تشخیص میزان طول عمر سالمندان با آزمون آمادگی جسمانی و تست تعادل پا

به گزارش مجله خبری نگار،در مراکزی که آمادگی جسمانی سالمندان را ارزیابی می‌کنند، معمولاً قلب و ریه‌ها بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرند. اما در این مطالعه، آزمون آمادگی قلبی و ریوی تنها چهارمین عامل برتر در پیش‌بینی بقا بود.

Li-Lin Liang در حوزه سلامت عمومی در National Yang Ming Chiao Tung University در تایپه فعالیت می‌کند. او این مطالعه را با Chen-Te Hsu از National Taiwan University of Sport انجام داده است.

Liang در گفت‌و‌گو با Earth.com گفت: «اگر فقط یکی از هفت آزمون امکان انجام داشته باشد، ما تست ۸ فوتی برخاستن و حرکت را انتخاب می‌کنیم.»

هفت آزمون آمادگی جسمانی برای بررسی بقا

امتیاز‌های مورد استفاده در این پژوهش از برنامه ملی آمادگی جسمانی تایوان به دست آمد. این برنامه سالمندان را در مراکز آزمون سراسر کشور با استفاده از هفت فعالیت یکسان ارزیابی می‌کند.

تیم Liang اطلاعات ۱۳۴۲۳ فرد ۶۵ ساله و بالاتر را با سوابق بیمه سلامت ملی تایوان تطبیق داد. سپس وضعیت مرگ‌ومیر افراد را تا پایان سال ۲۰۲۲ بررسی کرد. در طول میانگین تقریباً هفت سال پیگیری، ۱۶۳۱ نفر از این افراد فوت کردند.

این هفت فعالیت چهار نوع آمادگی جسمانی را بررسی می‌کنند:

دو دقیقه قدم‌زدن درجا، به‌عنوان شاخص استقامت قلب و ریه.

بالا و پایین بردن وزنه دستی به مدت ۳۰ ثانیه، برای اندازه‌گیری قدرت.

بلند شدن از صندلی به مدت ۳۰ ثانیه، برای اندازه‌گیری قدرت.

رساندن یک دست از روی شانه به سمت پشت و دست دیگر از پایین به پشت، برای بررسی انعطاف‌پذیری و اینکه آیا نوک انگشتان به هم می‌رسند یا نه.

ایستادن روی یک پا با چشم‌های باز، برای سنجش تعادل و چابکی.

راه رفتن ۸ فوتی معادل ۲.۴۴ متر دور یک مخروط، برای سنجش تعادل و چابکی.

وزنه‌های دستی برای زنان ۵ پوند معادل ۲.۲۷ کیلوگرم و برای مردان ۸ پوند معادل ۳.۶۳ کیلوگرم بودند. وزن این وزنه‌ها تقریباً برابر با وزن یک گالن شیر است.

امتیاز تمام آزمون‌ها نیز در نهایت در یک شاخص ترکیبی قرار گرفت.

تست حرکتی، بهترین پیش‌بینی‌کننده بقا بود

تیم پژوهشی برای هر فعالیت، افراد را از ضعیف‌ترین تا بهترین عملکرد در پنج گروه مساوی تقسیم کرد. سپس دو گروه انتهایی را با یکدیگر مقایسه کرد. در این تحلیل، سن، جنسیت، درآمد، تحصیلات، منطقه محل سکونت، ۱۰ بیماری تشخیص‌داده‌شده و میزان ورزش گزارش‌شده افراد در نظر گرفته شد.

بیشترین تفاوت میان ضعیف‌ترین و سریع‌ترین گروه در آزمون راه رفتن ۸ فوتی مشاهده شد.

در ضعیف‌ترین گروه، ۶۶۱ نفر از ۲۶۲۱ نفر فوت کردند؛ یعنی تقریباً یک نفر از هر چهار نفر.

در سریع‌ترین گروه، ۱۳۳ نفر از ۲۷۰۱ نفر فوت کردند؛ یعنی تقریباً یک نفر از هر ۲۰ نفر.

پس از انجام این تعدیل‌ها، افراد متعلق به سریع‌ترین یک‌پنجم شرکت‌کنندگان، ۴۱ درصد از خطر مرگ گروه کندترین افراد را داشتند.

پس از تست حرکتی ۸ فوتی، ایستادن روی یک پا با ۵۰ درصد خطر مرگ گروه مرجع در رتبه بعدی قرار گرفت. تست بلند شدن از صندلی با ۵۵ درصد و تست دو دقیقه‌ای قدم‌زدن با ۵۸ درصد در رتبه‌های بعدی بودند.

نتیجه تست وزنه دستی ۶۳ درصد و تست انعطاف‌پذیری در حالت نشسته ۷۹ درصد بود. وقتی هر هفت امتیاز با یکدیگر ترکیب شدند، این شاخص با ۳۹ درصد از خطر مرگ گروه ضعیف‌تر، عملکرد بهتری از هر آزمون منفرد داشت.

چرا تعادل به چند سیستم بدن وابسته است؟

وقتی Earth.com از Liang پرسید آیا نتیجه مربوط به تعادل برای او غیرمنتظره بوده است، او گفت تا حدی چنین بوده است. او انتظار داشت آمادگی قلبی و ریوی ارتباط قدرتمندی با بقا داشته باشد و این ارتباط را نیز مشاهده کرد.

Liang گفت: «تعادل محصول یک سیستم فیزیولوژیک واحد نیست.»

ایستادن روی یک پا به بینایی و قدرت پا‌ها نیاز دارد. این حرکت همچنین از حس گوش داخلی نسبت به میزان خم‌شدن سر و حس بدن نسبت به موقعیت اندام‌ها استفاده می‌کند. مغز تمام این اطلاعات را با یکدیگر هماهنگ می‌کند.

به همین دلیل، امتیاز ضعیف در یک آزمون کوتاه می‌تواند پیش از آنکه مشکلی در زندگی روزمره ایجاد شود، نشانه وجود مشکلاتی در چند سیستم مختلف بدن باشد. پژوهشگران دیگر نیز ارتباط کاهش سرعت راه رفتن با افزایش سن را با تغییر مشابهی مرتبط دانسته‌اند.

سقوط نیز یکی از توضیحات احتمالی است. ضعف پاها، تعادل ضعیف و حرکت آهسته همگی احتمال زمین خوردن و شکستگی لگن را افزایش می‌دهند. شکستگی لگن می‌تواند سالمندان را راهی بیمارستان کند و گاهی به مرگ منجر شود. Liang گفت تیم او این زنجیره را به‌طور مستقیم بررسی نکرده است.

در میان مردان، تعادل و چابکی در رتبه نخست قرار داشتند. در میان زنان، قدرت پا تقریباً به اندازه تعادل عملکرد خوبی داشت.

آمادگی جسمانی اطلاعاتی فراتر از بیماری‌های تشخیص‌داده‌شده ارائه می‌دهد

دو فرد هم‌سن را در نظر بگیرید که هر دو فشار خون بالا و دیابت دارند. این دو نفر ممکن است از نظر توانایی‌های جسمانی تفاوت زیادی داشته باشند. این تفاوت‌ها حتی پس از آنکه تیم پژوهشی بیماری‌های تشخیص‌داده‌شده را در تحلیل خود لحاظ کرد، همچنان باقی ماندند.

تنها ۴۳۹۹ نفر، یعنی حدود یک‌سوم شرکت‌کنندگان، اعلام کردند که هفته‌ای ۱۵۰ دقیقه فعالیت بدنی با شدت متوسط و مطابق توصیه‌های موجود انجام می‌دهند.

آنچه افراد درباره میزان فعالیت خود گزارش کردند نتوانست تفاوت موجود در توانایی جسمانی واقعی آنها را توضیح دهد.

Liang گفت: «یافته‌های ما نشان می‌دهد آمادگی جسمانی که به‌صورت عینی اندازه‌گیری شده است، بُعدی از سلامت را ثبت می‌کند که به‌طور کامل در میزان بیماری یا فعالیت گزارش‌شده توسط فرد منعکس نمی‌شود.»

در سال ۲۰۱۶، American Heart Association اعلام کرد آمادگی قلبی و ریوی باید در کنار فشار خون و نبض به‌عنوان یک علامت حیاتی در نظر گرفته شود.

Liang گفت گروه پژوهشی او با این رویکرد موافق است و انواع دیگر آمادگی جسمانی نیز ممکن است اطلاعات مفیدی درباره سلامت ارائه کنند. دیدگاه مشابهی نیز درباره ارتباط قدرت گرفتن دست و مغز در حال پیر شدن مطرح شده است.

آزمون‌های آمادگی جسمانی فقط یک بار انجام شدند

تمام شرکت‌کنندگان در ابتدای مطالعه فقط یک بار مورد آزمایش قرار گرفتند و پس از آن دوباره آزمایش نشدند.

Liang گفت: «ما آمادگی جسمانی را فقط یک بار در ابتدای مطالعه اندازه‌گیری کردیم؛ بنابراین مطالعه ما نمی‌تواند ثابت کند که بهبود امتیاز یک آزمون باعث کاهش خطر مرگ‌ومیر خواهد شد.»

پنج گروه مورد استفاده در این پژوهش، افراد را در همین جمعیت مورد مطالعه از نظر عملکرد رتبه‌بندی می‌کنند و بر اساس معیار‌های بالینی تعیین نشده‌اند؛ بنابراین حرکت از یک گروه به گروه بعدی را نمی‌توان به‌عنوان یک هدف بالینی مشخص در نظر گرفت.

همچنین سابقه مصرف سیگار در این مطالعه ثبت نشده بود.

تیم Liang افراد بالای ۹۰ سال و همچنین افراد مبتلا به زوال عقل، سکته مغزی یا قطع عضو را از مطالعه کنار گذاشت. این موضوع باعث شد بخشی از سالمندانی که احتمال بیشتری داشت در انجام این فعالیت‌ها با مشکل مواجه شوند، در پژوهش حضور نداشته باشند.

آمادگی جسمانی پایین می‌تواند سالمندان در معرض خطر را مشخص کند

بخش قابل‌توجهی از تفاوت در میزان مرگ‌ومیر میان ضعیف‌ترین یک‌پنجم شرکت‌کنندگان و گروه‌های بالاتر از آن مشاهده شد.

Liang گفت سالمندانی که پایین‌ترین سطح آمادگی جسمانی را دارند «ممکن است گروهی باشند که هدف قرار دادن آنها برای مداخله اهمیت ویژه‌ای داشته باشد.»

سالمندان مسن و افراد ضعیف همچنان می‌توانند قدرت و تعادل خود را افزایش دهند.

پیاده‌روی به‌تنهایی برای عضلات در حال پیر شدن کافی نیست. حتی پیاده‌روی با سگ نیز با کاهش سقوط‌های بدون علت مشخص در سالمندان ارتباط داشته است.

با این حال، هنوز هیچ پژوهشی نشان نداده است که دقیقاً چه اتفاقی برای یک سالمند رخ می‌دهد اگر سطح آمادگی جسمانی او بهبود پیدا کند.

Liang در مصاحبه با Earth.com گفت پرسش بعدی این است که آیا افزایش آمادگی جسمانی می‌تواند مسیر اتفاقات بعدی زندگی فرد را تغییر دهد یا خیر.

پاسخ به این پرسش نیازمند آن است که همان افراد دو بار مورد آزمایش قرار بگیرند و فاصله زمانی چند ساله میان دو ارزیابی وجود داشته باشد.

نتیجه‌گیری؛ تست تعادل پا یک شاخص مهم در سالمندی است

تست تعادل پا در این مطالعه یکی از مهم‌ترین شاخص‌های مرتبط با بقای سالمندان طی هفت سال آینده بود. با این حال، تست راه رفتن ۸ فوتی بهترین پیش‌بینی‌کننده منفرد بود و ترکیب هر هفت آزمون عملکرد بهتری نسبت به هر آزمون به‌تنهایی داشت.

این پژوهش نشان می‌دهد ارزیابی آمادگی جسمانی می‌تواند اطلاعاتی درباره وضعیت سلامت سالمندان ارائه کند که صرفاً از بررسی بیماری‌های تشخیص‌داده‌شده یا میزان فعالیت بدنی گزارش‌شده به دست نمی‌آید.

مطالعه کامل در مجله JAMA Network Open منتشر شده است: DOI: ۱۰.۱۰۰۱/jamanetworkopen.۲۰۲۶.۲۸۲۲۷.

اگر این یافته‌ها برای شما یا خانواده‌تان مفید است، مقاله را با سالمندان اطراف خود به اشتراک بگذارید.

سؤالات متداول

آیا تست تعادل پا می‌تواند بقا در سالمندان را پیش‌بینی کند؟

بله. در این مطالعه، ایستادن روی یک پا دومین شاخص منفرد برتر برای پیش‌بینی بقا پس از تست راه رفتن ۸ فوتی بود.

بهترین آزمون برای پیش‌بینی بقا کدام بود؟

تست راه رفتن ۸ فوتی بهترین آزمون منفرد بود. سریع‌ترین یک‌پنجم شرکت‌کنندگان ۴۱ درصد از خطر مرگ کندترین یک‌پنجم را داشتند.

چند سالمند در این پژوهش بررسی شدند؟

۱۳۴۲۳ فرد ۶۵ ساله و بالاتر در این مطالعه بررسی شدند و وضعیت آنها به‌طور میانگین تقریباً هفت سال پیگیری شد.

آیا بهبود نمره یک تست می‌تواند خطر مرگ را کاهش دهد؟

این مطالعه چنین موضوعی را ثابت نمی‌کند. آمادگی جسمانی شرکت‌کنندگان فقط یک بار در ابتدای مطالعه اندازه‌گیری شد.

آیا فقط آمادگی قلبی و ریوی برای ارزیابی سلامت سالمندان مهم است؟

خیر. این مطالعه نشان داد تعادل، چابکی و قدرت پا‌ها نیز می‌توانند اطلاعات مهمی درباره سلامت و بقای سالمندان ارائه کنند. 

منبع: فوت و فن