قانون بدون تماشاگر فقط برای تماشاگران عادی! لیدر‌ها با چه مجوزی به ورزشگاه رفتند؟

به گزارش مجله خبری نگار/ایران ورزشی: قرار بود دربی ۹۹ بدون حضور تماشاگران برگزار شود؛ در ورزشگاهی خالی از هوادار و تنها با حضور تیم‌ها، مسئولان برگزاری و تعداد محدودی از نماینده‌های رسانه‌ها. سازمان لیگ به دلایلی ۲ روز مانده به این بازی رسماً اعلام کرده بود هیچ تماشاگری حق ورود به ورزشگاه را ندارد. روی این موضوع تأکید شده بود و حتی در خبری اعلام شد که مشوقان دو باشگاه هم نباید وارد ورزشگاه شوند، اما در اطراف جایگاه خبرنگاران تا چشم کار می‌کرد تماشاگر دیده می‌شد! افرادی که چهره‌های‌شان برای اصحاب رسانه حاضر در ورزشگاه غریبه نبود؛ بسیاری از حاضران روی سکو‌ها را طیف لیدر‌هایی تشکیل می‌دادند که همواره در سفر‌های گوناگون کنار استقلال و پرسپولیس دیده می‌شوند. این عده بدون اینکه ممانعتی از سوی مسئولان مربوطه برای ورود‌شان به ورزشگاه در میان باشد، ساعاتی مانده به شروع بازی وارد ورزشگاه شدند و در جایگاه‌هایی که ظاهراً از قبل برای‌شان در نظر گرفته شده بود نشستند.

لابه‌لای لیدر‌های منتسب به دو باشگاه استقلال و پرسپولیس البته افراد دیگری هم حضور داشتند که مشخص نبود تحت چه عنوانی به ورزشگاه آمده‌اند و چه مسئولیتی دارند. اگر بخواهیم تعداد حاضران روی سکو‌ها را دست پایین تخمین بزنیم چیزی حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ تماشاگر روی سکو‌ها نشسته بودند و بازی را تماشا می‌کردند؛ شاید هم بیشتر.

بماند که برای برخی از حاضران بساط پذیرایی هم مهیا بود و در آن شلوغی اصطکاکی هم میان حاضران رخ داد، اما سؤال مهم از مسئولان برگزاری دربی ۹۹ این است که چرا اجازه دادند این تعداد تماشاگر روی سکو‌ها مستقر شوند؟ آیا در روز برگزاری دربی ۹۹ تماشاگران عادی هم اجازه حضور در ورزشگاه را داشتند که به تعداد قابل توجهی از لیدر‌های دو باشگاه اجازه داده شد به ورزشگاه آزادی بروند و بازی را از نزدیک تماشا کنند؟ یا آن عده‌ای که در میان لیدر‌ها نشسته بودند با چه مجوز و تحت چه عنوانی اجازه یافتند برخلاف مردم عادی از نزدیک این بازی را تماشا کنند؟!

سازمان لیگ به دلایل گوناگون اعلام کرد این بازی بدون تماشاگر است. اگر عمده مسأله را آلودگی هوا تصور کنیم که مانع از حضور تماشاگران شده، اساساً نباید هیچ فرد دیگری جز بازیکنان، مربیان و مسئولان درجه یک دو تیم و اندک خبرنگارانی که مجوز داشتند وارد ورزشگاه می‌شدند، اما ظاهراً قوانینی که از سوی مسئولان مربوطه در نظر گرفته می‌شود تنها جنبه رسانه‌ای دارد و یک عده خاص همواره اجازه دارند بدون هیچ سدی در بازی‌های فوتبال حاضر شوند و با خیال راحت بازی‌ها را تماشا کنند.

این وضعیت تنها مختص به پایتخت نیست و در دیگر شهر‌ها نیز بار‌ها شاهد بودیم که افراد قابل توجهی وارد ورزشگاه می‌شوند و بدون توجه به قوانینی که از سوی برگزارکننده‌ها اعمال می‌شوند به ورزشگاه می‌روند و بازی‌ها را به نظاره می‌نشینند که این وضعیت نشان‌دهنده یک بی‌قانونی زیرپوستی به هنگام برگزاری بازی‌های بدون تماشاگر در ورزشگاه‌های ایران است، اما پرواضح است که ادامه چنین روندی ماهیت تصمیم‌گیری‌های بازدارنده در فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ را زیر سؤال می‌برد و این برداشت را در ذهن مخاطبان عادی به وجود می‌آورد که قوانین تنها برای هوادار عادی وضع می‌شود و برخی افراد از جمله لیدر‌های باشگاه‌ها و همراهان پرشمار آن‌ها و ایضاً افراد خاص در مصونیت همیشگی قرار دارند و می‌توانند به سادگی قوانین را زیرپا بگذارند و وارد ورزشگاه شوند.

این اتفاقات درست چندروز بعد از فینال جام جهانی در قطر مقابل دیدگان اصحاب رسانه قرار گرفت تا بار دیگر تفاوت برگزاری رقابت‌های داخلی فوتبال ایران با دیدار‌های بین‌المللی به وضوح آشکار شود و فوتبال ایران دلایل عقب ماندگی خود را بداند.

در فوتبال ایران معمولاً توجهی به جزئیات نمی‌شود و روشن نیست که چرا اجرای قانونی به این سادگی و ممانعت با ورود تماشاگر به برخی بازی‌ها قابل اجرا نیست و همواره روابط بر ضوابط غلبه کرده و مدیریت فوتبال ایران را زیر سؤال می‌برد.

البته وقتی خود رئیس فدراسیون فوتبال توجهی به این قانون ندارد و برای تماشای بازی به ورزشگاه می‌رود و مورد تقدیر لیدر‌های دو طرف هم قرار می‌گیرد که به آن‌ها اجازه داده بازی را از روی سکو‌ها تماشا کنند، توقع بیشتری از فوتبال ایران نمی‌رود.