دانشمندان توانایی مغز در ترسیم نقشه احساسات انسان را کشف کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، مغز انسان می‌تواند دانش عاطفی را با استفاده از یک شبکه مختصات، مشابه نحوه پیمایش در فضای فیزیکی، سازماندهی کند. دانشمندان کشف کرده‌اند که یک ناحیه خاص از مغز، حالات عاطفی را بر اساس موقعیت‌های نسبی آنها در یک فضای حسی مفهومی کدگذاری می‌کند. این امر به توضیح چگونگی مقایسه تجربیات مختلف توسط افراد و استفاده از تجربه عاطفی هنگام ارزیابی رویداد‌ها کمک می‌کند. ایزوستیا در مورد چگونگی ساخت نقشه احساسات توسط مغز گزارش می‌دهد.

مغز نقشه‌ای از احساسات می‌سازد

این نتیجه‌ای است که محققان دانشگاه اموری در ایالات متحده به آن رسیده‌اند. آنها یک سیگنال مشخص در قشر پیش‌پیشانی شکمی-میانی، ناحیه‌ای از مغز که در ارزیابی اطلاعات و تصمیم‌گیری نقش دارد، کشف کردند. به گفته دانشمندان، این سیگنال مفاهیم عاطفی را با استفاده از یک سیستم مختصات شبکه‌ای رمزگذاری می‌کند. نتایج این مطالعه در مجله PLOS Biology منتشر شده است.

این یک نقشه تحت‌اللفظی نیست که در آن هر احساس یک سلول جداگانه را اشغال کند. محققان الگویی را در فعالیت مغز شناسایی کرده‌اند که مشخصه کدگذاری شبکه‌ای است. پیش از این، اصل مشابهی در مطالعات مربوط به نحوه نمایش فضای فیزیکی و سایر مفاهیم انتزاعی توسط مغز کشف شده بود. اکنون، دانشمندان نشان داده‌اند که می‌توان از آن برای سازماندهی دانش در مورد احساسات نیز استفاده کرد.

این مدل بر اساس دو بُعد بنا شده است: ظرفیت و برانگیختگی. ظرفیت نشان می‌دهد که یک تجربه چقدر خوشایند یا ناخوشایند است، در حالی که برانگیختگی شدت آن را منعکس می‌کند: از یک حالت آرام تا یک غلیان عاطفی شدید. این دو با هم چیزی را تشکیل می‌دهند که به عنوان فضای عاطفی شناخته می‌شود، که در آن احساسات مختلف می‌توانند نسبت به یکدیگر قرار گیرند.

برای مثال، شادی معمولاً با ظرفیت مثبت همراه است، در حالی که ترس، خشم و غم با ظرفیت منفی همراه هستند. ترس و تعجب نیز می‌توانند با سطوح بالای برانگیختگی همراه باشند، در حالی که آرامش سطوح پایینی را نشان می‌دهد. بنابراین، احساسات نه تنها از نظر خوشایند یا ناخوشایند بودن، بلکه از نظر شدت تجربه نیز متفاوت هستند. نویسندگان این مطالعه بررسی کردند که آیا مغز هنگام پردازش سیگنال‌های عاطفی مختلف، این سیستم مختصات را منعکس می‌کند یا خیر.

چگونه آزمایش انجام شد

تجزیه و تحلیل نهایی شامل داده‌های ۱۸ شرکت‌کننده بود. در طول تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI)، به آنها حالات چهره‌ای که به تدریج تغییر می‌کردند و توالی عباراتی که حالات عاطفی مختلف را منتقل می‌کردند، نشان داده شد. از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا مشخص کنند که آیا لحن عاطفی محرک یا سطح برانگیختگی افزایش یا کاهش یافته است یا اینکه هیچ تغییری رخ نداده است.

پس از اسکن، داوطلبان علاوه بر این، چهره‌ها و عباراتی را که می‌دیدند با استفاده از همان دو پارامتر ارزیابی کردند. این امر به محققان اجازه داد تا محرک‌ها را در فضای احساسی قرار دهند و آنها را با فعالیت مغز مرتبط کنند. دانشمندان کشف کردند که سیگنال‌ها در قشر جلوی مغز شکمی میانی در یک الگوی شش جهته تغییر می‌کنند: فعالیت با جهت تغییر حالت عاطفی مرتبط است. علاوه بر این، این الگو هنگام کار با تصاویر صورت و محرک‌های زبانی مشهود بود.

محققان سیگنال شبکه مشابهی را در هیپوکامپ، ناحیه‌ای از مغز که با حافظه مرتبط است، شناسایی نکردند. به گفته نویسندگان، این ممکن است نشان‌دهنده تقسیم وظایف باشد: هیپوکامپ در بازنمایی مفاهیم عاطفی فردی نقش دارد، در حالی که قشر پیش‌پیشانی شکمی-میانی به سازماندهی روابط بین آنها کمک می‌کند.

این سیستم ممکن است به مغز کمک کند تا تجربه عاطفی را تعمیم داده و آن را در موقعیت‌های جدید به کار گیرد. وقتی تجربیات مختلف نه به صورت جداگانه، بلکه به صورت مرتبط ارائه شوند، مقایسه وضعیت فعلی با حالت‌های آشنا و ارزیابی پیامد‌های احتمالی برای فرد آسان‌تر می‌شود. نویسندگان معتقدند که این نوع سازماندهی دانش ممکن است در پیش‌بینی و تصمیم‌گیری انعطاف‌پذیر نقش داشته باشد.

با این حال، این مطالعه ثابت نمی‌کند که قشر پیش‌پیشانی شکمی-میانی به طور مستقل احساسات را ایجاد می‌کند یا اینکه بدون آن، فرد قادر به هدایت تجربه عاطفی نیست. این کار بر اساس داده‌های fMRI انجام شده است که امکان مشاهده الگو‌های فعالیت را فراهم می‌کند، اما میزان ضروری بودن یک ناحیه خاص مغز برای یک فرآیند خاص را مشخص نمی‌کند.

علاوه بر این، نمونه کوچک بود، بنابراین دانشمندان باید نتایج را روی تعداد بیشتری از شرکت‌کنندگان آزمایش کنند و دریابند که چگونه نقشه عاطفی تحت تأثیر تجربه فردی تغییر می‌کند.