یک دانشمند توضیح داد که بشریت هنگام مهاجرت به سیارات دیگر چگونه تغییر خواهد کرد

به گزارش مجله خبری نگار، روز کیهان‌نوردی پشت سر گذاشته شده است، اما علاقه به کاوش در جهان‌های دیگر همچنان قوی است. با این حال، فراتر از زمین، شرایط زندگی آشنا ناپدید می‌شوند و به همراه آن، شکل آشنای انسان نیز از بین می‌رود. دانشمندی از دانشگاه پلی‌تکنیک پرم توضیح داد که چگونه بدن انسان ممکن است در طول زندگی طولانی مدت در سیارات مختلف منظومه شمسی تغییر کند. سرویس مطبوعاتی دانشگاه این موضوع را به Gazeta گزارش داد.

به گفته ولادیسلاو نیکیتین، دکترای فیزیک و ریاضیات و دانشیار گروه ریاضیات محاسباتی، مکانیک و بیومکانیک در دانشگاه پلی‌تکنیک تحقیقات ملی پرم، سازگاری با شرایط جدید اجتناب‌ناپذیر است و به تدریج رخ خواهد داد - از تغییرات فیزیولوژیکی گرفته تا بازسازی عمیق تکاملی.

او توضیح داد: «اگر این فرآیند را مانند یک بازی شطرنج تصور کنید، طبیعت با تغییر شرایط محیطی حرکت می‌کند و بدن انسان با تغییر ساختار خود به آن پاسخ می‌دهد.»

جاذبه یک عامل کلیدی خواهد بود. برای مثال، در مریخ، جایی که جاذبه تقریباً سه برابر ضعیف‌تر از زمین است، افراد در نهایت کاهش تراکم استخوان را تجربه خواهند کرد، در حالی که قد آنها افزایش می‌یابد. در عین حال، قلب کوچکتر و خون "سبک‌تر" می‌شود، زیرا بدن مجبور نیست بر نیروی معمول جاذبه غلبه کند.

زندگی در سطح عطارد به دلیل دما و تابش شدید غیرممکن است، بنابراین این محقق معتقد است که مردم در کلونی‌های زیرزمینی زندگی خواهند کرد. در آنجا، بینایی به دلیل تاریکی مداوم تغییر خواهد کرد. شنوایی و لامسه نیز در چنین شرایطی تقویت می‌شوند و افراد ممکن است از نظر روانی در فضا‌های محدود راحت‌تر شوند.

سناریوی کاملاً متفاوتی برای زهره امکان‌پذیر است. به دلیل فشار شدید، کلونی‌ها باید در جو بالایی، جایی که شرایط به زمین نزدیک‌تر است، مستقر شوند. به گفته این دانشمند، در آنجا، پوست انسان به دلیل کمبود اشعه ماوراء بنفش روشن‌تر می‌شود و بدن شروع به مبارزه با گرمای بیش از حد می‌کند.

ولادیسلاو نیکیتین خاطرنشان کرد: «برای دفع مؤثرتر گرما، اندام‌ها می‌توانند کشیده‌تر شوند و سطح بدن را افزایش دهند.»

در قمر تایتان، قمر زحل، چالش اصلی سرما خواهد بود - دما در آنجا به منفی ۱۸۰ درجه سانتیگراد می‌رسد. به گفته این دانشمند، در چنین شرایطی، پروتئین‌های ضد یخ ممکن است در خون تشکیل شوند و از یخ زدن آن جلوگیری کنند. علاوه بر این، لایه چربی افزایش می‌یابد و به دلیل گرانش بسیار ضعیف، ممکن است افراد حتی از مریخ هم قدبلندتر شوند.

در حومه منظومه شمسی، مانند پلوتو، زندگی فقط در کلونی‌های زیرزمینی امکان‌پذیر است. در آنجا، انسان‌ها می‌توانند بخش قابل توجهی از وقت خود را در حالتی شبیه به خواب زمستانی بگذرانند تا انرژی خود را ذخیره کنند.

با وجود شرایط متنوع، در کوتاه‌مدت، تغییرات سازگارانه خواهند بود و بر ژنتیک تأثیری نخواهند گذاشت. با این حال، با انزوای طولانی‌مدت، این ممکن است تغییر کند.

نیکیتین نتیجه گرفت: «طی ده‌ها هزار سال، جهش‌های انباشته‌شده می‌توانند منجر به ظهور گونه‌های جدید انسانی سازگار با سیارات خود شوند.»