افسانه قدیمی‌ترین عادت بشر از بین رفته است

به گزارش مجله خبری نگار، شیار‌های روی دندان‌های انسان‌های فسیل‌شده، که برای دهه‌ها به عنوان شواهدی از استفاده از خلال دندان در نظر گرفته می‌شدند، می‌توانند به راحتی نتیجه‌ی سایش ساده‌ی ناشی از جویدن باشند - این نتیجه‌ای است که انسان‌شناسان پس از مطالعه‌ی دندان‌های نخستی‌سانان وحشی به آن رسیده‌اند. نتایج در مجله‌ی آمریکایی انسان‌شناسی زیستی (AJBA) منتشر شده است.

شیار‌های بین دندانی در مینای دندان در یافته‌های دیرینه‌انسان‌شناسی که قدمت آنها حداقل به دوره پلیوسن برمی‌گردد، ثبت شده‌اند. آنها به طور سنتی به عنوان آثاری از استفاده عمدی از چوب یا تیغه‌های علف برای حذف غذای گیر کرده تفسیر شده‌اند. این نتیجه‌گیری اساس ایده‌هایی در مورد رفتار‌های بهداشتی پیچیده در انسان‌های اولیه و حتی در برخی از گونه‌های باستانی را تشکیل داده است، که حتی منجر به ایده "دندانپزشکی اولیه" در نئاندرتال‌ها شده است.

نویسندگان یک مطالعه جدید، دندان‌های آسیای گوریل‌ها و شامپانزه‌های وحشی امروزی را به طور سیستماتیک بررسی کردند - حیواناتی که استفاده از خلال دندان هرگز توسط رفتارشناسان ثبت نشده است. معلوم شد که شیار‌های مورفولوژیکی یکسانی در این گونه‌ها وجود دارد. شکل، جهت و عمق ضایعات با آنچه در نئاندرتال‌ها و هومو ساپینس‌های اولیه یافت شده است، مطابقت دارد، به این معنی که رفتار مبتنی بر ابزار توضیح ضروری نیست.

یک توضیح جایگزین، سایش ناشی از سایش است که هنگام جویدن غذا‌های سفت و اعمال بار‌های بیومکانیکی خاص بر روی سطوح تماس بین دندانی رخ می‌دهد. نکته قابل توجه این است که این الگو در افراد شهری مدرن که عمدتاً غذا‌های نرم و پخته مصرف می‌کنند، به طور قابل توجهی کمتر دیده می‌شود. این به خودی خود نشان می‌دهد که شیار‌ها تابعی از رژیم غذایی و بیومکانیک جویدن هستند، نه یک رفتار عمدی.

نویسندگان این احتمال را رد نمی‌کنند که مسواک زدن در طول تاریخ تکاملی در انسان‌ها یک عمل بوده است، اما اصرار دارند که خود شیار‌ها نمی‌توانند به عنوان مدرک عمل کنند. برای تمایز بین سایش تصادفی و استفاده عمدی از ابزار، باید یک معیار تشخیصی جدید ایجاد شود - احتمالاً بر اساس توزیع مکانی آسیب در کل دندان‌ها و ارتباط آن با تقارن ابزارها.

این مطالعه همچنین نشان داد که انسان‌های مدرن نوع منحصر به فردی از آسیب مینای دندان - ضایعات شکستگی در ناحیه گردن دندان - را نشان می‌دهند که در گوریل‌های وحشی یا شامپانزه‌ها وجود ندارد. نویسندگان این را به بار‌های بیومکانیکی تغییر یافته در هنگام جویدن غذا‌های نرم نسبت می‌دهند: این نوع سایش احتمالاً یک پدیده منحصر‌به‌فرد انسانی است که ناشی از سبک زندگی است تا تکامل.