دانشمندان ویژگی‌های سرطان روده بزرگ را در جوانان آشکار کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، سرطان روده بزرگ که در روده بزرگ یا راست روده ایجاد می‌شود، به طور فزاینده‌ای در افراد زیر ۵۰ سال تشخیص داده می‌شود. در بیماران جوان‌تر، این بیماری اغلب در مراحل بعدی تشخیص داده می‌شود و سیر آن می‌تواند با سیر بیماری در افراد مسن‌تر متفاوت باشد. دانشمندان تفاوت‌هایی را در ترکیب سلولی و فعالیت ژنی این تومور‌ها کشف کرده‌اند که ممکن است به توضیح این تفاوت‌ها کمک کند. ایزوستیا در مورد چگونگی تفاوت سرطان روده در بیماران جوان با این بیماری در بیماران مسن‌تر گزارش می‌دهد.

دانشمندان بیش از ۸۵۰ هزار سلول توموری را مورد مطالعه قرار دادند

این مطالعه توسط محققانی از موسسه سرطان دانا-فاربر، بیمارستان عمومی ماساچوست، موسسه براد و سایر موسسات علمی انجام شد. نتایج آن در مجله Nature Medicine منتشر شد. نویسندگان ۱۸۹ نمونه تومور روده بزرگ و راست روده را از بیماران ۲۹ تا ۹۰ سال و بالاتر تجزیه و تحلیل کردند. از این تعداد، ۵۴ مورد قبل از ۵۰ سالگی و ۱۳۵ مورد دیگر بعد از ۵۰ سالگی تشخیص داده شدند.

برای مطالعه نمونه‌ها، محققان از توالی‌یابی RNA در سطح هسته‌های سلولی منفرد استفاده کردند. این روش امکان ارزیابی فعالیت ژن در انواع مختلف سلول را بدون ایجاد اختلال در کل ساختار بافت منجمد فراهم می‌کند. در مجموع، دانشمندان بیش از ۸۵۰،۰۰۰ هسته سلول را تجزیه و تحلیل کرده و یک نقشه تومور دقیق تهیه کردند.

محققان به جای مقایسه ساده دو گروه سنی، چگونگی تغییر تدریجی ویژگی‌های سلولی با افزایش سن را نیز ارزیابی کردند. این تجزیه و تحلیل، محل تومور، مرحله بیماری، جنسیت بیمار و درمان قبلی را در نظر گرفت. این رویکرد، الگو‌هایی را آشکار کرد که در غیر این صورت ممکن بود با تقسیم ساده شرکت‌کنندگان به جوان و پیر، نادیده گرفته شوند.

یکی از تفاوت‌های کلیدی در ترکیب سلولی تومور‌هایی با پایداری ریزماهواره‌ای - شایع‌ترین نوع مولکولی سرطان روده بزرگ - یافت شد. در بیماران زیر ۵۰ سال، این تومور‌ها در مقایسه با تومور‌های افراد مسن‌تر، نسبت بالاتری از سلول‌های استرومایی و نسبت کمتری از سلول‌های اپیتلیال داشتند.

استروما بافتی است که تومور را احاطه کرده و حاوی سلول‌های همبند و پشتیبان است. این بافت محیطی را تشکیل می‌دهد که سلول‌های سرطانی در آن رشد می‌کنند و می‌توانند بر رفتار تومور تأثیر بگذارند. به طور خاص، افزایش نسبت سلول‌های استروما قبلاً با مقاومت به شیمی‌درمانی در برخی از تومور‌های جامد مرتبط دانسته شده است. با این حال، نسبت سلولی مشاهده شده به تنهایی ثابت نمی‌کند که درمان لزوماً در بیماران جوان‌تر کمتر مؤثر خواهد بود.

محققان این الگو را با استفاده از یک نمونه مستقل از ۷۱۲ تومور با پایداری ریزماهواره‌ای، بیشتر تأیید کردند. این نمونه شامل ۱۸ نمونه از بیماران مبتلا به بیماری زودرس و ۶۹۴ نمونه از افرادی بود که در سن ۵۰ سال و بالاتر تشخیص داده شده بودند. نتایج، تفاوت‌های مرتبط با سن را در نسبت سلول‌های استرومایی به اپیتلیال تأیید کرد.

فعالیت برخی از ژن‌ها بیشتر بود

یکی دیگر از ویژگی‌های تومور‌های بیماران جوان، افزایش فعالیت RNA‌های طویل غیرکدکننده بود. اینها مولکول‌هایی هستند که به عنوان دستورالعمل برای تولید پروتئین عمل نمی‌کنند، اما می‌توانند عملکرد ژن را تنظیم کنند. برخی از آنها در انواع مختلف سلول‌های سرطانی شناسایی شده‌اند. عملکرد بسیاری از این مولکول‌ها هنوز ناشناخته است، بنابراین محققان آنها را RNA‌های تاریک می‌نامند.

دانشمندان همچنین افزایش فعالیت ژن FN۱ را شناسایی کردند که با تولید پروتئین فیبرونکتین مرتبط است، که در تعاملات سلولی با بافت اطراف نقش دارد. علاوه بر این، برخی از تومور‌های بیماران جوان نشانه‌هایی از افزایش تعاملات سلول-سلول را نشان دادند. به طور خاص، محققان افزایش فرآیند‌های سیگنالینگ مرتبط با گذار اپیتلیال-مزانشیمی را کشف کردند - تغییری در خواص سلولی که می‌تواند حرکت و تهاجم آنها به بافت‌های مجاور را تسهیل کند.

این ویژگی‌ها در همه تومور‌ها شناسایی نشدند، اما در گروه‌های خاصی از نمونه‌ها مشاهده شدند. به طور خاص، تعاملات سلول-سلول افزایش یافته و مسیر‌های سیگنالینگ مرتبط با گذار اپیتلیال-مزانشیمی در تومور‌هایی با پایداری ریزماهواره‌ای واقع در روده بزرگ چپ شناسایی شدند. بنابراین، این نتایج را نمی‌توان به طور خودکار به همه موارد سرطان روده بزرگ در افراد جوان تعمیم داد.

در ایالات متحده، میزان ابتلا به سرطان روده بزرگ در افراد زیر ۵۰ سال از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۲ به طور متوسط ​​سالانه ۲.۹ درصد افزایش یافته است. طبق گزارش انجمن سرطان آمریکا در سال ۲۰۲۶، این بیماری به علت اصلی مرگ ناشی از سرطان در این گروه سنی تبدیل شده است. علاوه بر این، احتمال تشخیص بیماری در بیماران جوان‌تر در مراحل بعدی بیشتر است.

مطالعه ما نشان دهنده پیشرفتی نسبت به کار‌های قبلی است، زیرا ما تومور‌های تعداد زیادی از بیماران را تجزیه و تحلیل کردیم و از تکنیک‌های تجزیه و تحلیل تک سلولی برای شناسایی ویژگی‌های جدید منحصر‌به‌فرد تومور‌ها در بیماران جوان استفاده کردیم.

محققان معتقدند که ویژگی‌های سلولی و ژنتیکی کشف‌شده ممکن است به روشن شدن علل بیولوژیکی تفاوت‌ها بین توسعه بیماری در مراحل اولیه و بعدی کمک کند. آنها قصد دارند بررسی بیشتری در مورد چگونگی تعامل برنامه‌های سلولی شناسایی‌شده با مواد غذایی و مواد زائد میکروارگانیسم‌های روده و همچنین اینکه آیا این فرآیند‌ها بر رشد و گسترش تومور تأثیر می‌گذارند، انجام دهند.

با این حال، نویسندگان تأکید می‌کنند که این مطالعه هنوز ثابت نمی‌کند که تفاوت‌های شناسایی‌شده، سرطان را در افراد جوان تهاجمی‌تر می‌کند. یکی از محدودیت‌های این مطالعه، تعداد کم سلول‌های ایمنی مورد تجزیه و تحلیل بود. بنابراین، دانشمندان هنوز باید مشخص کنند که آیا پاسخ‌های ایمنی به تومور‌ها در بیماران در سنین مختلف متفاوت است و آیا می‌توان از این تفاوت‌ها برای توسعه رویکرد‌های جدید برای پیشگیری، تشخیص و درمان استفاده کرد یا خیر.