جهان شاهد جنایتی بزرگ خواهد بود

امیر فروزنده مستندساز می‌گوید: عمدتا در شرایط جنگ بنا به محدودیت‌های امنیتی، یک مستندساز شاید نتواند تمام وقایع را به تصویر بکشد، اما تنها با یک دوربین می‌تواند بخشی از عمق فاجعه رخ داده را به جهانیان عرضه کند.

به گزارش مجله خبری نگار، امیر فروزنده درباره مهمترین چیز‌هایی که در تولید آثار مستند از جنگ رمضان مشاهده کرده، از نگاه یک مستندساز اظهار کرد: در واقع از نخستین ساعت‌های صبح ۹ اسفند که این حمله ددمنشانه ناجوانمردانه علیه کشور ما آغاز شد، جهان شاهد جنایتی بزرگ بود؛ هر موشکی که به سمت ما شلیک شد، سند یک جنایت از طرف دشمن متخاصم بود.

او ادامه داد: اکنون با گذشت بیش از ۵۰ روز هنوز تصاویر مدرسه میناب و دانش‌آموزان بی‌گناه، این جنایت از مقابل چشم ما و جهانیان که آن را باور دارند دور نشده است. بیش از ۱۷۰۰ غیرنظامی در این حملات جان عزیزشان را از دست دادند، به کدامین گناه؟

فروزنده افزود: سرگذشت هریک از این شهیدان بی‌گناه را می‌توان به صورت مستند به تصویر کشید. علاوه بر آن، اماکن ورزشی، زیرساخت‌ها، اماکن تاریخی و فرهنگی و... که دشمن به آنها حمله کرد، هر کدام سند این جنایت علیه ایران عزیز ما بود.

او درباره اینکه اوضاع و شرایط و روحیه مردم در طول جنگ رمضان و تولیدات مستند چطور بود؟ گفت: مردم ما در طول تاریخ ثابت کردند که در شرایط جنگی و بحران همواره با روحیه جنگندگی و اتحاد با تمام قوا دست به دست هم و با کمک یکدیگر این بحران را مدیریت کردند. چیزی که برای بسیاری از جهانیان به چشم آمد مهاجرت معکوس ایرانیان خارج از کشور بود.

وی افزود: عمدتا وقتی کشوری در شرایط جنگی قرار می‌گیرد شاهد سیل عظیم مهاجرت هستیم، اما در این جنگ و جنگ دوازده روزه برای ما به صورت برعکس رخ داد و این نشان شجاعت و روحیه مردم شریف ایران است.

این مستندساز همچنین به این که اساسا در ساخت مستند، یک مستندساز به چه چیز‌هایی نیاز دارد و چه فضایی باید فراهم شود؟ اظهار کرد: عمدتا در شرایط جنگ بنا به محدودیت‌های امنیتی یک مستندساز شاید نتواند تمام واقعیت را به تصویر بکشد، اما تنها با یک دوربین می‌تواند بخشی از عمق فاجعه رخ را به تصویر بکشد.

او این را هم گفت که ثبت حقیقت بدون نگاه جانبدارانه نقش اصلی یک مستندساز است.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری