رد زخم‌های روی صورت فرانک ریبری؛ یادگاری به جا مانده از دوران کودکی اش

به گزارش مجله خبری نگار،فرانک ریبری در دوران اوج خود، یکی از بهترین وینگر‌هایی بود که فوتبال به خود دیده است و بداقبال بود که هرگز توپ طلا را نبرد. این بازیکن فرانسوی در دوران پربار خود، در سطح باشگاهی و ملی درخشید و به لطف همکاری‌اش با آرین روبن و افتخار‌های فراوانی که در سال‌های مختلف به دست آورد، دل هواداران باواریا را به دست آورد.

ریبری ۴۳ ساله که هنوز هم در فوتبال فعال است و به‌عنوان همکار فنی باشگاه سالرنیتانا در سری C ایتالیا فعالیت می‌کند، نه فقط به خاطر استعداد فوق‌العاده‌اش با توپ، بلکه به دلیل جای زخم‌های قابل‌توجه روی صورتش هم شناخته می‌شود.

داستان چگونگی نقش بستن این زخم‌ها بر صورت ریبری، تنها روایتی تلخ نیست، بلکه نشانه‌ای از تاب‌آوری واقعی است که بعد‌ها به نماد مسیر حرفه‌ای این ستاره فوتبال تبدیل شد.

سانحه‌ای که زندگی فرانک ریبری را تغییر داد

ریبیری در گفت‌و‌گو با Canal Sports+ می‌گوید پس از آن‌که در نوزادی جلوی درِ یک صومعه رها شد، هرگز پدر و مادر بیولوژیکی خود را ندید. دشواری‌ها، اما به همین‌جا ختم نشد و او در دو سالگی در یک تصادف رانندگی گرفتار حادثه‌ای شد که برای همیشه زندگی‌اش را تغییر داد.

در این تصادف، خودرو با یک کامیون برخورد کرد و، چون ریبری کمربند ایمنی نبسته بود، از شیشه جلو به بیرون پرتاب شد. ریبیریِ خردسال در آن سانحه دچار بریدگی‌های شدید روی صورت شد و به گفته خودش به ۱۰۰ بخیه نیاز پیدا کرد.

بازیکن سابق تیم ملی فرانسه می‌گوید در کودکی مردم به جای زخم‌هایش خیره می‌شدند و او را «زشت» صدا می‌کردند، اما امروز ترجیح می‌دهد جنبه‌های مثبت ماجرا را ببیند:

«مردم می‌گفتند صورتش را ببین، سرش را نگاه کن… این جای زخم چیست؟ چقدر زشت است. هر جا می‌رفتم، مردم نگاهم می‌کردند. نه به خاطر این‌که آدم خوبی بودم یا خوب فوتبال بازی می‌کردم، بلکه فقط به خاطر جای زخمم. همین‌ها به من شخصیت و این قدرت را داد. چون وقتی بچه‌ای و چنین جای زخمی داری، آسان نیست. نوع نگاه مردم و حرف‌ها باعث شد خانواده‌ام هم رنج بکشند. کسانی که درباره‌ات حرف می‌زنند، والدینِ بچه‌های دیگر هستند و این خیلی بی‌رحمانه است. با همه اینها و با وجود رنجی که کشیدم، هیچ‌وقت نرفتم گوشه‌ای گریه کنم.»

ریبیری در گفت‌وگویی دیگر از این زخم‌ها قدردانی می‌کند، چون او را در کودکی مصمم‌تر کرد: «به یک معنا، این تصادف به من کمک کرد. وقتی بچه بودم، به من انگیزه می‌داد. این زخم‌ها بخشی از من هستند و مردم باید من را همان‌طور که هستم بپذیرند.»

دوران باشگاهی فرانک ریبری

فرانک ریبیری پس از رفت‌وآمد میان چند آکادمی مختلف در فرانسه، در سال ۲۰۰۵ با پیوستن به گالاتاسرای ترکیه نخستین فرصت بزرگ خود را به دست آورد. چند ماه بعد، مارسی او را جذب کرد و در همان دوره بود که فوتبال جهان بیش از پیش متوجه استعداد این وینگر شد.

ریبیری با دریبل‌های چشمگیر و خلاقیتش توجه‌ها را جلب کرد و در سال ۲۰۰۷ از جنوب فرانسه راهی بایرن مونیخ شد؛ جایی که بخش عمده دوران حرفه‌ای‌اش را در آن گذراند.

در طول ۱۲ سال حضور در بایرن، توانایی بالای او در بازی‌سازی و گل‌زنی به این تیم کمک کرد تا چندین قهرمانی بوندس‌لیگا، جام حذفی آلمان و لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۱۳ را به دست آورد. همکاری ریبیری با آرین روبن که با لقب «Robbery» شناخته می‌شد، نقش مهمی در دوره سلطه بایرن داشت. او با وجود چندین مصدومیت سنگین، در نهایت به پانزدهمین بازیکن بایرن از نظر تعداد بازی تبدیل شد.

ریبیری پس از دوره‌های کوتاه حضور در ایتالیا و بازی برای فیورنتینا و سالرنیتانا، دوران بازی‌اش را به پایان رساند.

دوران ملی فرانک ریبری

او در سال ۲۰۰۶ برای تیم ملی فرانسه به میدان رفت و خیلی زود به یکی از مهره‌های کلیدی «خروس‌ها» تبدیل شد. هرچند هیچ‌وقت قهرمان یک تورنمنت بزرگ ملی نشد، اما در نخستین رقابت مهمش در همان جام جهانی ۲۰۰۶ تا فینال پیش رفت و نایب‌قهرمان شد. با کنار رفتن تدریجی بازیکنانی مثل زین‌الدین زیدان و تیری آنری، نقش ریبیری در تیم پررنگ‌تر شد.

با این حال، حاشیه هم وجود داشت. ریبیری یکی از بازیکنانی بود که پس از حذف زودهنگام فرانسه در جام جهانی ۲۰۱۰، از سوی سرمربی وقت، ریموند دومنک، مورد انتقاد قرار گرفت. او بعد‌ها بابت نقش خود در آن ماجرا عذرخواهی کرد و در سال ۲۰۱۴ از بازی‌های ملی خداحافظی کرد؛ دو سال پیش از آن‌که فرانسه در یورو ۲۰۱۶ که در خاک خودشان برگزار شد، به فینال برسد.

منبع:روزیاتو