صنعت فضایی ایران به مدار ژئو دسترسی دارد!

به گزارش مجله خبری نگار/نورنیوز،صنعت فضایی ایران بازتاب‌دهنده تصویری از یک صنعت لبه‌دانش است که علی‌رغم شرایط جنگی اخیر و مواجهه با آسیب‌های زیرساختی، از مرحله «توسعه آزمایشگاهی و پرتاب تک‌ماهواره» عبور کرده است.

تمرکز راهبردی این سازمان اکنون بر دستیابی به مدار ژئو (GEO)، توسعه منظومه‌های ماهواره‌ای با قابلیت ارتباط شبکه‌ای، ورود هدفمند بخش خصوصی به لایه‌های پرریسک فناوری و بهره‌گیری از «دیپلماسی داده» جهت مدیریت کلان اقتصادی و منابع آب کشور استوار است.

۱. وضعیت کنونی صنعت فضایی ایران

صنعت فضایی ایران در یک نقطه عطف و گذار پارادایمی قرار دارد؛ این صنعت از یک ساختار صرفاً تحقیقاتی و دولتی، در حال تبدیل شدن به یک اکوسیستم اقتصادی و کاربردی است که به طور مستقیم با مفاهیمی نظیر اقتصاد دیجیتال، مدیریت بحران و دیپلماسی فناوری گره خورده است. وضعیت کنونی این صنعت را می‌توان در چندین محور بنیادین مورد واکاوی قرار داد.

در وهله نخست، راهبرد «توزیع صنعت و تمرکززدایی زیرساختی» به عنوان دکترین اصلی سازمان فضایی در شرایط کنونی برجسته است. به دلیل قرارگیری کشور در شرایط جنگی، رویکرد توسعه زیرساخت‌ها از تمرکز در یک یا دو نقطه جغرافیایی خاص، به سمت ایجاد شبکه‌ای گسترده از ایستگاه‌های کنترل متحرک، سیار و توزیع‌شده در سراسر کشور تغییر یافته است.

این تغییر استراتژی نه تنها تاب‌آوری سیستم فضایی کشور را در برابر ضربات افزایش می‌دهد، بلکه با پراکنده کردن ایستگاه‌های دریافت داده، بازه زمانی دسترسی به ماهواره‌ها را به حداقل رسانده و سرعت تست‌های مداری را به شدت بهبود می‌بخشد.

از منظر بلوغ فناورانه، صنعت فضایی ایران در مقطع کنونی از فاز اثبات فناوری (Technology Demonstration) در پرتابگر‌های کلاس سبک و متوسط عبور کرده و وارد مرحله «تکرار موفقیت» و قابلیت اتکای عملیاتی شده است.

پرتابگر‌هایی نظیر قائم و سیمرغ اکنون به پلتفرم‌هایی تبدیل شده‌اند که مسیر را برای آزمایش فناوری‌های بسیار پیچیده‌تر، از جمله تزریق چندگانه (Multiple Injection) و ارسال محموله به مدار‌های فراتر از لئو هموار کرده‌اند. در بخش ماهواره نیز، دستیابی به کنترل وضعیت پایدار در مدار و عملکرد موفقیت‌آمیز ترانسپوندر‌های مخابراتی، اعتماد به نفس فنی لازم را برای ورود به عرصه طراحی منظومه‌های پرتعداد فراهم آورده است.

یکی از تحولات کلیدی در وضعیت فعلی، تغییر رویکرد ساختاری به سمت «اقتصاد فضا» و توسعه خدمات پایین‌دستی است. بر اساس تحلیل‌های ارائه‌شده، صنعت فضایی دیگر تنها یک مصرف‌کننده بودجه‌های دولتی نیست؛ بلکه با پیوند خوردن به اقتصاد دیجیتال، به موتوری برای تولید ارزش افزوده تبدیل شده است.

تصاویر خام ماهواره‌ای با بهره‌گیری از ابزار‌های هوش مصنوعی و پردازش داده، ارزش اقتصادی پیدا کرده و در حوزه‌هایی نظیر برآورد سطح زیر کشت، پایش آفات، مدیریت منابع آب و اکتشافات معدنی به کار گرفته می‌شوند. این تغییر نگرش باعث شده تا تقاضا از سوی لایه پایین‌دست (کاربران نهایی و دستگاه‌های اجرایی)، محرک اصلی برای تحقیق و توسعه در لایه بالادست (ساخت و پرتاب ماهواره) باشد.

۲. دستاورد‌ها و اقدامات انجام‌شده تا امروز

اقدامات در صنعت فضایی ایران زیربنای مستحکمی را برای برنامه‌های جاه‌طلبانه‌تر آینده فراهم کرده‌اند. براساس داده‌های نشست، این دستاورد‌ها در سه حوزه زیرساخت، پلتفرم‌های ماهواره‌ای و خدمات کاربردی قابل دسته‌بندی هستند.

در حوزه زیرساخت‌های زمینی و پرتابگرها، تکامل پرتابگر‌های خانواده سیمرغ و قائم به عنوان دستاوردی بنیادین معرفی شد. نسخه‌های پایه این پرتابگرها، از جمله پرتابگر‌های قائم ۱۰۰ و سیمرغ، با ثبت پرتاب‌های متعدد موفق، به تثبیت رسیده‌اند. علاوه بر این، پرتاب‌های آزمایشی نسخه «سیمرغ بهینه» که توانایی انتقال جرم به مدار‌های لئو و فراتر از آن را داراست، در سال‌های ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ با موفقیت به انجام رسیده است.

در بخش زیرساخت‌های هدایت و کنترل نیز، بهره‌برداری از پایگاه کنترل ماهواره «سلماس» به عنوان یکی از مهم‌ترین دستاورد‌های سخت‌افزاری کشور روی زمین ثبت شده است. همچنین در مسیر دستیابی به مدار‌های بالا، اولین تست عملیاتی «بلوک انتقال مداری سامان ۱» با سوخت جامد در سال ۱۴۰۳ با موفقیت انجام گرفت که گامی حیاتی برای اصلاح مدار در فضا محسوب می‌شود.

در عرصه طراحی، ساخت و تزریق ماهواره‌ها، سال ۱۴۰۴ سالی پرکار و تعیین‌کننده برای صنعت فضایی بوده است. یکی از مهم‌ترین این رویدادها، پرتاب ماهواره مخابراتی «ناهید ۲» در مرداد ۱۴۰۴ توسط پژوهشگاه فضایی ایران بود. این ماهواره که اولین نمونه عملیاتی در کلاس مخابراتی ارتفاع پایین (LEO) به شمار می‌رود، در آزمایش‌های مداری خود عملکرد بسیار موفقی را به ویژه در ترانسپوندر‌های باند Ku و سیستم‌های کنترل وضعیت ثبت کرده است.

دستاورد تاریخی دیگر در دی‌ماه ۱۴۰۴ رقم خورد؛ جایی که برای نخستین بار پرتاب سه‌گانه و همزمان سه ماهواره با ماهیت‌های سازمانی متفاوت با موفقیت انجام شد. این محموله شامل ماهواره «ظفر ۲» (ساخت بخش دانشگاهی)، ماهواره «پایا» (متعلق به بخش دولتی و پژوهشگاهی) و ماهواره «کوثر نسخه ۲» (ساخت کامل بخش خصوصی) بود.

این پرتاب نه تنها توانمندی تزریق چندگانه را در مقیاس اولیه به اثبات رساند، بلکه نمادی از همگرایی سه بازوی دانشگاه، دولت و بخش خصوصی در صنعت فضایی کشور بود. به دنبال این موفقیت، در روز فناوری فضایی (۱۴ بهمن ۱۴۰۴)، اولین تصاویر دریافتی از ماهواره پایا رونمایی شد.

در حوزه طراحی و آماده‌سازی پلتفرم‌های جدید نیز در سال‌های ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ اقدامات متعددی پایان یافته است. ماهواره تصویربرداری «پارس ۲» با دقت و رزولوشن بهتر از ۳ متر، در سال ۱۴۰۳ رونمایی شد و تمامی تست‌های تکمیلی و مراحل نهایی تطبیق با پرتابگر را با موفقیت پشت سر گذاشت. همچنین، اولین نمونه از ماهواره‌های منظومه باریک‌باند «شهید سلیمانی» در دهه فجر سال ۱۴۰۴ با حضور وزرای دفاع و ارتباطات به صورت رسمی رونمایی شد که نشان از تکمیل فرآیند طراحی این پلتفرم دارد.

در پایین‌دست صنعت فضایی، مهم‌ترین اقدام انجام‌شده، راه‌اندازی و توسعه پلتفرم «پنجره واحد زمین» در وزارت ارتباطات است. این سامانه با استفاده مستقیم از تصاویر ماهواره‌های بومی نظیر خیام و پایا، در کنار داده‌های ماهواره‌های خارجی، به ابزاری عملیاتی برای نهاد‌های حاکمیتی جهت مقابله با تغییر کاربری غیرمجاز اراضی، تصرفات زمین و پایش محیط زیست تبدیل شده است.

در عرصه بین‌الملل نیز، مشارکت فعال در پروژه‌های اکتشافات فضایی نظیر پروژه «چانگ‌ای» (Chang'e) مرتبط با اکتشافات ماه با کشور چین، از اقدامات استراتژیکی است که از سال گذشته به صورت رسمی آغاز و اعلام شده است.

۳. پروژه‌ها و برنامه‌های در دست اجرا یا نزدیک به اجرا

صنعت فضایی ایران برای سال ۱۴۰۵ و سال‌های پس از آن، یک نقشه راه به شدت متراکم و تحول‌آفرین را تدوین کرده است. این برنامه‌ها نشان‌دهنده یک گذار تکنولوژیک از تصویربرداری اپتیکال به راداری، از ماهواره‌های منفرد به منظومه‌های شبکه‌ای و از مدار‌های پایین (LEO) به مدار‌های زمین‌آهنگ (GEO) است. برای دقت در تحلیل، این برنامه‌ها را به دو دسته پروژه‌های جاری در سال ۱۴۰۵ و برنامه‌های توسعه‌ای آینده تفکیک می‌کنیم:

الف) پروژه‌های در حال اجرا و نزدیک به پرتاب (سال ۱۴۰۵)

نخستین اولویت جاری، تداوم روند احداث و تجهیز پایگاه پرتاب چابهار است که علی‌رغم شرایط جنگی و تهدیدات ذکرشده، در سال ۱۴۰۵ با جدیت در حال پیگیری است.

در عرصه توسعه ماهواره‌های سنجشی، یکی از مهم‌ترین رویداد‌های سال ۱۴۰۵، رونمایی از نخستین ماهواره راداری ساخت ایران به نام «رادار ۱» (SAR) خواهد بود. طراحی این ماهواره با هدف غلبه بر محدودیت‌های تصویربرداری اپتیکال در شرایط پوشش ابری و نامساعد جوی آغاز شد. اگرچه رونمایی از آن به دلیل پیچیدگی‌های فنی از اواخر ۱۴۰۴ به سال ۱۴۰۵ موکول شده است، اما اکنون در مراحل نهایی قرار دارد. همزمان، ماهواره پارس ۲ که آزمایش‌های آن پیش‌تر تکمیل شده بود، در لیست آمادگی قطعی برای پرتاب قرار گرفته است.

در حوزه مخابرات فضاپایه، تمرکز سال ۱۴۰۵ بر روی منظومه ماهواره‌ای شهید سلیمانی است. فاز نخست این پروژه که یک منظومه باریک‌باند (Narrowband) است، شامل ۲۴ ماهواره (۱۸ ماهواره اصلی و ۶ ماهواره رزرو) است. در حال حاضر فرآیند تجمیع این ماهواره‌ها در دست اقدام است. مهم‌ترین گام فنی در این پروژه برای سال جاری، پرتاب این ماهواره‌ها به روش «تزریق چندگانه» است؛ به طوری که قرار است سه ماهواره به صورت همزمان توسط یک پرتابگر در مدار قرار گیرند. کاربرد این منظومه، انتقال داده‌های کم‌حجم در شرایط بحران از مناطقی است که فاقد زیرساخت‌های ارتباطی زمینی هستند (نظیر پایش آتش‌سوزی جنگل‌ها یا نشت خطوط لوله).

در بخش پرتابگرها، سال ۱۴۰۵ زمان آغاز تست‌های عملیاتی نسل‌های پیشرفته‌تر پرتابگر‌های سوخت جامد، یعنی قائم ۱۰۵ و قائم ۱۲۰ است. همچنین با ورود ساختارمند بخش خصوصی به عرصه بالادستی، طراحی نسل جدید بلوک‌های انتقال مداری با استفاده از سوخت‌های سرمازا (کرایوژنیک) توسط شرکت‌های خصوصی کلید خورده است که جهشی چشمگیر در واگذاری پروژه‌های پرریسک به اکوسیستم غیردولتی محسوب می‌شود.

ب) برنامه‌های آینده و توسعه بلندمدت

محور اصلی برنامه‌های بلندمدت ایران، رسیدن به مدار زمین‌آهنگ یا ژئو (ارتفاع ۳۶ هزار کیلومتری) است. به گفته رئیس سازمان فضایی، این هدف از طریق سه مسیر موازی و درهم‌تنیده در حال پیگیری است:

ساخت ماهواره ناهید ۳: این ماهواره مخابراتی پهن‌باند مختص مدار ژئو است. هم‌اکنون فاز طراحی پلتفرم و ساخت زیرسیستم‌های حیاتی آن نظیر ترانسپوندر‌ها و تراستر‌ها (پیشرانش) در پژوهشگاه فضایی آغاز شده است. رسیدن به این مدار نیازمند غلبه بر فناوری‌های کلیدی جدیدی از جمله تعیین موقعیت در مسافت‌های بسیار دور، نگهداشت دقیق ماهواره در نقطه مداری خاص و مدیریت تشعشعات انرژی است.

توسعه بلوک‌های انتقال مداری پیشرفته: برای انتقال ماهواره از مدار پارکینگ (در ارتفاع پایین) به مدار ژئو، توسعه بلوک‌های خانواده «سامان» با موتور‌های سوخت مایع در دستور کار است. این بلوک‌ها که قابلیت خاموش و روشن شدن مجدد در شرایط خلأ را دارند، توسط پژوهشگاه فضایی و سازمان صنایع هوافضای وزارت دفاع به صورت موازی (با تقسیم کار) توسعه می‌یابند.

پرتابگر‌های فوق سنگین: دستیابی به پرتابگر‌هایی نظیر ققنوس، قائم ۱۲۰ و قائم ۱۰۵ که توانایی قرار دادن محموله‌های بسیار سنگین (شامل ماهواره و بلوک انتقال) در مدار پارکینگ را دارند، در حال پیگیری است.

در عرصه توسعه پلتفرم‌های موجود، با توجه به نیاز‌های جدید شناسایی‌شده، نسخه ارتقایافته ماهواره ناهید ۲ با قابلیت ارائه خدمات به صورت شبکه‌ای و منظومه‌ای در حال طراحی است. به موازات آن، فاز دوم منظومه شهید سلیمانی نیز در سال جاری تعریف خواهد شد که تفاوت اصلی آن با فاز اول، تجهیز به فناوری استراتژیک «ارتباط بین‌ماهواره‌ای» (ISL - Inter-Satellite Link) است؛ قابلیتی که در برنامه‌ریزی‌های اولیه وجود نداشت، اما اکنون به عنوان یک الزام واجب شناخته شده است.

در بخش تصویربرداری، پژوهشگاه فضایی ساخت ماهواره پارس ۳ را با دقت تصویربرداری ۱ متر دنبال می‌کند. همچنین توسعه ماهواره رادار ۲ با دقتی به مراتب بالاتر از نمونه اول در دستور کار برنامه‌های آتی قرار دارد. از سوی دیگر، تعریف پروژه‌های کاملاً جدید بر پایه موفقیت پلتفرم «پایا» برای دستیابی به قابلیت‌های پیشرفته‌تر در حال انجام است.

در بخش خدمات عمومی، سازمان فضایی در حال ایجاد یک درگاه ارتباطی جامع یا «ژئوپورتال» (Geoportal) است. این بستر که از نظر فنی توسعه یافته است، پس از اخذ مجوز‌های لازم از نهاد‌های مربوطه، امکان دسترسی مستقیم، خرید و فروش تصاویر ماهواره‌ای را برای شهروندان عادی و اشخاص حقیقی (علاوه بر نهاد‌های دولتی و کسب‌وکارها) فراهم خواهد کرد.

در نهایت، در حوزه اکتشافات، پروژه‌های مرتبط با کپسول زیستی توسط پژوهشگاه هوافضا (وزارت علوم) و همکاری با قدرت‌های فضایی برای بهره‌برداری از منابع سایر کرات در افق‌های دوردست، با قدرت ادامه دارد.

۴. چالش‌ها و محدودیت‌ها

بررسی‌ها حاکی از آن است که صنعت فضایی ایران، علی‌رغم پیشرفت‌های شتابان، با چند گلوگاه و چالش اساسی دست‌به‌گریبان است که برخی از آنها ماهیت فنی و برخی دیگر ماهیت ژئوپلیتیک و ساختاری دارند.

الف) پیچیدگی‌های ذاتی فناوری (High Risk & High TRL): ماهیت لبه‌دانش بودن پروژه‌های فضایی، همواره با ناشناخته‌های فنی همراه است. این پیچیدگی‌ها باعث تأخیرات اجتناب‌ناپذیر در زمان‌بندی‌ها می‌شود. تاخیر در رونمایی از ماهواره رادار ۱ (که قرار بود اواخر ۱۴۰۴ رخ دهد) نمونه‌ای از این دست است. همچنین، دستیابی به مدار ژئو نیازمند توسعه همزمان فناوری‌های به شدت پیچیده در سه حوزه مستقل (ماهواره‌های مقاوم در برابر تشعشع، بلوک‌های انتقال مداری سوخت مایع با قابلیت روشن‌شدن مجدد، و پرتابگر‌های فوق‌سنگین) است که هر یک دارای چالش‌های علمی و مهندسی زمان‌بری هستند.

ج) نیاز مکرر به اصلاح اسناد بالادستی و ضعف در پیش‌بینی: برنامه جامع ۱۰ ساله فضایی کشور که در سال ۱۴۰۱ تدوین و برای افق ۱۴۱۰ ابلاغ شده بود، تنها با گذشت سه سال (در سال ۱۴۰۴) نیازمند بازنگری و اصلاحات اساسی شد. اگرچه رئیس سازمان فضایی این امر را ناشی از «پویایی فناوری و تثبیت زودهنگام برخی پرتابگرها» می‌داند، اما تحلیل دقیق‌تر نشان می‌دهد که فقدان پیش‌بینی‌های صحیح از روند‌های جهانی نیز شاید در این امر دخیل بوده است. به عنوان مثال، قابلیت استراتژیک «ارتباط بین‌ماهواره‌ای» (ISL) در فاز نخست منظومه شهید سلیمانی یا طراحی شبکه‌ای ماهواره ناهید ۲ در برنامه‌های قبلی اساساً وجود نداشت و در سال جاری به عنوان یک نیاز حیاتی شناسایی و به برنامه‌ها افزوده شده است.

د) محدودیت‌های سرمایه‌گذاری و ریسک بالای بخش خصوصی: با وجود تاکید بر ورود بخش خصوصی، چالش بزرگ در این عرصه، ریسک بالای پروژه‌های بالادستی (طراحی پلتفرم‌های جدید و بلوک‌های انتقال) است. شرکت‌های خصوصی به تنهایی توانایی مالی و تحمل ریسک توسعه فناوری‌های TRL (سطح آمادگی فناوری) پایین را ندارند. این گلوگاه سازمان فضایی را مجبور ساخته تا مدل اقتصادی خود را بر اساس «خرید تضمینی خروجی» (مانند پیش‌خرید تصاویر یا پهنای باند) و ایجاد توافقنامه‌های سه‌جانبه با نهادهایی، چون معاونت علمی ریاست جمهوری بنا کند تا هسته‌های فناور برخاسته از دانشگاه‌ها جرات ورود به این صنعت را پیدا کنند. (میزان دقیق سهم مالی و بودجه تخصیص‌یافته به بخش خصوصی در این نشست توضیح داده نشد).

۵. ارزیابی نهایی از مسیر پیش‌روی صنعت فضایی ایران

مسیر پیش‌روی صنعت فضایی ایران، گذار قطعی از مرحله «اکتساب فناوری» به مرحله «تجاری‌سازی و خدمات‌دهی شبکه‌ای» است.

یکی از مهم‌ترین ابعاد این مسیر جدید، بهره‌گیری از داده‌های ماهواره‌ای به عنوان یک ابزار قدرتمند در «دیپلماسی و حاکمیت منطقه‌ای» است. با توجه به اینکه ایران کشوری با حوزه‌های آبریز مشترک و فرامرزی است، دسترسی مستقل به اطلاعات دقیق ذخایر برفی کوه‌ها و حجم سد‌ها در کشور‌های همسایه (بالادست)، قدرت چانه‌زنی دیپلماتیک ایران را در مذاکرات مربوط به «حق‌آبه‌ها» به شدت ارتقا می‌بخشد. بدون ابزار فضایی، به دست آوردن این داده‌های حیاتی از سرزمین‌های خارج از کنترل، عملاً غیرممکن است.

از سوی دیگر، صنعت فضایی به یکی از بازو‌های اصلی مدیریت کلان اقتصادی مبدل شده است. در کشوری با مساحت ۱.۷ میلیون کیلومتر مربع و اقلیم‌های متنوع، استفاده از تصاویر ماهواره‌ای امکان پیش‌بینی دقیق آفات کشاورزی (نظیر هجوم ملخ‌ها از کشور‌های همسایه) را پیش از ورود به باغات کشور فراهم می‌کند و از خسارت‌های چند میلیون یورویی جلوگیری می‌نماید.

همچنین، برآورد دقیق سطح زیرکشت و پیش‌بینی کشت مازاد یا کمبود محصول، ابزاری بی‌بدیل برای برنامه‌ریزی بهنگام صادرات و واردات غلات در سطح ملی است. علاوه بر این، ورود به حوزه اکتشاف معادن با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای طیف‌سنجی (هایپراسپکترال) می‌تواند به کشف منابع جدید در نقاط صعب‌العبور منجر شود.

این تغییر رویکرد‌ها باعث شده است تا شاخص اقتصادی صنعت فضا به شدت بهبود یابد. سازمان فضایی معتقد است که بازگشت سرمایه در این صنعت بین ۱۰ تا ۳۰ برابرِ میزان سرمایه‌گذاری اولیه است؛ به طوری که ارزش مجموع تصاویری که یک ماهواره سنجشی در طول عمر خود تولید می‌کند، ۴ تا ۵ برابر هزینه ساخت و پرتاب همان ماهواره برآورد می‌شود. این منطق اقتصادی قدرتمند، نیروی محرکه اصلی برای توسعه انبوه منظومه‌های ماهواره‌ای و انحصارشکنی به نفع شرکت‌های خصوصی خواهد بود.

صنعت فضایی ایران اکنون در چه سطحی قرار دارد و مهم‌ترین اولویت‌های آن چیست؟

با تلفیق داده‌های فنی، اقتصادی و امنیتی ارائه‌شده در پاسخ به این پرسش کلیدی که «صنعت فضایی ایران اکنون در چه سطحی قرار دارد»، می‌توان ادعا کرد که ایران «در آستانه بلوغ سیستمی و در حال ورود به باشگاه ارائه‌دهندگان خدمات منظومه‌ای متراکم» است.

ایران در حال حاضر یکی از ۱۰ یا ۱۱ کشور دنیا (در کنار بازیگرانی، چون آمریکا، روسیه، چین، هند و فرانسه) است که توانایی بومی پرتاب ماهواره را در اختیار دارد. با این حال، تفاوت معنادار ایران در مقطع کنونی، تغییر تمرکز از «پرتاب صرف یک ماهواره برای اثبات توانمندی» به سمت «منظومه‌سازی ارزان‌قیمت، مداوم و اقتصادی» است.

دستیابی به توانایی تزریق چندگانه در مدار‌های پایین (LEO) و آغاز فرآیند ساخت بلوک‌های انتقال مداری سوخت مایع، نشان می‌دهد که گلوگاه اصلی مهندسی در ایران دیگر «چگونه رسیدن به فضا» نیست، بلکه موضوع اصلی «مدیریت ترافیک فضایی، پایداری در مدار، کاهش هزینه هر کیلوگرم محموله و توسعه ارتباطات شبکه‌ای میان‌ماهواره‌ای» است. بومی بودن کامل دانش و تخصص در این حوزه، علیرغم اعمال شدیدترین تحریم‌ها، این صنعت را به یکی از بهینه‌ترین صنایع ملی به لحاظ هزینه-فایده تبدیل کرده است.

اضافه شدن قابلیت ارتباط بین‌ماهواره‌ای (ISL) به فاز دوم منظومه شهید سلیمانی و بازطراحی ناهید ۲ با هدف عملکرد گروهی، نشان می‌دهد که اولویت نخست فناورانه ایران، ایجاد شبکه‌های عصبی یکپارچه در فضاست. ماهواره‌ها دیگر ایستگاه‌های مستقل نیستند، بلکه گره‌هایی (Nodes) در یک شبکه انتقال داده به شمار می‌روند.

سازمان فضایی به درستی دریافته است که توسعه پروژه‌های سنگین فضایی با اتکای صرف به بودجه‌های متزلزل دولتی در درازمدت محکوم به شکست است. اولویت فعلی، ایجاد تقاضا (کشش) از سوی لایه‌های پایین‌دست (کشاورزی، معدن، مدیریت بحران) و درگیر کردن سرمایه بخش خصوصی از طریق پیش‌خرید خدمات است تا از این طریق، استقلال مالی صنعت فضا تضمین شود.

با توجه به آسیب‌پذیری زیرساخت‌های متمرکز در برابر حملات فیزیکی دشمن، توسعه شبکه‌های توزیع‌شده کنترل و ایستگاه‌های سیار، به اولویتی حیاتی برای حفظ بقا و تداوم ارائه خدمات استراتژیک در زمان بحران تبدیل شده است. این امر نشان می‌دهد که معماری فضایی ایران بیش از پیش با الزامات پدافند غیرعامل در هم آمیخته است.