سوال هواداران چلسی: پالمر درخشان نیم فصل اول کجاست؟

در جریان دیدار برابر ناتینگهام فارست و در چهره کول پالمر چیزی بود که از همان دقایق نخست می‌شد دید؛ خستگی‌ای که فقط از فشار نمی‌آید، از فرسودگی می‌آید.

به گزارش مجله خبری نگار، در جریان دیدار برابر ناتینگهام فارست و در چهره کول پالمر چیزی بود که از همان دقایق نخست می‌شد دید؛ خستگی‌ای که فقط از فشار نمی‌آید، از فرسودگی می‌آید. بازیکنی که ماه‌ها بار یک تیم فروپاشیده را به دوش کشیده، حالا خودش زیر همان بار خم شده بود. هر بار که توپ به پایش می‌رسید، مکثی کوتاه، تردیدی پنهان و نگاهی که انگار دنبال راهی برای نفس کشیدن می‌گشت. این نشانه‌ها پیش از آنکه تابلو ورزشگاه چیزی بگوید، خبر از شبی سخت می‌دادند.

وقتی چلسی در نهایت سه بر یک به ناتینگهام فارست باخت، فقط نتیجه بود که روی صفحه ماند؛ اما سقوط پالمر پیش از آن آغاز شده بود. پنالتی‌ای که از دست داد، ضربه‌ای بود که نه فقط دروازه را نلرزاند، بلکه ستون‌های ذهنی خودش را هم لرزاند. مکث طولانی، ضربه مردد و توپی که آرام در دستان دروازه‌بان نشست؛ همان لحظه‌ای بود که امید‌های باقی‌مانده چلسی مثل یک نخ نازک پاره شد.

پالمر در این مسابقه نه فقط ناکام بود، بلکه دور از آن بازیکنی به نظر می‌رسید که در نیم‌فصل اول هر توپ را به تهدید تبدیل می‌کرد. پاس‌های آخرش بی‌دقت، شوت‌هایش بی‌زاویه و حرکاتش بدون آن برق همیشگی بود. او که زمانی تنها نقطه اتکای تیم بود، حالا خودش نیاز به اتکا داشت. هر تصمیمش بوی تردید می‌داد؛ تردیدی که از فشار، خستگی و از این حقیقت می‌آمد که دیگر نمی‌تواند تنهایی بار یک تیم بی‌ساختار را حمل کند.

در این شب، پالمر فقط یک بازیکن بد نبود؛ او آینه‌ای شد که وضعیت چلسی را نشان داد. تیمی که هیچ نظمی ندارد، هیچ واکنشی ندارد و هیچ بازیکنی هم نمی‌تواند از دل این آشفتگی بدرخشد. سقوط پالمر دردناک‌تر از سقوط تیم بود، چون آخرین امیدی بود که خاموش شد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری