خون شما از والورده و شوآمنی رنگین‌تر بود؟

درگیری دو بازیکن در رختکن رئال مادرید چنان سروصدایی به پا کرد که فقط کم مانده بود سازمان ملل بیانیه‌ای در این خصوص صادر کند و مثل همیشه به ابراز تاسف بپردازد! اول، رسانه‌های اسپانیایی والورده و شوامنی را قلع و قمع کردند، بعد گروهی از خبرنگار‌ها جزئیات کامل ماجرا را به رسانه کشاندند و پس از آن نوبت به باشگاه رئال مادرید بود که رسما وارد ماجرا شود.

به گزارش مجله خبری نگار، درگیری دو بازیکن در رختکن رئال مادرید چنان سروصدایی به پا کرد که فقط کم مانده بود سازمان ملل بیانیه‌ای در این خصوص صادر کند و مثل همیشه به ابراز تاسف بپردازد! اول، رسانه‌های اسپانیایی والورده و شوامنی را قلع و قمع کردند، بعد گروهی از خبرنگار‌ها جزئیات کامل ماجرا را به رسانه کشاندند و پس از آن نوبت به باشگاه رئال مادرید بود که رسما وارد ماجرا شود. باشگاه با یک بیانیه رسمی هر دو بازیکن را به شدت مورد انتقاد قرار داد و از برخورد با آن دو صحبت کرد. بلافاصله نیز جلسه انضباطی تشکیل شد و این دو هافبک با جریمه سنگین ۵۰۰ هزار یورویی نقره داغ شدند. در همین فاصله، هم فده و هم اورلین نیز بیانیه‌های بلندبالا منتشر کردند و شرمندگی‌شان را بابت اتفاقات رختکن نشان دادند.

برای رئال مادرید حتی مهم نبود که کاپیتان‌اش در چنین ماجرایی متهم شود. این باشگاه برخوردی بدون اغماض با دو بازیکن خاطی‌اش داشت تا جلوی تکرار این رسوایی را به بهترین شکل بگیرد. حالا این برخورد را مقایسه کنید با آن‌چه در یکی از باشگاه‌های فوتبال ایران رخ داد.

حتما به یاد دارید که مدتی قبل، سروش رفیعی و امین کاظمیان در رختکن پرسپولیس با هم کتک کاری کردند. موضع باشگاه را یادتان هست؟ اول از همه رسانه‌های منتشرکننده خبر با اتهام حاشیه‌سازی رو‌به‌رو شدند. بعد هم که کار بالا گرفت و دیگر قابل تکذیب نبود، باشگاه در بیانیه رسمی به جای سرزنش این دو نفر، به باشگاه تراکتور کنایه زد که «در تیم ما کتک کاری منجر به تغییر مربی نمی‌شود!». بعد هم اوسمار ویرا ماجرا را درون خانوادگی دانست و تاکید داشت که نباید علیه این دو نفر پرونده انضباطی تشکیل شود. این دو خیلی زود به تمرین برگشتند و اگر جنگ اجازه می‌داد روبروی ذوب به زمین هم می‌رفتند.

فوتبالیست ایرانی، همیشه در جستجوی دستمزد حرفه‌ای است، اما پای رفتار حرفه‌ای که وسط می‌آید، از همه مقایسه‌ها فرار می‌کند. این «تفاوت» را باید از همیشه جدی‌تر گرفت. قطعا رئال مادرید، سرپوش‌گذاشتن روی چنین ماجرایی را بهتر از مدیران پرسپولیس بلد است، اما هرگز علیه منافع خودش و در جهت کمک به بازیکن سالاری «سکوت» نمی‌کند. همین برخورد منفعلانه است که موجب می‌شود همان بازیکن خاطی وسط جنگ بدون رضایت باشگاه سر از یک کشور خارجی دربیاورد. این عاقبت بال و پر دادن به مشت و لگد به جای نظم در باشگاهی مثل پرسپولیس است.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری