخشی از آن به‌عنوان یک داستان عاشقانه نیز عمل می‌کند، زیرا او به‌سرعت عاشق پرستاری می‌شود که از او مراقبت می‌کند. این خط عاشقانه واقعاً باورپذیر است و به داستان عمق بیشتری می‌دهد. همچنین سرنوشت قربانیان گرگینه (غیر از خود گرگینه شدن) نیز به شکل جالبی بررسی می‌شود و همین موضوع فیلم را حتی ترسناک‌تر می‌کند.

جلوه‌های ویژه فیلم فوق‌العاده است. هر دو بازیگر اصلی، دیوید ناتون و گریفین دان، دگرگونی‌های متفاوتی را تجربه می‌کنند و گریم استفاده‌شده برای این تغییرات واقعاً چشمگیر است. در نهایت، این فیلم آن‌قدر چیز‌های مختلف را در تنها ۹۷ دقیقه ارائه می‌دهد که می‌توان آن را یک شاهکار تمام‌عیار دانست، نه فقط در ژانر وحشت، بلکه در کل سینما. این فیلم واقعاً در سطح یک اثر کلاسیک تمام‌عیار است.

منبع:روزیاتو