فرار از پرس و خلق موقعیت گل؛ پرسپولیس در دو فاز به مشکل خورد

به گزارش مجله خبری نگار/ایران ورزشی: آنطور که خیلی‌ها فکر می‌کردند پیش نرفت. چه قبل از جذب لوکادیا چه بعد از آن، هواداران پرسپولیسی فکر می‌کردند با آن همه مهره دستچین شده‌ای که باشگاه‌شان جذب کرده کهکشانی شده‌اند و مدعی اول قهرمانی خواهند بود، اما شاید آن‌هایی که واقع‌بین‌تر بودند پیش‌بینی می‌کردند چنین روز‌هایی هم پیش روی تیم باشد.

بعد از شروع پرشتاب پرسپولیس در فصل نقل و انتقالات، کم‌کم بقیه باشگاه‌ها هم دست جنباندند و به انواع و اقسام سلاح‌های متنوع مجهز شدند تا پرسپولیس برای قهرمانی بی‌رقیب نماند.

بازی با فولاد از دقیقه صفر دشوار به نظر می‌رسید و با توجه به سبک بازی حریف و نیرو‌هایی که در اختیار گرفته بود شاید مساوی در تهران حتی پیش چشم آن همه هوادار عجیب نباشد. البته که همه از پرسپولیس در ورزشگاه آزادی حتی مقابل بهترین تیم‌های داخلی و خارجی توقع پیروزی دارند، اما بردن فولاد با آن سبک بازی چیزی فراتر از تیم جمعه شب پرسپولیس را نیاز داشت.

فولاد با اتکا به نیرو‌های خود و مدل بازی‌ای که خوب آن را بلد است از همان دقایق شروع بازی پرس سنگینی روی دفاع پرسپولیس وارد کرد به طوری که فرجی و گولسیانی بار‌ها با بیرانوند بازی کردند یا بازی مستقیم انجام دادند که در بیشتر مواقع توپ لو می‌رفت. در واقع ساخت بازی پرسپولیس به خاطر همین پرس شدید در بیشتر دقایق بازی شکل نمی‌گرفت و اینگونه شد که بازی با تیم نکونام حتی کم موقعیت‌تر از دیدار با ذوب‌آهن شد.

پرسپولیس در بازی اول نشان داد بیشتر از آن‌که مشکل گلزنی داشته باشد در خلق موقعیت مشکل دارد. شاید توقع می‌رفت این مشکل در بازی دوم کمتر به چشم بیاید، اما از آن سو حریف حربه‌ای را انتخاب کرده بود تا ضعف پرسپولیس در خلق موقعیت گل بیشتر به چشم بیاید. موقعیت دقیقه ۸ پرسپولیس شاید مهم‌ترین و استثنایی‌ترین موقعیت این تیم در طول بازی بود که به مدد جاگیری اشتباه و غفلت مدافعان و هافبک‌های فولاد و البته تیزهوشی عبدی و ترابی به دست آمد و در سایر اوقات خلق موقعیت برای پرسپولیس کاری نشدنی به نظر می‌رسید.

پرسپولیس با وجود پرس سنگین تیم حریف بعضاً با بازی کم نقص مدافعان میانی و خلاقیت هافبک‌هایی مثل سرلک، ترابی، سروش و صادقی خیلی خوب از پرس در می‌رفت و حتی با حضور هافبک‌های جنگنده حریف ۶۰ درصد مالکیت برای خود ثبت کرد، اما تازه مشکل بعدی‌اش رو می‌شد که عبور از خط دفاع حریف و خلق موقعیت است. در واقع پرسپولیس بیشتر توان خود را روی فار پرس صرف کرد و در اندک مواردی هم که از پرس در می‌رفت توان خلق موقعیت گل را نداشت چرا که مثلث‌های بین هافبک‌ها و مدافعان کناری و البته تنها مهاجم تیم شکل نمی‌گرفت و البته خبری از پاس‌های خلاقانه و کارگشا نبود.

با این حساب حتماً خیلی از تیم‌ها از هفته بعد برای متوقف کردن پرسپولیس به همین سبک پرس خواهند کرد، اما خب هر تیمی ابزار پرس حدوداً ۱۰۰ دقیقه‌ای و بی‌اشتباه نکونام را در اختیار ندارد، هم اینکه یحیی هم از هفته بعد سعی خواهد کرد با تنوع بیشتری دنبال خلق موقعیت باشد.