قصه ایران شاهنامه‌ای و تهمینه‌های چادری

در روزگاری که ایران دوباره خودش را در آینه شاهنامه می‌بیند، دیو‌ها از مرز‌های خیال گذشته‌اند و پا به شهر‌های واقعی گذاشته‌اند.

به گزارش مجله خبری نگار/فرهیختگان: در روزگاری که ایران دوباره خودش را در آینه شاهنامه می‌بیند، دیو‌ها از مرز‌های خیال گذشته‌اند و پا به شهر‌های واقعی گذاشته‌اند.

آسمان گاهی روشن می‌شود و گاهی می‌لرزد، و در دل اینها می‌لرزد، و در دل اینها آرش‌ها هستند که جانشان را در پرتاب‌کننده‌ها می‌گذارند تا تیرشان نه برای شکار، که برای نگه داشتن خانه‌ای باشد که زیر پایشان نفس می‌کشد.

قصه، اما فقط قصه آرش نیست. اگر شاهنامه پهلوان دارد، شیرزن پهلوان اهل رزم هم کم ندارد. امروز تهمینه‌های چادری در کنار خیابان‌ها ایستاده‌اند، در سکوتی که از هزاران شعار سنگین‌تر است.

چادرشان مثل سپری است که نه از آهن، که از ایمان و اراده ساخته شده. آنها پل‌ها را نگه‌داشته‌اند، نیروگاه‌ها را، راه‌ها را، و مهم‌تر از همه روح‌های زخمی این سرزمین را. این نسل، نسل روایت‌های مینیمال مدرن نیست.

این نسل شاهنامه را زندگی می‌کند. تیر‌هایی که به آسمان می‌روند و زنانی که روی زمین سپر می‌شوند، معنای تازه‌ای از پهلوانی را شکل داده. آرش‌ها پرواز می‌کنند وتهمینه‌ها زمین را نگه می‌دارند. یکی جانش را در رفتن می‌گذارد، دیگری جانش را در ماندن؛ و همین ماندن است که قصه را کامل می‌کند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری