وب سایت The Vox: هیچکس دیگر به دونالد ترامپ نمی‌خندد

به گزارش مجله خبری نگار، وب سایت خبری تحلیلی The Vox در گزارشی به افزایش میزان نامحبوب شدن ترامپ در آمریکا و جهان پرداخته است. در بخشی از این گزارش آمده است: تفاوت اصلی میان دوره اول و دوم ریاست جمهوری ترامپ در یک چیز خلاصه می‌شود: این بار هیچکس به او نمی‌خندد. نمونه بارز آن، سخنرانی ترامپ در شام باشگاه یونجه در ژانویه بود، جایی که رئیس جمهور پشت تریبون رفت تا لطیفه‌هایی که نویسندگانش آماده کرده بودند را اجرا کند. اما لطیفه‌ها با سکوت مرگبار سالن مواجه شدند. ترامپ از تنفر نسبت به برخی حاضران گفت، از خرید گرینلند و تبدیل ونزوئلا به ایالت ۵۳ شوخی کرد و تهدید کرد از رئیس فدرال رزرو به خاطر عدم کاهش نرخ بهره شکایت می‌کند. مشکل اینجا بود که اینها دیگر لطیفه نبودند، آنها سیاست واقعی دولت او بودند.

در حالی که ترامپ از تنفر می‌گفت، وزارت دادگستری او مشغول پیشبرد فهرست دشمنانش بود. تهدید به شکایت از رئیس فدرال رزرو در دنیای واقعی به یک تحقیق جنایی ساختگی علیه او تبدیل شده بود. شوخی درباره حمله به گرینلند چند روز بعد به یک رویارویی نظامی تمام عیار انجامید که تنها با ریزش بازار‌های سهام فروکش کرد؛ و حرف از ایالت کردن کانادا برای کانادایی‌ها اصلا خنده‌دار نبود؛ آنها در واکنش به تهدید تعرفه‌های ویرانگر ترامپ، با شعار «هرگز ایالت ۵۱» نخست وزیری را برگزیدند که وعده مقابله با آمریکا را داد.

در دوره اول، حجم زیادی از لفاظی‌های عجیب و غریب ترامپ به عنوان حرف‌های توخالی، اغراق یا طنز سیاه نادیده گرفته می‌شد. حامیانش می‌گفتند او را جدی بگیرید، اما نه تحت اللفظی و منتقدان هم بسیاری از تحریکات او را حواس پرتی می‌نامند. خود ترامپ و تیمش هم هرگاه جنجالی به پا می‌شد، مردم را به خاطر باور سطحی حرف‌هایش مسخره می‌کردند. اتهام خیانت به دموکرات‌ها؟ شوخی می‌کرد. تهدید به عفو افرادی که دستورات غیرقانونی را اجرا می‌کنند؟ البته که شوخی است. اما در دوره دوم، همه این شوخی‌ها با پشتوانه قوه اجرایی دولت به واقعیت تبدیل شده‌اند.

این بار، دادستان دستچین شده ترامپ واقعا سعی کرد از منتخبان دموکرات پس از اتهام براندازی شکایت کند. حرف گرینلند به یک بن بست نظامی انجامید؛ و همین ماه گذشته گزارش شد ترامپ عفو‌های عمومی برای کارکنانش را مطرح کرده است. حتی حامیان سابق او هم دیگر به راحتی از کنار رفتارهایش نمی‌گذرند. وقتی ترامپ عکسی از خود در نقش حضرت عیسی منتشر کرد، محافظه‌کاران مذهبی که در دوره اول چنین چیز‌هایی را به حساب طنز سیاه می‌گذاشتند، این بار او را مجبور به حذف آن کردند. کاخ سفید آن را یک شوخی خواند، اما کسی نخندید.

در جناح مقابل، دموکرات‌ها هم دیگر از حواس پرتی حرف نمی‌زنند. نانسی پلوسی در سال ۲۰۲۰ افتخار می‌کرد که توییت‌های ترامپ درباره اعزام ارتش به خیابان‌ها را نادیده گرفته است. اما در سال ۲۰۲۶، هیچکس در حزب دموکرات چنین موضعی ندارد. ترس و غیرقابل پیش بینی بودن به یک احساس فراحزبی تبدیل شده است. رسانه‌هایی که زمانی اظهارات عجیب ترامپ را با خنده پوشش می‌دادند، اکنون با دلهره به هر جمله او نگاه می‌کنند، چون می‌دانند ممکن است فردا همان جمله به یک دستور اجرایی یا عملیات نظامی تبدیل شود.

ترامپ دهه‌ها از این باور رنج می‌برد که جهان به آمریکا می‌خندد و نخبگان منهتن به شخصیت کوئینزی او می‌خندند. افسانه معروفی می‌گوید که اگر اوباما در شام خبرنگاران سال ۲۰۱۱ او را با خنده‌های رعدآسا مسخره نکرده بود، ترامپ ممکن بود هرگز وارد سیاست نشود. حالا او بالاخره شانس خود را یافته تا روی همان صحنه‌ای بایستد که دشمن دیرینش ایستاده بود و یک اجرای کمدی تحویل دهد. اما این بار، جای خنده‌های رعدآسا را سکوت مرگبار گرفته است. چون وقتی رئیس جمهور قدرتمندترین ارتش تاریخ یک شوخی می‌کند، کسی نمی‌داند فردا زیر بمباران همان شوخی بیدار می‌شود یا نه.