تشدید تنش در تنگه هرمز زیر سایه «پروژه آزادی» و لفاظی‌های ترامپ

به گزارش مجله خبری نگار، همزمان با اجرای آنچه آمریکا «پروژه آزادی» در تنگه هرمز می‌نامد؛ فرماندهی مرکزی ارتش آمریکا (سنتکام) به فرماندهی برد کوپر مدعی شد شش فروند قایق ایرانی در منطقه تنگه هرمز هدف قرار گرفته و منهدم شده‌اند.

وی مدعی شد: نیرو‌های آمریکایی در واکنش به «تهدید علیه کشتیرانی تجاری»، اقدام به پاسخ نظامی کرده‌اند و تمامی این تهدید‌ها «خنثی شده‌اند».

کوپر همچنین مدعی ایجاد یک «چتر دفاعی» شامل جنگنده‌ها و بالگرد‌های آمریکایی برای حفاظت از کشتی‌های تجاری و پاکسازی مسیر عبور از مین‌های منتسب به ایران شد.

با این حال، او از ارائه توضیح درباره وضعیت آتش‌بس میان ایران و آمریکا خودداری و در عین حال ادعا کرد که ایران آغازگر «رفتار‌های تهاجمی» در منطقه بوده است.

این در حالی است که نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران با رصد و شناسایی ناوشکن‌های ارتش آمریکا در محدوده تنگه هرمز، با هشدار و شلیک تیرِ اخطار در محدوده حرکت ناوشکن‌های دشمن متخاصم، عواقب این گونه اقدامات مخاطره آمیز را متوجه دشمن آمریکایی - صهیونی دانست.

ارتش ایران اعلام کرد: ناوشکن‌های ایالات متحده آمریکا، روز دوشنبه با خاموش کردن رادار‌های خود در دریای عمان، قصد نزدیک شدن به تنگه هرمز را داشتند که بلافاصله پس از روشن کردن رادار‌های خود، کشف و با اخطار رادیویی نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران مبنی بر مخاطرات نقض آتش بس مواجه شدند.

نیروی دریایی ارتش ایران افزود: دلاورمردان ارتش پس از بی توجهی ناوشکن‌های آمریکایی، در اخطاری مجدد، صراحتا اعلام کردند که هرگونه تلاش برای ورود به تنگه هرمز، نقض آتش بس تلقی شده و با واکنش نیرو‌های دریایی مواجه خواهد شد.

بر اساس اعلام ارتش جمهوری اسلامی ایران، به دنبال بی توجهی ناوشکن‌های آمریکایی صهیونی به اخطار اولیه، نیروی دریایی ارتش، با شلیک تیرِ اخطار موشک‌های کروز، راکت و پهپاد‌های رزمی در حوالی شناور‌های دشمن متجاوز، هشدار داد؛ مسئولیت و عواقب مخاطره آمیز اینگونه اقدامات، متوجه دشمن متخاصم خواهد بود.

همزمان، دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا در شبکه تروث سوشال خود مدعی شد که هفت قایق تندروی ایرانی در جریان این تحولات غرق شده‌اند که در تضاد با ادعای سنتکام است.

رئیس جمهوری آمریکا همچنین در گفت‌وگویی با شبکه فاکس نیوز، ایران را در صورت هدف قرار گرفتن کشتی‌های آمریکایی تهدید و ادعا کرد: اگر ایران به کشتی‌های آمریکایی که پروژه آزادی را اجرا می‌کنند، حمله کند، «از روی زمین محو خواهد شد.»

ترامپ در عین حال مدعی شد ایران در روند مذاکرات صلح «انعطاف‌پذیرتر» شده است؛ ادعایی که در کنار تهدید‌های صریح او، تناقض در پیام‌های سیاسی و امنیتی کاخ سفید را برجسته‌تر می‌کند.

رئیس‌جمهوری آمریکا همچنین با تاکید بر افزایش توان نظامی ایالات متحده در منطقه گفت واشنگتن از «بهترین تجهیزات نظامی» برخوردار است و در صورت لزوم از تمامی ظرفیت‌های خود در سطح جهانی استفاده خواهد کرد.

او در بخش دیگری از اظهارات خود، با ادعای اینکه «محاصره دریایی ایران بزرگ‌ترین رزمایش نظامی تاریخ است»، بار دیگر بر ادامه فشار‌های نظامی و سیاسی علیه تهران تاکید کرد.

ترامپ همچنین در شبکه تروث سوشال خود با بیان این ادعا که آمریکا هفت قایق تندوری ایرانی را غرق کرده است، مدعی شد: ایران در جریان «پروژه آزادی» جابجایی کشتی‌ها (در تنگه هرمز) به کشتی کشور‌های غیرمرتبط حمله کرده است از جمله یک کشتی باری از کره‌جنوبی.

وی با تحریک کره جنوبی برای پیوستن به جنگ علهی ایران مدعی شد: شاید زمان آن فرا رسیده که کره‌جنوبی به این ماموریت بپیوندد. به غیر از کشتی کره‌جنوبی، در حال حاضر هیچ آسیبی در تنگه هرمز گزارش نشده است.

ترامپ همچنین گفت که وزیر جنگ و رئیس ستاد مشترک ارتش این کشور قرار است در یک نشست خبری جزئیات بیشتری از تحولات اخیر ارائه کنند؛ نشستی که با توجه به روند اظهارات و ادعا‌های مطرح‌شده از سوی مقام‌های آمریکایی، می‌تواند در راستای تلاش برای تثبیت روایت یک‌جانبه واشنگتن از درگیری‌ها و اقدامات نظامی اخیر در تنگه هرمز و توجیه ادامه تشدید حضور و تنش نظامی در منطقه ارزیابی شود.

مجموع این مواضع و ادعا‌ها در حالی مطرح می‌شود که رفتار‌ها و اظهارات دونالد ترامپ و مقامات نظامی آمریکا، بیش از آنکه نشانه‌ای از مدیریت بحران یا رویکرد دیپلماتیک باشد، تصویری از یک سیاست مبتنی بر نمایش قدرت، تهدید مستمر و تلاش برای بازسازی روایت «پیروزی» در میدان تنش‌های منطقه‌ای ارائه می‌دهد؛ روایتی که در آن واشنگتن می‌کوشد خود را در جایگاه «حامی امنیت کشتیرانی» و «مدیر بحران» معرفی کند، در حالی که هم‌زمان بر حجم حضور نظامی، ادبیات تهدیدآمیز و اقدامات میدانی در تنگه هرمز افزوده شده است.

این شکاف میان گفتار و عمل، به‌ویژه در اظهارات متناقض درباره تمایل به مذاکره از یک سو و تهدید به «محو کامل» و تشدید درگیری از سوی دیگر، این پرسش را پررنگ‌تر کرده است که آیا هدف اصلی، کاهش تنش و بازگشت به مسیر دیپلماسی است یا تثبیت یک تصویر سیاسی-نظامی از برتری و کنترل در منطقه.

در چنین شرایطی، «پروژه آزادی» بیش از آنکه یک چارچوب امنیتی روشن باشد، به بستری برای بازتعریف حضور نظامی آمریکا در خلیج فارس و توجیه ادامه فشار‌ها علیه ایران تبدیل شده است؛ مسیری که می‌تواند به جای کاهش تنش، به تداوم چرخه بی‌اعتمادی و تشدید بی‌ثباتی در یکی از حساس‌ترین نقاط جهان منجر شود.