پایان خوب یک فصل بد؛ تونل افتخار بازیکنان رئال برای کارواخال

به گزارش مجله خبری نگار، رئال مادرید در شبی که بیشتر از نتیجه، درباره خاطره و وداع بود، فصل ناامیدکننده‌اش را با پیروزی ۴ بر ۲ مقابل اتلتیک بیلبائو تمام کرد؛ شبی که برنابئو بیشتر از هر چیز برای دنی کارواخال ایستاده بود. آخرین بازمانده نسل ۶ قهرمانی اروپا، آخرین حلقه یک دوران طلایی، آخرین کسی که هنوز بوی تیم زیدان و آن شب‌های بزرگ را می‌داد. روی سکو‌ها تصویری از آلفردو دی‌استفانو کنار کارواخالِ نوجوان بالا رفت؛ جمله‌ای ساده، اما سنگین: «رویای یک کودک، افتخار یک اسطوره»؛ و کارواخال، مثل همیشه، فقط برای مراسم نیامده بود. با یک پاس مورب دقیق، گونسالو گارسیا را در موقعیتی قرار داد که گل اول را با یک والی تماشایی بزند؛ یادآوری کوچکی از اینکه چرا این باشگاه سال‌ها به او تکیه کرده بود.

در میان این وداع، جود بلینگهام و کیلیان امباپه هم سهم خودشان را داشتند. بلینگهام با یک والی زیبا دوباره «هی جود» را در برنابئو زنده کرد. امباپه، اما شب پیچیده‌تری داشت؛ با وجود اینکه عنوان پیچیچی را گرفت، بخشی از سکو‌ها هنوز از حرف‌هایش بعد از بازی اویدو دلخور بودند و با سوت‌های پراکنده از او استقبال کردند. اما او هم در نهایت گل زد؛ یک چرخش سریع، یک ضربه دقیق و بعد یک دویدن کوتاه به سمت نیمکت برای در آغوش گرفتن آربلوا، مربی‌ای که خودش هم در پایان راه است.

بیلبائو هم بازی را رها نکرد. تیم ارنستو والورده با آزادی و جسارتی بازی کرد که حاصل امنیت جدول بود. گوروزتا قبل از پایان نیمه اختلاف را کم کرد و در نیمه دوم هم چند بار تا مرز تساوی پیش رفتند. اما رئال با گل براهیم دیاز و پاس دوم تیاگو پیتارچ فاصله را دوباره زیاد کرد، هرچند اورکو ایزتا در دقایق پایانی یکی دیگر زد تا بازی با همان روحیه جنگنده بیلبائو تمام شود. والورده هم در آخرین دقایق، اینیگو لکوه را برای یک وداع کوچک وارد زمین کرد؛ احترام به بازیکنی که سال‌ها برای باشگاه جنگیده بود.

اما همه چیز در پایان دوباره به کارواخال برگشت. سوت آخر که زده شد، برنابئو یکپارچه ایستاد. بازیکنان دو تیم برای او تونل افتخار ساختند و هواداران صندلی‌های سفید را بالا گرفتند؛ ادای دینی به آن جشن معروف داوید آلابا در شب بازگشت تاریخی مقابل پاری‌سن‌ژرمن. آلابا هم خودش در این شب وداع بود؛ بازیکنی که مصدومیت‌ها اجازه نداد دورانش در مادرید آن‌طور که باید شکوفا شود، اما احترامش در باشگاه همیشه محفوظ ماند.

این شب، پایان یک فصل نبود؛ پایان یک دوره بود. دوره‌ای که با رفتن کارواخال و آلابا، یک قدم دیگر از نسل طلایی فاصله می‌گیرد. اما رئال مادرید همیشه همین بوده؛ وداع با اسطوره‌ها، ساختن نسل جدید، و ادامه دادن راهی که هیچ‌وقت تمام نمی‌شود.