کد مطلب: ۱۰۶۰۱۳۰
|
|
۰۳ خرداد ۱۴۰۵ - ۱۴:۳۷
صدای فرعون درآمد

وقتی می‌بازی، لیورپول بدترین جای دنیاست!

وقتی می‌بازی، لیورپول بدترین جای دنیاست!
محمد صلاح در آخرین روزهایش در لیورپول، قبل از اینکه برای آخرین بار پیراهن قرمز را بپوشد، روبه‌روی هم‌تیمی‌هایش ایستاد و حرف‌هایی زد که فقط یک ستاره نمی‌زند؛ حرف‌های کسی که ۹ سال وزن یک باشگاه را روی شانه‌هایش حمل کرده.

به گزارش مجله خبری نگار، محمد صلاح در آخرین روزهایش در لیورپول، قبل از اینکه برای آخرین بار پیراهن قرمز را بپوشد، روبه‌روی هم‌تیمی‌هایش ایستاد و حرف‌هایی زد که فقط یک ستاره نمی‌زند؛ حرف‌های کسی که ۹ سال وزن یک باشگاه را روی شانه‌هایش حمل کرده. او گفت که لیورپول جایی است که وقتی می‌بری، بهترین باشگاه دنیا می‌شود و وقتی می‌بازی، بدترین. این جمله نه گلایه بود، نه هشدار؛ اعترافی بود از دل کسی که سال‌ها زیر این فشار زندگی کرده و می‌داند این پیراهن چه چیزی از آدم می‌خواهد.

صلاح در آن جلسه کوتاه، تلاش کرد احساساتش را پنهان کند، اما همه می‌دانستند فردا روزی است که اشک‌ها بالاخره راهشان را پیدا می‌کنند. گفت که نمی‌خواهد امروز احساسی باشد، چون فردا کافی است. گفت که هر لحظه‌ای که در این باشگاه داشته را با خودش می‌برد. این حرف‌ها از زبان بازیکنی که ۲۵۷ گل زده و سومین گلزن بزرگ تاریخ باشگاه شده، معنای دیگری دارد؛ معنای پایان یک دوره، پایان یک رؤیا، پایان یک رابطه.

او فقط درباره خودش حرف نزد؛ درباره مسئولیت هم حرف زد. گفت که لیورپول جایی نیست که بتوانی در آن معمولی باشی. گفت که باید استاندارد‌ها را نگه دارند، باید ادامه بدهند، باید هر فصل برای بردن بجنگند. این حرف‌ها را کسی می‌زند که خودش سال‌ها نماد همین استاندارد بوده؛ کسی که هر بار تیم در بحران بود، امید را با یک گل، یک حرکت، یک لحظه برمی‌گرداند.

آرنه اسلوت هم در این میان ایستاد و از او گفت؛ از اینکه چطور در همان فصل اولش در لیورپول، صلاح تبدیل شد به ستون تیم. گفت که قهرمانی فصل گذشته برایش خاص‌ترین جام زندگی‌اش بوده و بخش بزرگی از آن را مدیون صلاح است. این جمله از زبان مربی‌ای که تازه آمده، نشان می‌دهد صلاح فقط یک گلزن نبود؛ یک ساختار بود، یک تکیه‌گاه.

حالا لیورپول باید بدون او ادامه بدهد. باید جای کسی را پر کند که جایگزین ندارد. باید یاد بگیرد بدون آن شماره یازدهی که همیشه در لحظه‌های سخت جلو می‌رفت، بازی کند. این خداحافظی فقط رفتن یک بازیکن نیست؛ پایان یک دوره است. دوره‌ای که با سرعت، با گل، با لبخند و با سکوت‌های سنگین بعد از شکست‌ها تعریف شد.

ارسال نظرات
captcha
قوانین ارسال نظر