روانپزشکی بیولوژیکی: مدیتیشن واقعاً درد را تسکین می‌دهد

به گزارش مجله خبری نگار، یک مطالعه جدید که به تجزیه و تحلیل نشانه‌های درد در اسکن‌های MRI می‌پردازد، نشان می‌دهد که مراقبه ذهن‌آگاهی به عنوان ابزاری برای تسکین درد، فراتر از اثر دارونمای انتظار برای پاسخ عمل می‌کند - در واقع تسکین واقعی درد را فراهم می‌کند. این مطالعه در مجله روانپزشکی زیستی منتشر شده است.

مراقبه ذهن آگاهی، تمرینی برای حفظ آگاهی از رویداد‌های حسی در حین عبور آنها، بدون قضاوت یا مقاومت در برابر آنهاست. این تمرین ریشه در سنت‌های هندو و بودایی دارد، اما از زمان ورود آن به فرهنگ عامه غرب در دهه ۱۹۷۰، توجه فزاینده‌ای را از سوی کسانی که در رشته‌های علمی غربی فعالیت دارند، به خود جلب کرده است.

فاضل زیدان، متخصص بیهوشی از دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو (UCSD)، می‌گوید: «ذهن فوق‌العاده قدرتمند است و ما هنوز در تلاشیم تا بفهمیم چگونه می‌توان از آن برای مدیریت درد استفاده کرد.» «با جدا کردن درد از خود و رها کردن قضاوت‌ها، مراقبه ذهن آگاهی این پتانسیل را دارد که بدون استفاده از دارو، بدون هیچ هزینه‌ای، مستقیماً نحوه درک ما از درد را تغییر دهد و می‌توان آن را در هر مکانی تمرین کرد.»

گابریل ریگنر، دانشمند علوم اعصاب دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، زیدان و همکارانشان تصمیم گرفتند سیگنال‌های درد منفرد را در مغز رمزگشایی کنند و مشخص کنند که آیا اثرات تسکین درد مدیتیشن ذهن‌آگاهی، همانطور که گمان می‌کردند، چیزی بیش از یک دارونما است یا خیر.

آنها ۱۱۵ شرکت‌کننده سالم را که به دو کارآزمایی بالینی جداگانه تقسیم شده بودند، استخدام کردند. در هر دو مورد، محققان پشت ساق پای راست هر شرکت‌کننده را با یک پروب گرم که امواج دمایی دردناک، اما بی‌ضرر تولید می‌کرد، لمس کردند.

قبل و بعد از آزمایش‌ها، مغز شرکت‌کنندگان با استفاده از MRI اسکن شد و آنها به‌طور مستقل شدت درد و ناخوشایندی احساسات را در مقیاسی از ۰ تا ۱۰ ارزیابی کردند.

قبل از شروع این مطالعات، برخی از شرکت‌کنندگان طی چهار جلسه ۲۰ دقیقه‌ای جداگانه، آموزش مراقبه ذهن‌آگاهی را از مربیان باتجربه دریافت کردند و یاد گرفتند که روی ریتم‌های متغیر تنفس خود تمرکز کنند و از افکار، احساسات و عواطفی که ممکن است بدون واکنش یا قضاوت ایجاد شوند، آگاه شوند.

به گروه دیگری مدیتیشن ذهن آگاهی ساختگی معادلی داده شد که فقط شامل تنفس عمیق بود، در حالی که به گروه دیگر کرم دارونما ساخته شده از وازلین داده شد که به آنها گفته شد درد را کاهش می‌دهد.

گروه دیگری که به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شده بودند، به جای دستورالعمل‌های مدیتیشن به یک کتاب صوتی گوش دادند. این کتاب «تاریخ طبیعی و آثار باستانی سلبورن» نوشته‌ی گیلبرت وایت، روحانی و طبیعت‌شناس قرن هجدهم، بود.

تصاویر MRI داده‌هایی در مورد امضا‌های مختلف درد، از جمله: امضا درد اختصاصی درد (NPS)، که با شدت درد مرتبط است؛ امضا درد عاطفی منفی (NAPS)، که با تجربه عاطفی درد مرتبط است؛ و امضا درد مستقل از محرک (SIIPS-۱)، که با عوامل روانی-اجتماعی مانند انتظارات ما از درد مرتبط است و بنابراین معیار‌های مبتنی بر دارونما را تعیین می‌کند، در اختیار محققان قرار داد.

مدیتیشن ذهن‌آگاهی در مقایسه با دارونما و گروه کنترل، منجر به کاهش بیشتر درد خودارزیابی‌شده و همچنین NPS و NAPS شد، اما تنها درمانی که پاسخ به‌طور قابل‌توجهی پایین‌تری در امضای مبتنی بر دارونما، SIIPS-۱، ایجاد کرد، کرم دارونما بود.

این نشان می‌دهد که اثرات مفید مراقبه ذهن آگاهی مبتنی بر مکانیسم‌هایی متمایز از دارونما بوده است: اگر تصادفی وجود داشته باشد، مداخله مراقبه باید تأثیر قابل توجهی بر SIIPS-۱ داشته باشد.

زیدان می‌گوید: «مدت‌هاست فرض بر این است که اثر دارونما با مکانیسم‌های مغزی که توسط درمان‌های فعال ایجاد می‌شوند، همپوشانی دارد، اما این نتایج نشان می‌دهد که در مورد درد ممکن است این‌طور نباشد. در عوض، این دو پاسخ مغزی کاملاً متمایز هستند و از استفاده از مراقبه ذهن‌آگاهی به عنوان یک مداخله مستقیم برای درد مزمن به جای راهی برای القای اثر دارونما، پشتیبانی می‌کنند.»

این تیم امیدوار است که این یافته‌ها به شناسایی درمان‌هایی برای میلیون‌ها نفری که هر روز از درد مزمن رنج می‌برند، کمک کند و کیفیت زندگی آنها را بهبود بخشد.

زیدان می‌گوید: «ما مشتاقانه منتظر ادامه‌ی کاوش در علوم اعصابِ ذهن‌آگاهی و چگونگی استفاده از این تمرین باستانی در کلینیک هستیم.»

* اطلاعات ارائه شده صرفاً جهت اطلاع رسانی است و به عنوان توصیه‌ای برای درمان بیماری‌ها عمل نمی‌کند.