مایلی کهن: برانکو اینجا مربی شد! /یحیی زیر فشار است وگرنه در این مملکت مربی زیاد داریم

به گزارش مجله خبری نگار/ایران ورزشی: از هر دری با محمد مایلی‌کهن وارد صحبت شوید بحث به جایی می‌رسد که او از سر دلسوزی برای فوتبال و ورزش به شرایط موجود انتقاد کند. مایلی‌کهن بیشتر از اینکه به‌عنوان یک پیشکسوت پرسپولیس برای تیم سابقش نسخه بپیچد و وارد جزئیات فنی و غیرفنی این تیم شود دوست دارد درباره مسائل کلی فوتبال و مشکلات حرف بزند. مهم‌ترین و جذاب‌ترین صحبت‌های او هم در مورد مربیان جوانی است که با وجود شایستگی‌هایشان نادیده گرفته می‌شوند و پول‌هایی که به پای برخی مربیان و بازیکنان خارجی می‌ریزیم و غالباً هدر می‌روند. گفتگو با سرمربی سابق تیم ملی را بخوانید:

روز شنبه در اولین جلسه تمرین پیش‌فصل پرسپولیس حاضر شدید. شرایط چطور بود؟

بله قبل از آن رفته بودم بهشت زهرا. آقای درویش دعوت کردند و رفتیم، اما خب با یک جلسه تمرین دیدن که نمی‌شود قضاوتی داشت. طبیعتاً در فصل نقل و انتقالات خوب عمل کرده‌اند، اما هزینه زیادی هم کرده‌اند و بازیکنان متعددی گرفتند که باید بتوانند این نفرات را با هم هماهنگ کنند.

به نظر می‌رسد بحث حضور یک مربی خارجی در پرسپولیس هم مطرح است.

من نمی‌دانم چه اتفاقی می‌افتد که دستیار خارجی می‌آورند، اما شما اعتقاد من را نسبت به جذب مربی خارجی و بازیکن خارجی تا حدودی می‌دانید. خیلی‌های دیگر هم می‌دانند. ما به خیلی چیز‌های اساسی‌تر نیاز داریم و در این شرایط این کار‌ها دور ریختن پول مردم است. متاسفانه این موارد وجود دارد و زیاد هم نمی‌شود دخالت کرد.

شما هر وقت در این باره حرف زدید عده‌ای موضع گرفتند.

بله موضع می‌گیرند. من تقریباً با اکثر مسائل آشنا هستم، اما یا ما اشتباهی رفتیم کلاس یا کلاس‌ها اشتباهی بوده. بله، من کلاس‌های متعددی رفتم. هیچ‌کس اندازه من در کلاس‌های مربیگری شرکت نکرده؛ از برزیل تا همین ایران. همیشه دوست داشتم بروم در این کلاس‌ها حاضر باشم. نه اینکه بخواهم یک روز در کلاسی شرکت کنم که آنجا لباس می‌دهند بلکه برای یادگیری می‌رفتم. برای مدرک هم نمی‌رفتم. اما در هیچ کلاسی ندیدم که بگویند نقش یک مربی در موفقیت یک تیم حتی ۵۰ درصد است بلکه عنوان می‌کردند بالاترین نقش را بازیکنان دارند و مربی نهایتا ۳۰ درصد تأثیرگذار باشد.

اتفاقاً برانکو هم این را می‌گفت.. حالا ما یک حرفی زدیم و شما اسم برانکو را آوردید. ببخشید می‌توانم از شما بپرسم این آقا کجا مربی شد؟ اینجا مربی شد. یعنی کشور عزیزمان ایران روی آقای برانکو سرمایه‌گذاری کرد.
منظورم این بود که برانکو هم با این همه تعریف و تمجید که از او در پرسپولیس شد همیشه می‌گفت وقتی بازی شروع می‌شود همه چیز دست بازیکنان است.

مربی ۳۰ درصد نقش دارد و ۷۰ درصد بازیکن است. حالا من می‌گویم در شرایطی که در همه زمینه‌ها عقبیم چرا دنبال مربی و بازیکن خارجی می‌رویم؟ دیروز (شنبه) ما رفتیم ورزشگاه محل تمرین پرسپولیس.

چه کسی این ورزشگاه را ساخته؟

شهرداری تهران.

با همت چه کسی؟

یادم می‌آید آقای جعفر کاشانی خیلی تلاش کرد که این ورزشگاه در اختیار پرسپولیس باشد.

خدا بیامرزد آقای کاشانی را. یکی از مفاخر فوتبال و باشگاه شاهین و پرسپولیس بودند، اما این ورزشگاه به همت حبیب کاشانی به پرسپولیس رسید. حالا می‌دانید چند سال از عمر این ورزشگاه می‌گذرد؟

تا جایی که می‌دانم سال ۹۳ یا ۹۴ ساخته شده و ۵ سال است به باشگاه پرسپولیس مجوز استفاده داده‌اند که یک سال و نیم است از آن زمان گذشته.

حالا کاری با این مسأله ندارم، اما بروید ببینید این ورزشگاه چه شرایطی دارد. تازه این ورزشگاهی است که دارند از آن استفاده می‌کنند و روی بورس است، اما واقعاً دلت می‌سوزد. شما می‌دانید ویمبلی چقدر قدمت دارد؟ بالای ۱۰۰ سال. البته این ورزشگاه الان بازسازی شده، اما اکثر ورزشگاه‌های آلمان، انگلیس و فرانسه بعضاً یک و نیم قرن قدمت دارند و در خلال این سال‌ها بازسازی هم می‌شود. این‌ها مسائلی است که دیده نمی‌شود. اینهاست که آدم را اذیت می‌کند. الان هم دوباره عصبی شدم. من این‌طوری مسائل فوتبال و ورزش را می‌بینم. ورزشگاهی که ده سال از عمرش نگذشته دارد خراب می‌شود. با یک باران که می‌آید از همه جایش آب می‌ریزد و سکو‌های این ورزشگاه در حال خراب شدن است.

بگذریم. یحیی گل محمدی احتمالاً دستیار خارجی می‌آورد، اما برخی پیشکسوتان پرسپولیس معتقدند او باید به مربیان پرسپولیسی اقبال نشان دهد.

من به این مسائل ورود نمی‌کنم و آقای گل‌محمدی خودش می‌داند. البته این را هم بدانید که روی او فشار است وگرنه در این مملکت مگر مربی نداریم. در مملکتی که شخصیت مربی ایرانی را می‌شکنند و قداستش را از بین می‌برند هر فردی از خارج می‌آید، می‌شود مربی. بعد می‌گویند این مربی فلان کار را کرده و فلان قهرمانی را آورده یا فلان سال از کنار فلان مربی رد شده.

اتفاقاً همین الان که این حرف‌ها را می‌زنید اعضای کادر فنی سپاهان معرفی شده‌اند که همه پرتغالی هستند و در مورد بدنسازشان نوشته‌اند بدنساز مورینیو بوده.

دست زدی به همان جای حساس که من باید حرف بزنم. می‌خواهم بدانم محرم نویدکیا چه ایرادی داشت؟

گفتند با توجه به بودجه‌ای که سپاهان صرف کرده و بازیکنانی که جذب شده بودند نتوانست قهرمان شود و ناکام بود.

مگر سپاهان قبل از نویدکیا کم هزینه کرده بود؟ یعنی هر تیمی بودجه بالایی داشت باید قهرمان شود؟ مگر بودجه، قهرمانی می‌سازد؟ یعنی شما از محرم نجیب‌تر، بهتر، آقاتر و دوست داشتنی‌تر پیدا می‌کنید؟ مگر امسال تیمش سوم نشد و فصل قبل نایب قهرمان نشد؟ سی‌ام که نشده. چه کار باید می‌کرد؟ هم از نظر فنی، هم بعد اخلاقی. اصلاً یک فرهنگ جدیدی آورد به فوتبال ما. من مربی بودم و می‌دانم او در بدترین شرایط چه کشیده. آقا محرم فشار را احساس می‌کرد و با اینکه خیلی از مسائل را می‌دید و می‌دید که حقش خورده شده یا در داوری مشکلاتی بوده، اما خیلی مودبانه حرف می‌زد و از کسی ایراد نمی‌گرفت و به خودش ایراد می‌گرفت. چی شد؟ ما با این آدم چه کار کردیم؟ الان از پایین تا بالای کادر سپاهان شده خارجی. آیا این مربیان خارجی می‌توانند تضمین کنند که امسال سپاهان قهرمان می‌شود؟

اتفاقاً با توجه به رزومه‌ای که این مربی دارد طی این چند روز خیلی از او تمجید شده.

اصلاً این مربی قهرمان بشود. چه ارزشی دارد وقتی شما یک بزرگمرد را کنار گذاشتید؟ حالا هی می‌گویند خودش نخواست، یعنی چه؟ مگر محرم مال خودش بود؟ هی می‌گویند فلانی از مکتب پرسپولیس، استقلال و سپاهان بوده. این‌ها مکاتبی هستند که در واقع ارزش‌های خودشان را تبدیل به ضدارزش می‌کنند. یعنی افراد را زیر پا می‌گذارند و له می‌کنند. آفتاب آمد دلیل آفتاب. شما به من بگویید فرهاد مجیدی برای چه رفت؟ البته خیلی جا‌ها نمی‌توان این دو عزیز را با هم مقایسه کرد. فرهاد مجیدی تیمش را بدون شکست قهرمان کرد، اما من و شما این قهرمانی را وصل کردیم به آن دستیار ایتالیایی. اینهاست که الان آزارم می‌دهد. حالا ممکن است فرهاد در امارات موفق نشود، اما دلیل نمی‌شود. این مجیدی بود که تیمش را قهرمان کرد. البته همیشه گفتم، مجموعه عواملی باعث قهرمانی و عدم قهرمانی می‌شود. من مایلی، مجیدی یا نویدکیا به تنهایی نمی‌توانیم تیمی را قهرمان کنیم همان طور که فوتبال یک کار تیمی است و یک تیم بزرگتر باید در کنار تیم شما حضور داشته باشد و هدایتش کند. حالا تا ما صحبت می‌کنیم محکوم می‌شویم. البته نگران این چیز‌ها نیستم. اصلاً نمی‌خواهم آدم خوبه بشوم. هزاران بار هم گفتم از همه روسیاه ترم. نمی‌گویم بچه فلانی بودم. نه، من کسی هم نبودم و پدرم هم یک شبه «حُر» نشد.

کنایه می‌زنید یا کلی می‌گویید؟

نه، شما می‌توانید هر تعبیری از صحبت‌های من داشته باشید.

درباره محرم و فرهاد مجیدی حرف زدید و اینکه شأن و شخصیت‌شان را حفظ نکردند.

بله این‌ها واقعیت‌های فوتبال ماست. حالا هر چقدر هم حرف بزنید باز هم موضع می‌گیرند. آخر ما هم در این مملکت درس خواندیم، کار کردیم و در طبقات مختلف جامعه بودیم. هی داد می‌زنیم، اما صدایمان به جایی نمی‌رسد. حالا هم مثال‌های عینی می‌زنم که شاید شما نتوانید بنویسید، اما واقعاً وقتی وضعیت اقتصادی مردم این است چرا باید بازیکن و مربی خارجی بیاوریم؟ دلیلش چیست؟

متأسفانه گردش مالی در فوتبال ایران بسیار بالاست، اما خروجی ندارد. الان در لیگ برتر خودمان چهار تا مهاجم نوک خوب یا دو تا دفاع چپ برجسته پیدا نمی‌شود.

ترنوور مالی خیلی بالاست، اما اینطوری است که انگار داریم پول را می‌ریزیم توی جوی آب. در هر کوی و برزن این مملکت هزار تا مدرسه فوتبال است. بار‌ها گفتم از دل همین‌ها بازیکن بیرون می‌آید. کشور‌های دیگر همین کار را می‌کنند. می‌گویند نمی‌شود از این‌ها استعدادی پیدا کرد، اما اگر همه چیز روی حساب و کتاب باشد، می‌شود. همه می‌گویند فوتبال ما دست چهار تا دلال است، اما شما نمی‌توانید این چهار نفر را دستگیر کنید؟ چطور این کار‌ها را نمی‌کنیم؟ فوتبال شاخه‌ای از سایر مشکلات جامعه‌مان است، اما چون عینیت دارد و همه چیزش «رو» است مردم درباره‌اش حرف می‌زنند، اما خیلی از امور جامعه را شما نمی‌بینید. همین می‌شود که آدم‌های دلسوز و به معنای واقعی پهلوان، میهن پرست، تحصیلکرده، یکی مثل رسول خادم باید برود توی خانه بنشیند. ما همه مرده پرستیم. همه مرده پرستیم. به خدا گریه‌ام می‌گیرد (اینجا بغض مایلی‌کهن می‌شکند) هی می‌گوییم آقا تختی. خدا رحمتش کند، نور به قبرش ببارد. شما رسول خادم را محو کردید. خودش نخواست باشد؟ چرا؟

حتماً به این خاطر که خصوصیات اخلاقی‌اش به گونه‌ای بود که نمی‌توانست در این شرایط کار کند.

نه، متوجه می‌شوید چه می‌گویم؟ رسول خادم واقعیت زمانه را می‌گفت، چون دنبال دک و پزش نبود. چون مثل کارگر در کشتی کار می‌کرد و به آن حرمت می‌گذاشت. رسول عاشق مردم و کشورش بوده و هست. هیچ وقت دنبال سیاه نمایی نیست. من می‌دانم و می‌شناسمش. من سال‌ها با این آدم‌ها کار کردم و هر کدام‌شان را از کف دستم بهتر می‌شناسم. الان رسول خادم کجاست؟ حالا ما تا دو کلمه حرف می‌زنیم همه موضع می‌گیرند. من دنبال نمایش نیستم. دنبال پست و مقام هم نیستم وگرنه بلد بودم در این ۲۹-۲۸ سال چطوری صحبت کنم. می‌توانستم یک بار به نعل بزنم یک بار به میخ. خیلی بهتر از خیلی‌ها بلد بودم.

نگران سلامتی‌تان هستیم. با توجه به عمل قلبی که انجام دادید دوست نداشتیم ناراحت‌تان کنیم.

نه، من دارم با تمام وجودم حرف می‌زنم. دارم می‌ترکم که کسی نمی‌بیند. البته همه این‌ها را می‌بینند، اما خودشان را به کوچه علی چپ می‌زنند. نمونه‌اش همین ورزشگاه شهید کاظمی. اینجا اسم شهید دارد. شهدایی که برای رفتن روی مین مسابقه می‌گذاشتند و اسم‌شان قداست دارد. اما چرا باید در عرض ۷ سال این‌طوری شود؟