دانشمندان نقش ماه را در پیدایش حیات روی زمین آشکار کردند

اقیانوس ماگمای زمین می‌توانسته نیم میلیارد سال وجود داشته باشد

به گزارش مجله خبری نگار، محققان موسسه نجوم کاپتین کشف کرده‌اند که اقیانوس ماگما در سطح زمین اولیه ممکن است مدت زمان بسیار طولانی‌تری از آنچه قبلاً تصور می‌شد، وجود داشته باشد - و این دوره می‌توانسته شرایط را برای ظهور بعدی حیات ایجاد کند. این خبر در اول ژوئن در پورتال خبری Phys گزارش شد.

طبق محاسبات نویسندگان، سطح داغ زمین به دلیل دو عامل رقیب برای مدت طولانی داغ مانده است. عامل اول نیرو‌های جزر و مدی ماه جوان بود که به طور قابل توجهی به زمین نزدیک‌تر از امروز بود و به معنای واقعی کلمه فضای داخلی سیاره را "خم" کرده و گرمای داخلی عظیمی ایجاد می‌کرد. عامل دوم اثر گلخانه‌ای جو اولیه بود: خود ماگما گاز‌هایی را آزاد می‌کرد و یک "پیله" حرارتی متراکم در اطراف سیاره ایجاد می‌کرد. برای مدل‌سازی این دینامیک‌ها، دانشمندان از پلتفرم تکامل سیاره‌ای PROTEUS استفاده کردند.

پارامتر کلیدی، فوگاسیته اکسیژن - درجه اکسیداسیون گوشته - بود. تحت شرایط اکسیداسیون، آب تا مراحل پایانی تبلور ماگما حفظ می‌شد و پس از آن به صورت بخار آزاد می‌شد و به طرز چشمگیری اثر گلخانه‌ای را افزایش می‌داد.

در نتیجه، نسبت متان به دی اکسید کربن در جو تقریباً ۰.۱ بود - مقداری که برای سنتز فتوشیمیایی سیانید هیدروژن حیاتی است. اخترزیست‌شناسان معتقدند این ماده که برای حیات مدرن کشنده است، پیش‌ساز کلیدی RNA و پروتئین‌ها، یعنی بلوک‌های سازنده اولین موجودات زنده، بوده است.

اقیانوس ماگمای سیاره‌ای مدت‌هاست که محیطی نامناسب برای ظهور حیات در نظر گرفته می‌شود. با این حال، یک مدل جدید این منطق را معکوس می‌کند: طبق نتیجه‌گیری نویسندگان، دقیقاً فاز مذاب طولانی مدت زمین بوده که زمان کافی برای تجمع مولکول‌های پیش‌زیستی را فراهم کرده است، که متعاقباً باعث تکامل بیولوژیکی شده است.

در ۲۱ می، مجله Phys از کشف یک سیاره فراخورشیدی به نام TOI-۱۹۹b با جوی غنی از متان خبر داد. ستاره‌شناسان این جرم کیهانی را مطالعه کردند و دریافتند که این سیاره یک غول گازی است که از نظر اندازه با زحل قابل مقایسه و از نظر دمایی مشابه زمین است.

منبع: iz

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری