ماجرای ۱۱ دانشمند آمریکا که کشته یا ناپدید شدند + اسامی و تخصص

به گزارش مجله خبری نگار، کاخ سفید چهارشنبه سرانجام سکوت در مورد ۱۰ دانشمند گمشده را شکست؛ اما سؤالات بیشتری را بی‌پاسخ باقی گذاشت! این تیتر را روزنامه انگلیسی «دیلی‌میل» پس از واکنش سخنگوی کاخ سفید به سؤال یکی از خبرنگاران در مورد ماجرای مرموز کشته و مفقودشدن چهره‌های مرتبط با حوزه هسته‌ای و هوافضای آمریکا زد. در جریان نشست خبری چهارشنبه، «کارولین لیویت»، سخنگوی کاخ سفید، برای اولین‌بار درباره این موضوع مورد پرسش قرار گرفت. سؤالی درباره پرونده حدود ۱۰ نفر که از سال ۲۰۲۳ به این‌سو، با «اسرار فضایی یا هسته‌ای آمریکا» مرتبط بوده و به طور مرموزی کشته یا ناپدید شده‌اند. او البته به این پرسش که آیا دولت «ترامپ» از این رویداد‌ها آگاه است و آیا جامعه اطلاعاتی آمریکا در حال بررسی ارتباط احتمالی میان آنهاست، پاسخ قاطعی ارائه نکرد و با حواله‌دادن پیگیری‌ها برای رسیدن به پاسخ این سؤال به دستگاه‌های مربوطه در آینده جواب روشنی به خبرنگاران نداد.

امیدوارم تصادفی باشد

پرونده مرموز پس از طرح در نشست خبری به یکی از سرخط‌های خبری رسانه‌های جهان تبدیل شد. پیگیری‌های خبرنگاران آمریکایی هم متوقف نشد. ترامپ پنجشنبه در محوطه کاخ سفید در پاسخ به سؤالات خبرنگاران گفت دقایقی قبل جلسه با همین موضوع را ترک کرده و این موضوع برای او کاملاً جدی است. رئیس‌جمهور آمریکایی اظهار امیدواری کرده که ناپدید و کشته‌شدن حدود ۱۱ نفر از دانشمندان و چهره‌های علمی این کشور «تصادفی باشد.» البته او هم افکار عمومی را درباره این اتفاقات به آینده حواله داد و گفت قرار است ظرف یک هفته و نیم آینده بفهمیم ماجرای از چه قرار است.

تا امروز از پرونده «دانشمندان گمشده» چه می‌دانیم؟

در ۲۰ ماه گذشته (در فاصله ژوئیه ۲۰۲۴ تا مارس ۲۰۲۶)، ۱۱ نفر مرتبط با پژوهش‌های حساس دفاعی ایالات متحده کشته یا ناپدید شده‌اند. هیچ نهاد فدرالی تاکنون به طور رسمی وجود یک «الگو» را تأیید نکرده، اما کریس سوِکر، معاون پیشین اف‌بی‌آی در گفت‌و‌گو با شبکه خبری فاکس‌نیوز به‌صورت علنی خواستار آغاز یک «تحقیق ضدجاسوسی» شده است. دو نماینده فعلی کنگره نیز خواهان پاسخ شده‌اند. بااین‌حال، هیچ توضیح روشنی درباره آنچه در حال وقوع است یا علت بی‌توجهی نسبی رسانه‌ها ارائه نشده است. ماجرای این پرونده بعد از ناپدیدشدن در اواخر فوریه (نیمه اول اسفند) یک مهندس فضانورد، ویلیام نیل مک‌کسلند که به‌عنوان ژنرال بازنشسته نیروی هوایی ایالات متحده و فرمانده سابق آزمایشگاه تحقیقاتی نیروی هوایی هم شناخته می‌شود بیشتر بر سر زبان‌ها افتاد. او در حوزه «پژوهش و تدارکات فضایی» در «پنتاگون» فعالیت داشته و پیش‌تر هم ریاست «سایت تحقیقاتی فیلیپس» وابسته به «آزمایشگاه پژوهش نیروی هوایی» در «پایگاه نیروی هوایی کرتلند» در ایالت نیومکزیکو را بر عهده داشته است.

افزون بر این، او مدیریت فعالیت‌هایی در «آزمایشگاه پژوهش نیروی هوایی» در «پایگاه نیروی هوایی رایت-پترسون» را بر عهده داشته؛ مرکزی که مدت‌هاست موردتوجه «نظریه‌پردازان توطئه یوفو» قرار گرفته؛ افرادی که به وجود پنهان‌کاری دولتی درباره اشیای پرنده ناشناس باور دارند؛ افرادی که ادعا می‌کنند این پایگاه با «حادثه رازول ۱۹۴۷» رویدادی بحث‌برانگیز درباره سقوط یک شیء ناشناس در نیومکزیکو مرتبط است. آن‌گونه که رسانه‌ها از ماجرای ناپدیدشدن مک‌کسلند روایت کرده‌اند او بدون تلفن همراه و عینک طبی و دیگر گجت‌هایش از خانه خارج شده، اما حتی هیچ‌اثری از کیف پول، اسلحه و کفش‌های کوهنوردی که به پا داشته هم تاکنون پیدا نشده است. همسر او می‌گوید شوهرش آخرین‌بار صبح روز ۲۷ فوریه ۲۰۲۶ دیده شده؛ در آن زمان، او اندکی پیش از ساعت ۱۱ صبح برای حضور در یک قرار پزشکی برنامه‌ریزی‌شده خانه را ترک کرد و هنگامی که بازگشت، همسرش ناپدید شده است. این ماجرا به‌سرعت به یک خبر ملی تبدیل شد و گمانه‌زنی‌ها درباره علت ناپدیدشدن مک‌کسلند افزایش یافت؛ از جمله فرضیه‌هایی که به ارتباط او با «یوفوها» اشاره داشت!

پس از این خبر، موارد غیرعادی بیشتری مرتبط با دانشمندان آمریکایی بیش از گذشته موردتوجه قرار گرفت. از نخستین افرادی که در این زمینه «مونیکا جاکینتو رضا» بود که به‌عنوان مدیر «گروه پردازش مواد» در «آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا» فعالیت داشت. رضا در ماه ژوئن، هنگام کوهنوردی با گروهی از دوستان، ناپدید گزارش شد. اگرچه این دو نفر یعنی رضا و مک‌کسلند در سازمان‌های متفاوتی کار می‌کردند، اما کاربران اینترنتی به‌سرعت اشاره کردند پژوهش‌های رضا از طریق تأمین مالی، ارتباطات بالقوه‌ای با پروژه‌هایی داشته که مک‌کسلند پیش از بازنشستگی در آنها دخیل بوده است. نیویورک‌پست هم با نامیدن رضا به‌عنوان یک دانشمند موشکی به «ارتباط حرفه‌ای نزدیک» بین او و مک‌کسلند و این واقعیت اشاره کرد که آنها با فاصله هشت‌ماهه از یکدیگر ناپدید شدند.

پیگیری‌های بیشتر شبکه فرضی دانشمندان ناپدیدشده را شکل داد و حتی برخی افراد درگذشته یا کشته‌شده در شرایطی که از نظر برخی «غیرعادی» تلقی می‌شد نیز به این فهرست افزوده شدند؛ مثل نونو لوریرو، استاد «علوم و مهندسی هسته‌ای در MIT، استیون گارسیا، فعال در «پردیس امنیت ملی کانزاس‌سیتی» و آنتونی چاوز و ملیسا کاسیاس که در آزمایشگاه ملی لوس‌آلاموس کار می‌کردند.

مفقود‌ها

استیون گارسیا، پیمانکار دولتی در «پردیس امنیت ملی کانزاس‌سیتی» در نیومکزیکو، در ماه اوت ناپدید شد. شبکه KOB۴ به نقل از گزارش‌های متعدد اعلام کرد این مرکز مسئول «مدیریت اجزای غیرهسته‌ای سلاح‌های هسته‌ای» است. او ظاهراً مسئول اموال بوده و بر این اجزا نظارت داشته و سطحی از «مجوز امنیتی» را هم داشته است. آنتونی چاوز که پیش‌تر در «آزمایشگاه ملی لوس‌آلاموس» به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز تحقیقاتی هسته‌ای آمریکا کار می‌کرد، تحت شرایطی مرموز ناپدید شد. این مرد ۷۸ساله آخرین‌بار در ماه مه ۲۰۲۵ (بهار سال گذشته) در خانه‌اش در لوس‌آلاموس دیده شد. دیلی‌میل نوشته «چاوز خودروی خود را در مسیر ورودی خانه قفل کرده و کیف پول، کلید‌ها و دیگر وسایل شخصی‌اش را با خود نبرده بود؛ تمامی این اقلام داخل خانه‌اش پیدا شدند.» از سرنوشت او تاکنون خبری نیست. بر اساس گزارش KOB۴، «ملیسا کاسیاس» دستیار اداری در LANL بود و در ژوئن ۲۰۲۵ ناپدید شد. طبق گزارش Live Now Fox، آخرین‌بار او در حال راه‌رفتن در کنار جاده‌ای در شهرستان «تائوس» در نیومکزیکو دیده شد. خواهرزاده او گفت این زن ۵۳ساله در همان روز یک ساندویچ تهیه کرده و برای دخترش برده بود. خانواده کاسیاس خودروی او، کیف‌دستی، کلید‌ها و تلفن‌های شخصی و کاری‌اش را در خانه پیدا کردند؛ اما تلفن‌ها از طریق «بازنشانی کارخانه‌ای» کاملاً پاک شده بودند!

کشته‌شده‌ها

فرانک مایوالد دانشمند، در ژوئیه ۲۰۲۴ درگذشت. طبق گزارش Live Now Fox، او نیز در «آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا» فعال بوده است. هیچ علت رسمی برای مرگ ین مهندس باسابقه اعلام نشد و آگهی ترحیم او نیز بسیار کوتاه بود، همچنین گفته می‌شود هیچ کالبدشکافی خاصی هم بر پیکر او صورت نگرفته است. مایوالد در دوران فعالیتش در JPL بر ساخت ابزار‌هایی کار می‌کرد که قادر به «ردیابی نشانه‌های شیمیایی» از جمله آب و مولکول‌های آلی بودند؛ داده‌هایی که پژوهشگران برای ارزیابی امکان وجود حیات خارج از زمین از آنها استفاده می‌کنند.

نفر دیگری که در این فهرست نام او دیده می‌شود، مایکل دیوید هیکس یکی دیگر از دانشمندان JPL ناسا، در ژوئیه ۲۰۲۳ درگذشت. طبق گزارش Times Now، هیکس در پروژه «دفاع سیارکی DART» مأموریت ناسا برای آزمایش انحراف مسیر سیارک‌ها عالیت داشت و بیش از ۸۰ مقاله علمی منتشر کرده بود. او بین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۲۲ در JPL کار می‌کرد. مانند مایوالد، علت مرگ او نیز اعلام نشد. جیسون توماس، پژوهشگر دارویی در شرکت «نووارتیس» بود. او ابتدا در دسامبر ۲۰۲۵ ناپدید شد. اما جسد او در مارس ۲۰۲۶ در «دریاچه کواناپوویت» پیدا شد. بااین‌حال پلیس گفته نشانه‌ای از یک جنایت در نحوه مرگ او ندیده است. نونو لوریرو در دسامبر ۲۰۲۵ در خانه‌اش در «بروکلاین» ماساچوست، بر اثر اصابت گلوله کشته شد. او ۴۷ساله و استاد «علوم و مهندسی هسته‌ای و فیزیک» در MIT بود. پلیس اعلام کرد عامل تیراندازی فردی بوده که لوریرو او را از دوران دانشگاه در پرتغال می‌شناخته است. لوریرو از چهره‌های پیشگام در «پژوهش انرژی همجوشی» به شمار می‌رفت و در حوزه «فیزیک پلاسما» کار می‌کرد؛ فناوری‌هایی که هدف آنها تولید انرژی پاک تقریباً نامحدود است.

کارل گریل‌میر، اخترفیزیک‌دان «مؤسسه فناوری کالیفرنیا» در ماه فوریه حدود ساعت ۶ صبح در ایوان جلوی خانه‌اش با شلیک گلوله کشته شد. پژوهش‌های او با JPL ناسا و همچنین فناوری «ردیابی موشک» مورداستفاده نیروی هوایی مرتبط بوده است. طبق گزارش Fox Now Live، گریل‌میر در پروژه‌های متعدد ناسا، از جمله «تلسکوپ‌های فضایی هابل و اسپیتزر» ساختار کهکشانی، «ماده تاریک» و جست‌وجوی سیارات قابل‌سکونت فعالیت داشت. مقامات بعد‌ها یک مظنون ۲۹ساله را در ارتباط با قتل او بازداشت کردند و علاوه بر قتل، اتهاماتی مانند سرقت خودرو و منازل مسکونی هم علیه او مطرح شد.

در کنار نگاه کلی موارد مطرح در این پرونده در ۴ نقطه جغرافیایی تمرکز داشتند؛ «چاوز» «کاسیاس» و «مک‌کسلند» که هر سه آخرین بار پیاده دیده شدند و وسایل شخصی خودشان را هم همراه نداشتند در نیومکزیکو قرار داشتند؛ در یک شعاع ۱۶۰ کیلومتری که دو آزمایشگاه ملی لوس‌آلاموس و سندیا، سایت تحقیقاتی فیلیپس و پایگاه نیروی هوایی کرتلند در این فضا دیده می‌شود. رضا، مایوالد و گریل‌میر هر سه به نهاد‌های مستقر در منطقه لس‌آنجلس بزرگ مثل آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا (NASA JPL) مرتبط بوده‌اند.

لوریرو و توماس هر دو در منطقه «بوستون» قرار داشته‌اند و رویداد‌های مربوط به آنها در فاصله‌ای دوروزه در دسامبر ۲۰۲۵ گزارش شده است و در نهایت «پریچاردها» و «گوستیتوس» که با پایگاه رایت-پترسون در اوهایو مرتبطند. سه نفر از کارکنان آزمایشگاه تحقیقاتی نیروی هوایی در این پایگاه کشته شده‌اند؛ همان تأسیساتی که گزارش شده مک‌کسلند بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ فرماندهی آن را بر عهده داشته است.

مسئولان آمریکا تاکنون چه گفته‌اند؟

به جز ترامپ و سخنگوی دولتش شخصیت‌های دیگری هم درباره این پرونده مرموز اظهارنظر کردند. تیم برچت، نماینده جمهوری‌خواه از ایالت تنسی به‌صورت علنی الگوی گزارش‌شده را «تاریک» توصیف کرده، از مقامات خواسته آن را بررسی کنند. او در گفت‌و‌گو با روزنامه دیلی‌میل گفته پژوهشگران در شرایطی مشکوک ناپدید می‌شوند و این رویداد‌ها را به پژوهش‌های مرتبط با «پدیده‌های ناشناس پرنده و شهادت‌های ارائه‌شده در کنگره» مرتبط دانسته است. اریک برلیسون دیگر نماینده جمهوری‌خواه از ایالت میزوری حدود یک ماه قبل در پادکست «Weaponized» گفته ژنرال مک‌کسلند قطعاً با موضوع UAP مرتبط است. ما معتقدیم او حرف‌های زیادی برای گفتن درباره این موضوع دارد. می‌دانم او کسی است که مدتی منتظر بودیم تلاش کنیم با او صحبت کنیم.

دانشمندکشی؛ الگوی آشنای ترور‌های موساد

ترور دانشمندان و فعالان حوزه علم‌وفناوری به‌ویژه در حوزه‌های حساسی، چون هوافضا و هسته‌ای در تاریخ سابقه طولانی و البته یک نقطه اشتراک مشخص دارد؛ موساد. دستگاه امنیتی و جاسوسی رژیم صهیونیستی که در طول دهه‌های اخیر رسم دانشمندکشی را ابتدا در کشور‌های مصر، سوریه و عراق دنبال کرد و از اواخر دهه ۸۰ با هدف قرار دادن مسعود علی‌محمدی، استاد فیزیک دانشگاه تهران این نسخه را در ایران هم پیاده کرد. دانشمندکشی صهیونیست‌ها در طول دو جنگ اخیر تحمیلی علیه ایران حدود ۲۰ تن از اساتید دانشگاه‌های ایران و فعالان علمی در حوزه‌های اقتدارآفرین را به شهادت رساند. اگرچه هنوز الگوی مشخصی در حذف فعالان و افراد مرتبط به حوزه‌های حساس علمی در آمریکا مطرح نشده؛ اما بعید به نظر نمی‌رسد الگوی اسرائیلی دانشمندکشی با اهداف خاصی این بار در دل آمریکا پیاده‌سازی شده باشد؛ موضوعی که شاید برای روشن شدن ابعاد آن باید سال‌ها صبر کرد.

منبع: فرهیختگان