روایتی از ۱۱ لحظه‌ای که آرسنال را قهرمان کرد

به گزارش مجله خبری نگار، قهرمانی آرسنال در این فصل شبیه یک مسیر صاف نبود؛ شبیه یک کوه‌نوردی طولانی بود که هر چند قدم، یک سنگ بزرگ جلوی پای تیم می‌افتاد. اما چیزی که این تیم را متفاوت کرد، این بود که هر بار زمین خورد، بلند شد و ادامه داد. نبرد میان آرسنال و منچسترسیتی در نیم‌فصل دوم مدام تغییر جهت می‌داد. همین جمله نشان می‌دهد که این فصل، فصل ثبات نبود؛ فصل واکنش بود.

اولین واکنش بزرگ، همان شب سپتامبر بود که منچسترسیتی با گل زودهنگام هالند جلو افتاد و بازی را قفل کرد. دقیقه‌ها می‌گذشت و هر حملهٔ آرسنال در میان دیوار دفاعی سیتی گم می‌شد. اما در سومین دقیقهٔ وقت اضافه، مارتینلی از پشت خط دفاعی عبور کرد و توپ را از بالای دوناروما رد کرد؛ جشن بزرگی در لندن به پا شد. آن گل فقط یک امتیاز نبود؛ اولین نشانهٔ این بود که آرسنال امسال تا آخرین ثانیه می‌جنگد.

یک هفته بعد، در نیوکاسل، تیم دوباره در آستانهٔ شکست بود. ورزشگاه پر از صدای هواداران حریف بود و آرسنال تا دقیقهٔ ۸۴ حتی یک موقعیت جدی نداشت. اما ناگهان بازی جان گرفت. مرینو گل مساوی را زد و وقتی همه فکر می‌کردند بازی تمام شده، گابریل در شلوغی محوطهٔ جریمه بالا پرید و توپ را با قدرت وارد دروازه کرد. گابریل جایگاه خود را به عنوان خطرناک‌ترین بازیکن روی ضربات ایستگاهی تثبیت کرد. این گل، آغاز پنج برد پیاپی بود؛ پنج قدمی که آرسنال را برای اولین بار در فصل به صدر رساند.

در دربی شمال لندن، همه‌چیز از قبل داغ بود. هواداران هنوز یادشان بود که ابرچی ازه در تابستان پیشنهاد تاتنهام را رد کرده بود. حالا او در لباس آرسنال، سه گل زد و ورزشگاه را منفجر کرد. این بازی فقط یک برد نبود؛ یک پیام بود. با این برد فاصلهٔ آرسنال با تیم دوم به شش امتیاز رسید. این همان لحظه‌ای بود که تیم فهمید می‌تواند فاصله بسازد، نه فقط فاصله را حفظ کند.

اما فوتبال همیشه روی لبخند نمی‌چرخد. بازی با ولورهمپتون یکی از همان شب‌هایی بود که همه‌چیز می‌توانست خراب شود. تیم تا دقیقهٔ ۶۸ حتی یک شوت در چارچوب نداشت. گل اول با خوش‌شانسی وارد دروازه شد؛ توپ به تیر خورد و به دروازه‌بان برخورد کرد و وارد شد. اما وقتی در دقیقهٔ ۹۰ گل خوردند، همه فکر کردند دو امتیاز مهم از دست رفت. چهار دقیقه بعد، توپ روی ارسال ساکا به مدافع حریف برخورد کرد و وارد دروازه شد. با این ضربه هواداران با حس رهایی نفس کشیدند. این بازی نشان داد که حتی در روز‌های بد هم تیم راهی برای زنده ماندن پیدا می‌کند.

در پایان سال، بازی با استون‌ویلا نقطهٔ عطف دیگری بود. نیمهٔ اول کند و بی‌روح بود، اما نیمهٔ دوم شبیه انفجار بود. گابریل، زوبیمندی، تروسار و ژسوس هر کدام یک ضربه زدند و تیمی را که ۱۱ برد پیاپی داشت، در هم شکستند. این همان شبی بود که آرسنال دوباره به خودش ایمان آورد.

در آغاز سال جدید، وقتی منچسترسیتی در خانه برابر چلسی متوقف شد، فاصله بیشتر شد. گل دقیقهٔ ۹۴ چلسی امید‌های سیتی را کم‌رنگ کرد. این همان لحظه‌ای بود که آرسنال فهمید رقیب اصلی‌اش هم می‌لغزد.

اما عجیب‌ترین اتفاق فصل، کامبک تاتنهام مقابل سیتی بود. ورزشگاه پر از سکوت بود، هواداران تاتنهام حتی انرژی اعتراض هم نداشتند. اما ناگهان سولانکه با یک ضربهٔ عقربی، بازی را مساوی کرد. این گل، یکی از همان لحظه‌هایی بود که هیچ‌کس انتظارش را ندارد، اما سرنوشت یک فصل را تغییر می‌دهد.

در اوایل بهار، پیروزی سخت برابر برایتون، همزمان با لغزش دوبارهٔ سیتی، فاصله را به ۷ امتیاز رساند. هواداران آرسنال با شادی دیوانه‌وار واکنش نشان دادند. این شادی فقط برای یک برد نبود؛ برای نزدیک شدن به پایان یک انتظار بود.

اما زیباترین بخش داستان، ظهور یک نوجوان بود. مکس داومن ۱۶ ساله در بازی با اورتون وارد زمین شد و در دو دقیقه، هم پاس گل داد و هم خودش گل زد. او جوان‌ترین گلزن تاریخ لیگ برتر شد. این لحظه، نه فقط یک گل، بلکه یک نماد بود؛ نماد آینده‌ای که آرسنال دارد.

در ادامه، اشتباه گِهی در بازی سیتی برابر اورتون، دوباره ورق را برگرداند. سیتی که می‌توانست فاصله را کم کند، دوباره امتیاز از دست داد. این همان لحظه‌ای بود که آرسنال فهمید سرنوشت دوباره در دست خودش است؛ و در نهایت، بازی با وستهام. بازی‌ای که پر از تنش بود. گل تروسار و سپس صحنهٔ جنجالی که با تصمیم داور و کمک‌داور ویدئویی، گل وستهام را مردود کرد. این همان لحظه‌ای بود که آرسنال از آخرین مانع عبور کرد. همان لحظه‌ای که هواداران در سکو‌ها فهمیدند قهرمانی دیگر فقط یک رویا نیست.

منبع: فرهیختگان