یادی از آیت‌الله جناتی در چهلمین روز درگذشت

به گزارش مجله خبری نگار، در نوشتار آیت‌الله احمد مبلغی، عضو مجلس خبرگان رهبری از لرستان، به مناسبت چهلمین روز درگذشت آیت‌الله محمدابراهیم جناتی شاهرودی آمده است:

"سروقامتی در بوستان فقاهت

چهل منزل از غروب آن آفتاب فقاهت می‌گذرد و یاد آن فقیه نوآور، آیت‌الله جناتی قدس سره، در جان‌ها تازه است.

او فقیهی بود سترگ؛ سروقامتی در بوستان فقاهت. ذهنی داشت وقاد و نقاد؛ دیده ای تاریخ نگر و جانی بیدار. در تحلیل حوادث، بصیرتی شگرف داشت و در گشودن گره‌های فکری، توانی سترگ. در مباحثه صبور و در نگارش جسور بود و با حوصله ای ستوه ناپذیر، قلم بر دفتر روزگار می‌زد و به پرسش های نوخاسته زمانه، پاسخی درخور می داد. با آنکه بر صدر رفیع مرجعیت تکیه داشت، از کبر پیراسته و از غرور رسته بود و در رفتارش آن خلوص و صفای بی پیرایه ایام طلبگی موج می‌زد.

اینک در گذرگاه حوزه ها، نقش گام های استوار او را می توان دید؛ بر جاده ای که اینک رهروان به آسودگی در آن می پویند. او از آن قبیله نادره کاران بود که جسارت گام نهادن در سرزمین های نیندیشیده را داشتند؛ پیشاهنگانی که در وادی های بکر بذری می افشاندند که نه برای کام خویش، که سالیانی بعد در کام دیگران به حلاوت نشیند.

▪︎روایتی از یک آگاهی عمیق فقهی:

خاطره ای که از لسان خود او جاری شد، آینه تمام نمای این راه گشایی است. شنیدم از او که من در آن روزگاران سکونت و درس و بحث در حوزه نجف، از طهارت اهل کتاب سخن به میان آوردم. زمزمه ای که به غریوی بدل گشت و غبار از چهره مسئله ای کهن سترد. طوفان مخالفت از هر سو وزیدن گرفت و امواج انکار برخاست، تا آنجا که خبر به سمع مبارک مرحوم آیت الله حکیم قدس سره رسید.

به روایت او: روزی در محضر آن مرجع والا مقام شرف حضور یافتم. از من خواستند تا بنیان این بنای نظری را که خلاف مشهور بود، بر ایشان عرضه دارم. هر آنچه در چنته استدلال داشتم، بی کم و کاست در پیشگاهش گستردم. آیت الله حکیم، با وقار و طمأنینه ای حکیمانه، گوش جان سپرد. نه تیغ انکار از نیام برکشید و نه سکه تایید بر آن زد. سکوتی سنگین و سرشار از اندیشه، یگانه پاسخ آن همه چون و چرا بود.

▪︎حاصل آن نوآوری:

روزگار گذشت تا آنکه تقدیر، خود آن فقیه بزرگ را به تماشای عالمی دیگر در دیار فرنگ برد. چون از آن سفر معالجه باز آمد، گویی در آیینه ضمیرش، افقی نو از نگاه فقهی در مواجهه با مسیحیان گشوده شده بود. چندی برنیامد که فتوای روشنگر او بر طهارت اهل کتاب، همچون خورشیدی از پس ابرها، طالع گشت.

باری، اینگونه، آن نهال نازک که آیت‌الله جناتی غرس کرده بود، در بهار فتوای مرجعی بزرگ در آن دوران به بار نشست و سایه گسترد. در پی آن، دیگر استوانه‌های فقاهت نیز اندک اندک بدین وادی گام نهادند و با آن رأی فقهی همصدا گشتند."