اگر قهرمان نشوی، بیچاره‌ای توخل جان!

به گزارش مجله خبری نگار، اعلام فهرست نهایی تیم ملی انگلیس برای جام جهانی ۲۰۲۶ بالاخره انجام شد؛ فهرستی که از همین حالا به‌عنوان یکی از بحث‌برانگیزترین انتخاب‌های تاریخ فوتبال این کشور شناخته می‌شود. توماس توخل از همان روز اولی که هدایت انگلیس را برعهده گرفت، نشان داده بود که از تصمیم‌های جنجالی نمی‌ترسد و حالا با انتخاب‌هایی که انجام داده، کاملاً ثابت کرده که به شعار «تیم مهم‌تر از استعداد فردی است» پایبند مانده است.

در ۲۴ ساعت قبل از اعلام رسمی فهرست، موجی از خبر‌های غیررسمی درباره بازیکنان خط‌خورده منتشر شد و همین باعث شد همه دنبال این باشند که بفهمند چه کسانی در نهایت در هواپیما خواهند بود. با کنار هم گذاشتن اطلاعات، کم‌کم تصویر نهایی روشن شد و مشخص شد توخل چه کسانی را انتخاب کرده است.

او با تکیه بر همان فلسفه همیشگی‌اش، چندین نام بزرگ و حتی بازیکنانی که به‌ظاهر شایستگی حضور در تیم را داشتند، از فهرست ۲۶ نفره حذف کرده؛ تصمیم‌هایی که واکنش‌های تند و گسترده‌ای در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی به همراه داشته است.

توخل در نشست خبری‌اش گفت: «ما دنبال ساختن یک تیم هستیم و باید یک فهرست متعادل ارائه می‌کردیم. وقتی از بین ۵۵ بازیکن باید انتخاب کنیم، طبیعی است که چند استعداد فوق‌العاده و چند شخصیت بزرگ بیرون می‌مانند. اگر همه آن نام‌ها را دعوت می‌کردیم، پنج نفر دیگر خط می‌خوردند و باز هم همین بحث‌ها مطرح می‌شد. این بخشی از کار است.»

با این حال، اگر انگلیس در تابستان امسال در آمریکای شمالی ناکام بماند و به هدفش یعنی قهرمانی نرسد، بسیاری این فهرست را نقطه شروع سقوط خواهند دانست.

در ادامه، برندگان و بازندگان این فهرست جنجالی بررسی می‌شوند.

برنده: ایوان تونی

یک سال و یک روز از آخرین بازی ملی ایوان تونی گذشته؛ دو دقیقه حضور در شکست دوستانه مقابل سنگال. از آن زمان تا امروز دیگر دعوت نشده بود. اما حالا، درست در آستانه جام جهانی، توخل تصمیم گرفته او را دوباره کنار تیم داشته باشد و به‌عنوان ذخیره هری کین با خود ببرد. فصل درخشانش در عربستان با بیش از ۴۰ گل باعث شده نادیده گرفتنش غیرممکن باشد. خودش هم گفته که برای گرمای شدید آمریکای شمالی آماده‌تر از بقیه است.

بازنده: کول پالمر، مورگان گیبز-وایت و فیل فودن

پست شماره ۱۰ همیشه محل رقابت استعداد‌های بزرگ بوده. حضور مورگان راجرز و جود بلینگهام قطعی بود و توخل باید از بین ابرچی ازه، کول پالمر، فیل فودن و مورگان گیبز-وایت انتخاب می‌کرد.

گیبز-وایت از ابتدا شانس کمی داشت، اما حذف هم‌زمان پالمر و فودن یک شوک بزرگ بود.

پالمر فصل پر از مصدومیت داشت و کم در تیم ملی بازی کرده بود. فودن هم مدت‌هاست افت کرده و از یورو ۲۰۲۴ به بعد عملکردش زیر سؤال بوده.

ازه تنها بازمانده این رقابت است. توخل درباره این تصمیم گفت: «نمی‌خواستیم پنج شماره ۱۰ بیاوریم و مجبور شویم آنها را خارج از پست بازی بدهیم. این به نفع هیچ‌کس نبود.»

برنده: کوبی ماینو

در نیم‌فصل اول کاملاً کنار گذاشته شده بود و حتی به جدایی فکر می‌کرد. اما با آمدن کریک دوباره به ترکیب یونایتد برگشت، درخشید و قرارداد جدید گرفت. حالا هم در رقابت با وارتون و گارنر پیروز شده و آخرین جای خالی خط میانی را گرفته است. البته پشت رایس و اندرسون نیمکت‌نشین خواهد بود.

بازنده: ترنت الکساندر-آرنولد

مدت‌ها بود مشخص بود توخل به او اعتقادی ندارد. حتی مصدومیت چند مدافع راست هم باعث نشد نظرش عوض شود. اسپنس را ترجیح داده و این یعنی فصل اول ناامیدکننده ترنت در رئال مادرید با یک ضربه دیگر همراه شده.

توخل معتقد است ضعف دفاعی او بیش از توانایی‌های هجومی‌اش به چشم می‌آید.

برنده: ژابی آلونسو

سرمربی جدید چلسی از این فهرست سود می‌برد. چون تقریباً همه بازیکنان انگلیسی چلسی خط خورده‌اند و او یک پیش‌فصل کامل با آنها خواهد داشت. تنها ریس جیمز در فهرست است. پالمر، کولویل و چالوبا همه بیرون مانده‌اند.

بازنده: هری مگوایر

با وجود احیای نسبی در یونایتد، توخل او را کنار گذاشته. گفته می‌شود نگرانی‌هایی درباره نقش‌پذیری و شخصیت او وجود داشته. مگوایر در شبکه‌های اجتماعی از این تصمیم انتقاد کرده و گفته «شوکه و ناراحت» شده است.

برنده: نیکو اورایلی

پدیده فصل منچسترسیتی با ۱۵ مشارکت گل از پست دفاع چپ، حالا مدافع چپ اصلی انگلیس در جام جهانی خواهد بود. حذف لوئیس هال و لوئیس-اسکِلی راه را برای او باز کرده. البته او ذاتاً هافبک است و این انتخاب ریسک دارد.

بازنده: توماس توخل

توخل از روز اول گفته بود که از تصمیم‌های غیرمحبوب نمی‌ترسد. اما این فهرست می‌تواند آینده‌اش را تعیین کند. اگر انگلیس به نیمه‌نهایی نرسد یا قهرمان نشود، همه این فهرست را نقطه شروع اشتباهات او خواهند دانست.

با اینکه ترکیب اصلی تیم قوی است، اما عمق تیمی کم شده و نبود بازیکنانی مثل پالمر، فودن، مگوایر، گیبز-وایت و ترنت می‌تواند در لحظات حساس دردسرساز شود.

با این حال، توخل معتقد است این فهرست «وضوح» ایجاد می‌کند؛ چون دیگر بحثی درباره اینکه چه کسی باید بازی کند یا چه کسی باید خط بخورد وجود ندارد.