اسماعیلی‌فر و انتظارات برآورده نشده؛ آیا از دست دادن رضاییان اشتباه نبود؟

به گزارش مجله خبری نگار/ایران ورزشی: دانیال اسماعیلی‌فر که در دربی سه‌شنبه شب تهران یک‌بار دیگر در پست پیستون راست سرخ‌های پایتخت به‌کار گرفته شد، در بدو انتقال تابستانی‌اش به تهران امید‌هایی را در ذهن خود و در گسترده توقعات دوستداران پرسپولیس ایجاد کرده بود که ۶ ماه و اندی پس از آن کوچ به صراحت می‌توان گفت برآورده‌کننده آن نبوده است.

ایراد وارده به وی فقط این نیست که بسیار زود از محاسبات کارلوس کی‌روش خط خورد و او از اولین کسانی بود که سرمربی پرتغالی تیم ملی تصمیم به حذف وی از جمع مسافران «قطر ۲۰۲۲» گرفت.

خرده بیشتری که می‌توان به او گرفت، این است که آنقدر‌ها هم بهتر از رامین رضاییان نتوانست پست‌های پیستون راست و بال راست قرمز‌ها را پوشش بدهد و کار‌هایی را انجام بدهد که رضاییان پس از بازگشت‌اش به لیگ ایران (در پی پنج سال لژیونر بودن) الحاق به پرسپولیس در نیم‌فصل دوم لیگ بیست و یکم در تحقق بخشیدن به آن چندان موفق نبود. فرم رضاییان در آن نیم‌فصل اصلاً خوب نبود و او سایه‌ای از گذشته درخشان خود نیز نشان نمی‌داد، اما اینک که به سرنوشت رضاییان و اسماعیلی‌فر در این فصل نگاه و کارنامه هر دو بررسی می‌شود، این سؤال پیش می‌آید که؛ پرسپولیسی که اسماعیلی‌فر را صید کرد، برنده این معامله بوده یا سپاهان که به‌عنوان «عوض» این معامله رضاییان را به جمع نفرات خود آورد.

از درخشش در سپاهان تا گلزنی در جام جهانی

آوردن اطلاعات موجود و اشاره به آمار ثبت شده، جواب سؤال فوق را به‌گونه‌ای می‌دهد. اسماعیلی‌فر به‌رغم مشکلات در به‌ثمر رسیدن چند گل پرسپولیس در لیگ بیست و دوم هرگز همان فرمی را در تهران از خود بروز نداده که در ورزشگاه نقش جهان و در بازی‌های یکی، دو فصل گذشته سپاهان از او رؤیت می‌شد. رضاییان در نقطه مقابل پس از مستقر شدن در اصفهان به آرامی در روند و مدل بازی تیم جدیدش جذب و هضم و تبدیل به یکی از اهرم‌های مهم اجرایی آن شد. او در همین راستا هم برای تیمش با همان سانتر‌های کات‌دار و گول‌زننده همیشگی‌اش پایه‌گذار چند گل شد و هم در موقع مقتضی از گلزنی غافل نماند.

چه چیزی مهم‌تر از این که رضاییان جزو ۲۵ نفر منتخب نهایی کی‌روش به جام جهانی بیست و دوم هم رفت و به‌تدریج به پیستون راست اول یوز‌ها از دیدگاه این مربی هم تبدیل شد و در بازی با ولز که صاحب یک برد شورانگیز و خبرساز در ۱۰ دقیقه وقت تلف‌شده مسابقه شدیم، رامین گل دوم ایران را روی یک ضد‌حمله و با یک ضربه «چیپ» هنرمندانه به‌ثمر رساند و به فهرست ویژه‌ای پیوست که گل‌های نه‌چندان پرتعداد تیم ملی را طی ۶ دوره حضور این تیم در مراحل نهایی جام‌های جهانی به ثمر رسانده‌اند.

ضرر‌های این انتقال قابل جبران است؟

مجموعه مسائل و ملاحظات فوق شاید یحیی گل‌محمدی و همکارانش را به پرسیدن این سؤال از خود واداشته باشد که؛ آیا تعویض فوق و آوردن اسماعیلی‌فر به تهران و واگذاری رضاییان به حریف اصفهانی اقدام اشتباهی نبوده و آیا بهتر نبود که مربیان تیم تهرانی رضاییان را برای لیگ بیست و دوم نیز حفظ و در این عرصه هم از وی استفاده می‌کردند. البته دو عامل وجود داشت که یحیی را به سوی این تغییر و معاوضه سوق داد.

یکی اینکه رضاییان با رفتار و گفتارهایش در نیم‌فصل دوم لیگ سال گذشته مخالفان زیادی در پرسپولیس پیدا کرده و فضای عمومی این تیم را علیه خود کرده بود. دوم اینکه گل‌محمدی سابقه کار با اسماعیلی‌فر را در گذشته داشت و، چون نحوه کار و بازی او را می‌پسندید، مدت‌ها بود که می‌خواست وی را به پرسپولیس بیاورد و این کار را بالاخره در تابستان امسال عملی کرد. با این‌همه در اوایل دی‌ماه ۱۴۰۱ و پس از آنچه در لیگ امسال روی داده، بعید است که گل‌محمدی از خود نپرسیده باشد آیا ضرر‌های این معاوضه بیشتر از سودهایش نبوده است و اگر خسران‌های این کار بیشتر بوده، چگونه می‌توان آن را جبران کرد؟