دانشمندان شیوع بی‌اشت‌هایی عصبی و پرخوری عصبی را در سراسر جهان تخمین زده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، اختلالات خوردن نه تنها می‌تواند به طور جدی بر رابطه فرد با غذا، بلکه بر سلامت جسمی و روانی او نیز تأثیر بگذارد. این اختلالات اغلب در نوجوانی شروع می‌شوند و می‌توانند سال‌ها ادامه داشته باشند. یک ارزیابی جهانی جدید نشان داده است که تعداد افراد مبتلا به بی‌اشت‌هایی عصبی و پرخوری عصبی همچنان در حال افزایش است. ایزوستیا در مورد مقیاس مشکل، ویژگی‌های سنی خاص این دو اختلال و پیش‌بینی‌های دانشمندان گزارش می‌دهد.

تعداد موارد ابتلا چه تغییری کرده است؟

در سال ۲۰۲۳، تقریباً ۱۸.۱ میلیون نفر در سراسر جهان از بی‌اشت‌هایی عصبی یا پرخوری عصبی رنج می‌بردند. از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۳، تعداد کل افراد مبتلا به این اختلالات ۷۱ درصد افزایش یافته است. این داده‌ها توسط نویسندگان یک مطالعه به عنوان بخشی از پروژه «بار جهانی بیماری‌ها» که ۲۰۴ کشور و منطقه را پوشش می‌داد، به دست آمده است. نتایج در مجله روانپزشکی JAMA منتشر شده است.

از مجموع این افراد، تقریباً ۳.۹۲ میلیون نفر از بی‌اشت‌هایی عصبی و ۱۴.۲ میلیون نفر دیگر از پرخوری عصبی رنج می‌بردند. با این حال، افزایش تعداد مطلق افراد مبتلا به این اختلالات نباید با افزایش شیوع تعدیل‌شده بر اساس سن اشتباه گرفته شود. رقم اخیر در مدت مشابه ۲۰.۶ درصد افزایش یافته است. تفاوت بین این ارقام همچنین تحت تأثیر رشد جمعیت قرار دارد: شیوع تعدیل‌شده بر اساس سن، امکان مقایسه با در نظر گرفتن تفاوت‌ها در ساختار سنی را فراهم می‌کند.

محققان از داده‌های نشریات علمی، بررسی‌های جمعیتی و سیستم‌های ثبت مرگ و میر استفاده کردند. با استفاده از این داده‌ها، آنها شیوع بی‌اشت‌هایی عصبی و پرخوری عصبی، بار سلامتی مرتبط و مرگ و میر ناشی از بی‌اشت‌هایی عصبی را تخمین زدند. سایر اختلالات خوردن در این تجزیه و تحلیل لحاظ نشده بودند. دانشمندان به طور جداگانه روند‌های بالقوه این شاخص‌ها را تا سال ۲۰۵۰ محاسبه کردند.

چه کسانی بیشتر احتمال دارد دچار بی‌اشت‌هایی عصبی شوند؟

زنان ۶۹.۴٪ از کل موارد را تشکیل می‌دهند، در حالی که مردان ۳۰.۶٪ را تشکیل می‌دهند. با این حال، اختلالات خوردن منحصراً یک مشکل زنانه نیست: در سال ۲۰۲۳، تقریباً ۵.۵ میلیون مرد با این اختلالات زندگی می‌کردند. از بین تمام افراد مبتلا به این اختلالات، ۴۱.۲٪ بین ۱۰ تا ۲۴ سال سن داشتند. شیوع کلی بی‌اشت‌هایی و پرخوری عصبی در گروه سنی ۲۰ تا ۲۴ سال به اوج خود رسید.

بی‌اشت‌هایی عصبی (آنورکسیا نرووزا) در سنین پایین‌تری به اوج خود رسید: دانشمندان بیشترین شیوع آن را در بین نوجوانان ۱۵ تا ۱۹ ساله یافتند. این نشان می‌دهد که این بیماری در دوران نوجوانی بیشترین شیوع را دارد، اگرچه می‌تواند بعداً نیز بروز کند.

بی‌اشت‌هایی عصبی نوعی اختلال خوردن است که در آن فرد عمداً میزان مصرف غذا را محدود می‌کند تا وزن کم کند یا از افزایش وزن جلوگیری کند. این اختلال با ترس شدید از افزایش وزن و تصویر بدنی تحریف‌شده مشخص می‌شود: حتی در وزن بسیار پایین، فرد ممکن است خود را دارای اضافه وزن بداند. سوءتغذیه طولانی‌مدت می‌تواند منجر به مشکلاتی در قلب، سیستم هورمونی و سایر اندام‌ها شود.

بولیمیا چه زمانی خود را نشان می‌دهد؟

برخلاف بی‌اشت‌هایی عصبی، اوج شیوع پرخوری عصبی بین سنین ۳۰ تا ۳۴ سالگی رخ داده است. از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۳، میزان بروز پرخوری عصبی ۷۵.۱ درصد افزایش یافته است، در حالی که میزان بروز بی‌اشت‌هایی عصبی ۵۷.۹ درصد افزایش یافته است. شیوع استاندارد شده بر اساس سن به ترتیب ۲۱.۷ درصد و ۱۷ درصد افزایش یافته است. بنابراین، افزایش تعداد مطلق موارد، قابل توجه‌تر از تغییر در میزان‌های تعدیل شده برای ساختار سنی جمعیت بوده است.

پرخوری عصبی (بولیمیا نرووزا) یک اختلال خوردن است که با دوره‌های مکرر پرخوری افراطی مشخص می‌شود و اغلب با احساس از دست دادن کنترل بر میزان غذای مصرف شده همراه است. پس از این دوره‌ها، فرد سعی می‌کند با ایجاد استفراغ، محدود کردن مصرف غذا یا ورزش بیش از حد، این پرخوری را جبران کند. برخلاف بی‌اشت‌هایی عصبی، پرخوری عصبی می‌تواند وزن سالم را حفظ کند، بنابراین این اختلال همیشه برای دیگران قابل توجه نیست.

هر دو اختلال می‌توانند عواقب جدی داشته باشند، اما مکانیسم‌های زیربنایی رفتار تغذیه‌ای نامنظم متفاوت است. دانشمندان تأکید می‌کنند که این شرایط را نمی‌توان به ویژگی‌های شخصیتی یا فقدان خودکنترلی تقلیل داد: آنها با ترکیبی از عوامل بیولوژیکی، روانی و اجتماعی مرتبط هستند و می‌توانند عواقب جسمی، روانی و اجتماعی طولانی‌مدتی داشته باشند.

محققان بالاترین میزان شیوع استاندارد شده سنی را برای هر دو اختلال در استرالیا - ۹۴۶.۴ مورد در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر - یافتند. کمترین میزان در کشور‌های جنوب صحرای آفریقا - ۱۱۴.۸ مورد در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر - ثبت شده است. با این حال، نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که مقایسه‌های بین‌المللی نیاز به احتیاط دارند: دسترسی به داده‌های اپیدمیولوژیک در مناطق مختلف متفاوت است و تفاوت در تشخیص و جمع‌آوری داده‌ها می‌تواند بر تخمین‌های نهایی تأثیر بگذارد.

قابل توجه‌ترین افزایش در شیوع استاندارد شده سنی از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۳ در شرق آسیا با افزایش ۶۱.۵ درصدی رخ داده است. پس از آن آسیای جنوبی با افزایش ۴۸.۵ درصدی و آسیای جنوب شرقی با افزایش ۴۴.۲ درصدی قرار دارند. بنابراین، مناطقی که بالاترین نرخ فعلی را دارند، لزوماً سریع‌ترین رشد را تجربه نمی‌کنند.

این اختلالات همچنین منجر به از دست رفتن قابل توجه سال‌های زندگی سالم می‌شوند. در سال ۲۰۲۳، بی‌اشت‌هایی عصبی و پرخوری عصبی روی هم رفته ۳.۸۳ میلیون سال زندگی تعدیل‌شده با ناتوانی (DALY) را تشکیل می‌دادند. این معیار، سال‌های از دست رفته به دلیل مرگ زودرس و سال‌های سپری شده با مشکلات سلامتی را در بر می‌گیرد. از سال ۱۹۹۰، تعداد کل DALY‌ها ۷۰.۵ درصد افزایش یافته است. نویسندگان به طور جداگانه تعداد مرگ و میر ناشی از بی‌اشت‌هایی عصبی را تخمین زدند: در سال ۲۰۲۳، این تعداد ۲۳۷ مورد بود. محققان به دلیل داده‌های بسیار محدود، قادر به تخمین قابل اعتماد مرگ و میر ناشی از پرخوری عصبی نبودند.

طبق این پیش‌بینی، تا سال ۲۰۵۰، تعداد افراد مبتلا به بی‌اشت‌هایی عصبی یا پرخوری عصبی می‌تواند به ۲۱.۸ میلیون نفر برسد - تقریباً ۲۰.۳ درصد بیشتر از سال ۲۰۲۳. نویسندگان معتقدند که این یافته‌ها بر نیاز به بهبود نظارت بر اختلالات خوردن، شناسایی زودهنگام آنها و گسترش دسترسی به مراقبت تأکید می‌کند. با این حال، این پیش‌بینی منعکس‌کننده روند‌های تخمینی است و تعداد تضمین‌شده‌ای از افراد مبتلا به این شرایط در آینده را نشان نمی‌دهد.