اعتراف رسانه اسرائیلی به ناامیدی اپوزیسیون ایرانی

به گزارش مجله خبری نگار، پس از جنگ تحمیلی رمضان و در حالی که شاخصه‌های متعدد نشان می‌دهند پایه‌های نظام اسلامی محکم‌تر از قبل شده، اعتراف به یاس و ناامیدی در میان اپوزیسیون ایرانی حتی از تریبون شبکه صهیونیستی اینترنشال نیز شنیده می‌شود.

رویای فروپاشی سریع نظام اسلامی در ایران یک آرزوی دست نیافتنی و البته قدیمی در میان گروه‌های ضدانقلاب است. اشتیاقی دیوانه‌وار که اکنون جنبه‌های ضدملی و ایران ستیزانه آن تا جایی پیش رفته که درخواست و حتی التماس برای تجاوز خارجی به کشور، جزء لاینفک آن به شمار می‌رود.

در سال گذشته شاهد بودیم که چگونه گروه‌های موسوم به سلطنت‌طلب و دیگر گروه‌های ضد انقلاب در تجمعات مونیخ یا لس‌آنجلس، از ترامپ می‌خواستند که «همین حالا» به ایران حمله کند!

وطن فروشانی که امید بسیاری به سقوط نظام اسلامی در پی تهاجم خارجی بسته بودند، اما وقتی از پاسخ مردم و نیرو‌های مسلح به متجاوزان شوکه شدند، اکنون به شکل گسترده دچار یاس و ناامیدی هستند.

اعترافی سخت از سر ضعف و استیصال

آرزوی سقوط نظام اسلامی با هجوم خارجی که از زمستان سال گذشته و در پی اغتشاشات دی‌ماه اوج گرفته بود، پس از ۴۰ روز جنگ و عقب‌نشینی آمریکا از هدف تغییر نظام، به یکباره فروریخته و امواج یاس و سرخوردگی اردوگاه ضدانقلاب را دربرگرفته است.

شبکه اسرائیلی اینترنشنال به تازگی با اشاره به اپیدمی ناامیدی در میان اپوزیسیون، مدعی شده است که این حس سرخوردگی بیشتر کسانی را درگیر کرده که «طرفدار جنگ و ترامپ بودند.»

کارشناس این شبکه صهیونیستی اظهار می‌دارد: «حالا دو گروه از اپوزیسیون یکی مخالف تهاجم خارجی و دیگری موافق آن که طرفدار ترامپ و جنگ بودند دچار سرخوردگی شده‌اند، چرا که حتی جنگ هم باعث سرنگونی نظام نشد.»

در اغتشاشات دی‌ماه که مقدمه تهاجم خارجی بود، پروژه کشته سازی می‌رفت تا فضای داخل و خارج کشور را برای تهاجم نظامی آمریکا و اسرائیل آماده کند.

این تهاجم کمتر از دو ماه بعد انجام گرفت تا به آرزوی سالیان دراز اپوزیسیون جامه عمل بپوشاند. اما برخلاف پیش‌بینی‌های صورت گرفته، نظام اسلامی نه تنها سقوط نکرد که با پشتوانه مردمی و نیرو‌های مسلح قوی‌تر از قبل از جنگ خارج شد.

مهندسی افکار عمومی برای پذیرش جنگ

ساده انگاری پذیرش تهاجم خارجی به ایران که پس از پروژه «زن، زندگی، آزادی» بیش از هر زمان دیگری ترویج می‌شد، اینطور القا می‌کرد که تنها راه از میان رفتن نظام اسلامی یک تهاجم خارجی است.

فراموش نکرده‌ایم در زمانی که ترامپ برای دومین بار خود را آماده ورود به کاخ سفید می‌کرد، اپوزیسیون ایرانی از تریبون شبکه‌های معاندی، چون اینترنشنال و من‌وتو، از احتمال ورود ترامپ به جنگ با ایران استقبال می‌کردند.

اگر جنگ تحمیلی رمضان را مشارکت غیر مستقیم ایالات متحده در تجاوز به ایران بدانیم، نهایتا آرزوی این عده از وطن فروشان در جنگ رمضان محقق شد و واشنگتن به صورت مستقیم با ایران وارد جنگ شد.

برای چند دهه، ضد انقلاب اینطور تصور می‌کردند که ورود مستقیم آمریکا به جنگ با ایران، به مثابه فروپاشی سریع نظام اسلامی خواهد بود. اما این رویای چندین ساله، ظرف چهل روز فروپاشید تا غایت آرزوی وطن فروشان نیز راه به جایی نبرد.

بیانیه یاس در روز آتش‌بس

پیام رضا پهلوی در روز ۱۹ فروردین ماه، یعنی همان روزی که آتش‌بس بین ایران، آمریکا و اسرائیل برقرار شد، به خوبی نشان می‌دهد که ضد انقلاب تمام امید‌های خود برای کنار رفتن نظام اسلامی از طریق جنگ را از دست داده‌اند.

ربع پهلوی در پیام خود گفته بود که می‌داند خبر آتش‌بس دوهفته‌ای میان جمهوری اسلامی با آمریکا و اسرائیل «بسیاری را دلسرد کرده است»، اما امروز نه زمان ناامیدی، که زمان باور بیشتر به پیروزی است.

هرچند این پیروزی وطن فروشانه با تشویق متجاوز و توجیه شهادت صد‌ها نفر از ایرانیان نیز به دست نیامد، اما ضدانقلابی که اکنون تمام داشته‌هایش حتی ادعای وطن دوستی را در تهاجم خارجی باخته است، در داخل نیرو‌های طرفدار خود نیز مورد شماتت قرار می‌گیرند.

دعوای اخیر منوچهر بختیاری، سلطنت طلب زندانی در هرمزگان با یاسمین پهلوی، نمونه بارزی از انشقاق و البته سرخوردگی بین اپوزیسیون را نشان می‌دهد.

بختیاری در یک فایل صوتی با شماتت رضا پهلوی، یک پرسش اساسی برای او و تمام وطن‌فروشان مانند او مطرح کرده است: «مگر می‌شود برای آزادی چشم به بیگانه دوخت؟».