راز گرایش غول‌های تسلیحاتی به چاپ سه‌بعدی؛ فناوری که صنعت جنگ را متحول می‌کند

به گزارش مجله خبری نگار،برای دهه‌ها، طراحی تسلیحات پیشرفته بر پایه افزایش هرچه بیشتر توانایی‌های فنی انجام می‌شد. برد بیشتر، قدرت مانور بالاتر و سامانه‌های هدایت پیشرفته، اهمیت بسیار بیشتری نسبت به سرعت تولید این تسلیحات داشتند. اما اکنون این رویکرد در حال تغییر است. جنگ‌های اوکراین و خاورمیانه نشان داده‌اند که مهمات مدرن با سرعت بسیار بالایی مصرف می‌شوند و همین موضوع چالش بزرگی را پیش روی صنایع دفاعی قرار داده است، اکنون دیگر سؤال این نیست که چگونه موشک‌های پیشرفته ساخته شوند، بلکه این است که چگونه می‌توان تعداد کافی از آنها را در زمان کوتاه تولید کرد.

همین تغییر نگرش باعث شده فناوری تولید افزایشی یا همان چاپ سه‌بعدی بیش از گذشته مورد توجه قرار بگیرد. فناوری خاصی که زمانی تنها ابزاری برای ساخت نمونه‌های اولیه بود، اکنون توسط شرکت‌های بزرگ دفاعی برای افزایش سرعت تولید، ساده‌سازی زنجیره تأمین و کاهش وابستگی به تأمین‌کنندگان تخصصی به کار گرفته می‌شود.

با این حال، واقعیت با آنچه در برخی تیتر‌های خبری درباره «موشک‌های چاپ سه‌بعدی» می‌آید تفاوت دارد. شرکت‌های سازنده در حال حاضر، همه اجزای مربوط به موشک هدایت‌شونده را با چاپگر سه‌بعدی تولید نمی‌کنند، بلکه از این فناوری برای ساخت بخش‌هایی از فرایند تولید بهره می‌برند که چاپ سه‌بعدی در آنها مزیت واقعی دارد. بنابراین، چاپ سه‌بعدی هنوز جایگزین روش‌های سنتی ساخت نشده، بلکه به ابزاری برای افزایش بهره‌وری در تولید تسلیحات تبدیل شده است.

چرا ساخت موشک همچنان فرایند دشواری است؟

اگر ساخت موشک تنها به چاپ قطعات فلزی محدود می‌شد، صنایع دفاعی سال‌ها پیش به‌طور کامل از چاپ سه‌بعدی استفاده می‌کردند. اما چالش اصلی، صرفاً تولید قطعات نیست، بلکه اثبات این موضوع است که این قطعات می‌توانند سخت‌ترین شرایط عملیاتی ممکن را تحمل کنند.

یک موشک کروز مدرن ممکن است سال‌ها در انبار، روی عرشه یک ناو یا در مراکز نگهداری نظامی باقی بماند و سپس به مأموریت اعزام شود. از لحظه شلیک، تمام اجزای سازه‌ای آن باید شتاب بسیار شدید، لرزش‌های مداوم، فشار‌های آیرودینامیکی، تغییرات سریع فشار و نوسانات شدید دما را بدون کوچک‌ترین آسیب تحمل کنند. حتی نقص‌هایی در ابعاد میکروسکوپی نیز می‌توانند هنگام پرواز با سرعت بالا به خرابی‌های فاجعه‌بار منجر شوند.

به همین دلیل، صنعت هوافضا یکی از سخت‌گیرانه‌ترین صنایع جهان از نظر کنترل کیفیت به حساب می‌آید. قطعات این تسلیحات معمولاً از عناصر کمیاب ساخته شده، با دقت بسیار بالا تولید و تحت عملیات حرارتی قرار گرفته و پرداخت نهایی می‌شوند؛ پیش از ورود به چرخه عملیاتی نیز آزمایش‌ها و بازرسی‌های بسیار سختگیرانه‌ای را پشت سر می‌گذارند. در واقع، تأیید صلاحیت و اطمینان از عملکرد صحیح قطعات، اغلب از خود فرایند تولید دشوارتر است، زیرا این تسلیحات احتمال دارد در نزدیکی نیرو‌های خودی یا مناطق غیرنظامی مورد استفاده قرار گیرند و کوچک‌ترین نقص می‌تواند پیامد‌های جبران‌ناپذیری داشته باشد.

بر اساس برنامه‌های اعلام‌شده، از سال آینده برخی قطعات سازه‌ای بدنه میانی و محفظه کلاهک موشک کروز تاماهاوک با استفاده از فناوری چاپ سه‌بعدی تولید خواهند شد. همچنین شایعاتی وجود دارد مبنی بر اینکه در آینده از چاپگر‌های سه‌بعدی مبتنی بر فناوری فوتونیک سیلیکونی برای تولید برخی قطعات سامانه‌های الکترونیکی و رایانه هدایت این موشک نیز استفاده می‌شود.

با این حال، فناوری چاپ سه‌بعدی هنوز به مرحله‌ای نرسیده که بتواند قطعات حیاتی و بسیار پیچیده تاماهاوک را که به عناصر نادر خاکی وابسته هستند، تولید کند. اگرچه از نظر فنی امکان چاپ موادی مانند آهنربا‌های ساماریوم-کبالت و نئودیمیوم-آهن-بور، مواد حاوی دیسپروزیم و تربیوم و حتی برخی قطعات الکترونیکی مبتنی بر گالیم، ژرمانیوم و تانتالوم وجود دارد، اما این فناوری‌ها هنوز وارد خطوط تولید عملیاتی نشده‌اند. به همین دلیل، کارشناسان معتقدند ساخت کامل یک موشک تاماهاوک با چاپگر سه‌بعدی نه در حال حاضر امکان‌پذیر است و نه احتمالاً در آینده نزدیک عملی خواهد شد.

آینده در اختیار تولید انبوه و کم‌هزینه است

بزرگ‌ترین مزیت چاپ سه‌بعدی احتمالاً افزایش تولید موشک‌های فعلی نیست، بلکه فراهم کردن امکان طراحی نسل جدیدی از تسلیحات است که از همان ابتدا برای تولید سریع، ارزان و در مقیاس بالا توسعه داده شوند. برنامه‌ریزان نظامی به این نتیجه رسیده‌اند که در جنگ‌های آینده، برتری تنها به پیشرفته‌ترین فناوری وابسته نخواهد بود، بلکه توانایی تولید تعداد زیادی سلاح در مدت کوتاه نیز اهمیت تعیین‌کننده‌ای خواهد داشت. تسلیحات هدایت‌شونده دقیق همچنان جایگاه خود را حفظ خواهند کرد، اما موشک‌های گران‌قیمت که با استفاده از عناصر کمیاب ساخته می‌شوند، در شرایط جنگی و افزایش ناگهانی تقاضا به‌راحتی قابل جایگزینی نیستند.

راه‌حل پیشنهادی، حرکت به سمت تولید انبوه تسلیحات ارزان‌تر است، سلاح‌هایی که شاید از نظر فناوری به پیچیدگی مدل‌های فعلی نباشند، اما با هزینه کمتر و در تعداد بسیار بیشتری تولید شوند. فناوری چاپ سه‌بعدی دقیقاً در همین بخش مزیت خود را نشان می‌دهد. مهندسان می‌توانند ده‌ها قطعه‌ای را که قبلاً به‌صورت جداگانه ساخته و مونتاژ می‌شدند، در قالب یک قطعه واحد تولید کنند. این روش علاوه بر کاهش ضایعات مواد اولیه، زمان تولید را کوتاه‌تر کرده و زنجیره تأمین را نیز ساده‌تر می‌سازد.

در همین راستا، وزارت دفاع آمریکا نیز با اجرای برنامه‌های چندساله خرید تجهیزات، تولیدکنندگان را به افزایش ظرفیت تولید تشویق کرده تا آنها با اطمینان بیشتری روی توسعه خطوط تولید سرمایه‌گذاری کنند؛ بنابراین در آینده احتمالاً شاهد انبار‌هایی پر از موشک‌های تاماهاوک چاپ‌شده با فناوری سه‌بعدی نخواهیم بود. در عوض، نسل بعدی موشک‌ها از همان ابتدا بر اساس واقعیت‌های تولید مدرن و محدودیت‌های زنجیره تأمین طراحی خواهند شد، ترکیبی از چاپ سه‌بعدی، روش‌های تولید صنعتی و قطعات ماژولار که امکان ساخت سریع‌تر، ارزان‌تر و با وابستگی کمتر به مواد اولیه تحت کنترل کشور‌های دیگر را فراهم می‌سازد. در دورانی که ظرفیت تولید بار دیگر به یکی از مهم‌ترین مزیت‌های راهبردی کشور‌ها تبدیل شده است، فناوری چاپ سه‌بعدی می‌تواند نقشی کلیدی در ایجاد برتری نظامی ایفا کند.

منبع:روزیاتو