دانشمندان عوامل ژنتیکی جدیدی را در پسوریازیس کشف کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، محققان کره جنوبی داده‌های ژنتیکی بیش از ۱.۱ میلیون نفر را با مطالعات فعالیت ژن در سلول‌های پوستی افراد ترکیب کردند. آنها ۱۲۵ ناحیه ژنومی مرتبط با استعداد ابتلا به پسوریازیس، از جمله ۱۷ ناحیه که قبلاً توصیف نشده بودند، را شناسایی کردند و همچنین سلول‌ها و ژن‌هایی را که ممکن است در ایجاد این بیماری نقش داشته باشند، شناسایی کردند. ایزوستیا در مورد یافته‌های مربوط به مکانیسم‌های ژنتیکی و سلولی پسوریازیس گزارش می‌دهد.

چه چیزی در مورد ژنتیک پسوریازیس کشف شده است؟

این مطالعه توسط محققانی از دانشگاه سونگ کیون کوان و موسسه علوم و فناوری پیشرفته سلامت سامسونگ در کره جنوبی انجام شد. این کار در مجله Nature Communications منتشر شده است. در مرحله اول، دانشمندان یک متاآنالیز در مقیاس بزرگ از مطالعات ارتباط ژنومی، شامل داده‌های ۱،۱۳۱،۶۸۵ فرد با تبار اروپایی، انجام دادند.

در نتیجه، محققان ۱۲۵ جایگاه ژنتیکی مستقل مرتبط با استعداد ابتلا به پسوریازیس را شناسایی کردند. هفده مورد از این جایگاه‌ها قبلاً در مطالعات مربوط به این بیماری توصیف نشده بودند. این جایگاه‌ها مناطقی از ژنوم هستند که در آنها انواع ژنتیکی خاصی از نظر آماری با خطر ابتلا به این بیماری مرتبط هستند.

پسوریازیس یک بیماری خودایمنی مزمن است که در آن سیستم ایمنی در ایجاد التهاب پوست نقش دارد. این بیماری با قرمزی، ضخیم شدن و پوسته پوسته شدن تکه‌های جداگانه پوست مشخص می‌شود. این بیماری با دوره‌های تشدید و بهبودی پیشرفت می‌کند.

این یافته‌ها درک ما را از اساس ژنتیکی پسوریازیس گسترش می‌دهد. با این حال، وجود یک نوع خاص DNA لزوماً به این معنی نیست که فرد به این بیماری مبتلا خواهد شد: استعداد ژنتیکی تنها یکی از عوامل مؤثر در ابتلا به آن است.

چه سلول‌هایی با پسوریازیس مرتبط هستند؟

تجزیه و تحلیل ژنوم به تنهایی برای تعیین اینکه کدام سلول‌ها تغییرات ژنتیکی مرتبط با بیماری را نشان می‌دهند، کافی نیست. بنابراین، در مرحله دوم، دانشمندان نتایج تجزیه و تحلیل ژنتیکی را با داده‌های حاصل از رونوشت‌برداری تک سلولی - روشی که امکان مطالعه فعالیت ژن را در سطح سلول‌های منفرد فراهم می‌کند - ترکیب کردند.

محققان ترکیب سلولی و فعالیت ژن‌ها را در نمونه‌های پوست بررسی کردند و توانستند انواع سلول‌های مرتبط با عوامل ژنتیکی پسوریازیس را شناسایی کنند. سلول‌های میلوئیدی و سلول‌های T ایمنی به ویژه مهم شناخته شدند. ژن‌های مرتبط با بیماری همچنین در زیرگروه‌های خاصی از کراتینوسیت‌ها - سلول‌های اصلی اپیدرم - و سلول‌های اندوتلیال که رگ‌های خونی را می‌پوشانند، فعال‌تر بیان می‌شوند.

بنابراین، دانشمندان استعداد ژنتیکی را نه به یک نوع سلول خاص، بلکه به چندین جمعیت سلولی که در عملکرد پوست و سیستم ایمنی نقش دارند، مرتبط دانسته‌اند.

چگونگی تعامل سلول‌ها با یکدیگر

تجزیه و تحلیل بیشتر نشان داد که سلول‌های مرتبط با پسوریازیس، سیستم پیچیده‌ای از تعاملات را تشکیل می‌دهند. سلول‌های میلوئیدی و T سیستم ایمنی با کراتینوسیت‌ها و سلول‌های اندوتلیال تعامل دارند. این تعامل منجر به تبادل سیگنال‌های مولکولی بین سلول‌ها می‌شود که می‌تواند از فرآیند‌های التهابی پشتیبانی کند.

محققان این تعاملات را در لایه‌های مختلف پوست و شرایط بافتی - در پوستی که تحت تأثیر پسوریازیس قرار نگرفته بود، در نواحی آسیب‌دیده و پس از درمان - بررسی کردند. این امر به آنها اجازه داد تا مشخص کنند که کدام زیرگروه‌های سلولی و ژن‌ها در شرایط مختلف فعال هستند.

نویسندگان همچنین فرآیند‌های مرتبط با متابولیسم ایمنی - تغییرات در متابولیسم سلول‌های ایمنی - را شناسایی کردند. به گفته محققان، این مکانیسم ممکن است یکی از عواملی باشد که استعداد ژنتیکی را به التهاب در پسوریازیس مرتبط می‌کند.

کدام ژن‌ها می‌توانند هدف درمان باشند؟

پس از ترکیب داده‌های ژنتیکی و داده‌های تک سلولی، دانشمندان تجزیه و تحلیل بیشتری را برای شناسایی ژن‌هایی که می‌توانند به طور بالقوه به عنوان هدف برای دارو‌های آینده استفاده شوند، انجام دادند. در نتیجه، آنها ۵۰ ژن را که از این منظر بیشترین توجه را به خود جلب کرده بودند، شناسایی کردند.

محققان همچنین مشخص کردند که این ژن‌ها در کدام زیرگروه‌های سلولی فعال هستند و چگونه فعالیت آنها بین پوست آسیب‌دیده و پوست سالم و همچنین پس از درمان تغییر می‌کند. این امر به آنها اجازه داد تا اهداف بالقوه را نه تنها با ژن‌های خاص، بلکه با سلول‌ها و شرایط بافتی خاص نیز مرتبط کنند.

با این حال، اینها اهداف درمانی بالقوه‌ای هستند. این مطالعه نشان نمی‌دهد که هدف قرار دادن هیچ یک از این ۵۰ ژن، درمان موثری برای پسوریازیس است. مطالعات تجربی و بالینی بیشتری برای آزمایش این پتانسیل‌ها مورد نیاز است.

چگونه این مطالعه درک ما از پسوریازیس را تغییر می‌دهد

استعداد ژنتیکی به پسوریازیس مدت‌هاست که شناخته شده است، اما انواع DNA فردی به طور کامل نحوه‌ی ایجاد این بیماری را توضیح نمی‌دهند. یک مطالعه‌ی جدید، تجزیه و تحلیل ژنوم در مقیاس بزرگ را با مطالعه‌ی فعالیت ژن در سلول‌های پوستی فردی ترکیب کرده و عوامل ژنتیکی را به جمعیت‌های سلولی خاص مرتبط می‌کند.

در نتیجه، دانشمندان نقشه دقیق‌تری از تعاملات بین سلول‌های ایمنی، سلول‌های پوست و رگ‌های خونی به دست آوردند. این نقشه نشان می‌دهد که توسعه پسوریازیس با چندین سطح تنظیم - از تغییرات ژنتیکی گرفته تا فعالیت سلول‌های منفرد و تبادل سیگنال‌ها بین آنها - مرتبط است.

با این حال، این نتایج هنوز نشان‌دهنده‌ی ظهور یک روش درمانی جدید نیستند. ۵۰ ژن شناسایی‌شده به عنوان اهداف بالقوه در نظر گرفته می‌شوند و تحقیقات بیشتر باید نشان دهد که آیا می‌توان از آنها برای توسعه دارو‌های جدید و رویکرد‌های دقیق‌تر برای درمان پسوریازیس استفاده کرد یا خیر.

این مطالعه داده‌های ژنومی در مقیاس بزرگ را با تجزیه و تحلیل دقیق رونویسی سلولی ترکیب می‌کند تا عوامل ژنتیکی و انواع سلول‌های دخیل در توسعه پسوریازیس را به وضوح شناسایی کند. ما امیدواریم که نتایج ما نقطه عطفی در توسعه درمان‌های تعدیل‌کننده سیستم ایمنی شخصی‌سازی‌شده و دارو‌های جدید متناسب با بیماران خاص باشد.