موجودات زنده‌ای که می‌توانند در فضا زندگی کنند

گلسنگ‌ها که به خاطر انعطاف‌پذیری قابل توجهشان مشهورند، قدرت خود را در برخی از سخت‌ترین شرایط در سیاره ما و فراتر از آن ثابت کرده‌اند و سوالات عمیقی در مورد ریشه‌ها و گسترش حیات در کیهان مطرح کرده‌اند.

به گزارش مجله خبری نگار، گلسنگ‌ها موجودات عجیبی هستند، ترکیبی از جلبک‌های سبز میکروسکوپی (سیانوباکتری‌ها) و قارچ‌های رشته‌ای. رابطه بین آنها همزیستی است، جایی که جلبک‌ها فتوسنتز انجام می‌دهند و قارچ‌ها آب و نمک را جذب می‌کنند، در نتیجه تعادلی در به دست آوردن غذا بین این دو طرف برقرار می‌شود.

اگرچه گلسنگ‌ها در نگاه اول بی‌تکلف به نظر می‌رسند، اما آنقدر مقاوم هستند که برخی از آنها می‌توانند در محیط خشن فضا زنده بمانند.

وقتی گلسنگ‌ها به مدت ۱۸ ماه به سطح بیرونی ایستگاه فضایی بین‌المللی چسبیده بودند، از خلاء فضا، کمبود آب، دمای شدید و هجوم کامل تشعشعات و اشعه‌های فرابنفش خورشید جان سالم به در بردند و به فتوسنتز ادامه دادند.

گلسنگ‌هایی که در یک محیط شبیه‌سازی‌شده مریخی روی زمین نگهداری می‌شدند، نیز زنده ماندند و فعال بودند و احتمال وجود حیات در مریخ را افزایش دادند، جایی که محیط آن بسیار خشک و سرد است، با فشار جوی پایین و بمباران تشعشعاتی که برای حیات، آنطور که ما می‌شناسیم، نامناسب است.

در واقع، گلسنگ‌ها توانستند در چنین شرایطی زنده بمانند و حتی رشد کنند، در مواجهه با سطوح تشعشع بیش از ۱۲۰۰۰ برابر دوز کشنده برای انسان، انعطاف‌پذیری نشان دادند و به انجام فتوسنتز ادامه دادند، اگرچه تولید مثل آنها ممکن است مختل شود. در مقابل، باکتری‌هایی که در طول آزمایش‌های روی زمین در معرض همان شرایط شبیه‌سازی شده قرار گرفتند، از بین رفتند.

این یافته‌ها گمانه‌زنی‌هایی را در مورد نقش بالقوه گلسنگ‌ها در فرضیه «بذرپاشی» برانگیخته است، فرضیه‌ای که می‌گوید «بذرهای» حیات در سراسر کیهان وجود دارند و حیات روی زمین ممکن است از آن «بذرها» سرچشمه گرفته باشد. نتایج این مطالعه جدید نشان می‌دهد که حیات از طریق گلسنگ‌های یافت شده روی شهاب‌سنگ‌ها، دنباله‌دار‌ها یا سیارک‌ها در فضا پخش شده است.

همچنان که ما به کاوش در کیهان ادامه می‌دهیم، داستان بقای گلسنگ‌ها در برابر همه مشکلات، به عنوان چراغی برای احتمال وجود حیات در فراتر از زمین عمل می‌کند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری