امروز، تاریخی‌ترین روز جمهوری اسلامی ایران

به گزارش مجله خبری نگار، در یادداشت حجت الله ایوبی آمده است:

دشمن از همه روزنه‌های مجازی و حقیقی پیش آمده بود. تا اعماق دل و روح فرزندان و کودکانمان نفوذ کرده بود. سنگر‌های دفاعی یکی پس از دیگری سست و بی‌جان می‌شدند. دوستان، پر از سؤال، و دشمنان، یکه‌تاز و مغرور. هر موبایل، رسانه‌ای بود و هر دیش ماهواره‌ای، موشکی که ریشه‌های مانده از هویت ایرانی و اسلامی را می‌سوزاند.

دشمن قدم به قدم تا اعماق جان و روح فرزندان و حتی کودکان خردسال ما پیش رفته بود. سیاه‌ها سفید می‌شد، شب روز و روزِ روشن به سحر رسانه‌ها می‌شد شب تاریک.

جلاد، جلادان شد ناجی ایران. فاسدترین شاه جهان، حامی ایران گشت. پیرِ کودک‌بی‌بنیانِ پهلوی، شاه‌شاهان نام گرفت. جگر‌ها خون بود و دل‌ها نگران. مارش پیروزی دشمن با آه و حسرت هزاران مادر شهید غزه و لبنان در هم آمیخت. رقص و پایکوبیِ ناپاکانِ زشت‌خوی اروپا و آمریکا، اشک و آهی شد بر جان عاشقان روح‌الله و سیدعلی در جهان.

مردم کشمیر، هند و پاکستان، مسلمانان جهان در غزه و لبنان و دیگر گوشه‌های جهان در شگفت بودند از به اهتزاز درآمدن پرچمی دیگر به نام ایران. دختران و نوجوانان ورزشکار ایران، در میان این بارانِ تهمت و موج ترسناک هجوم دشمن، با تردید نجوا می‌کردند سرود جمهوری اسلامی ایران را.

در هنگامهٔ چنین نبردی بی‌امان، در میان دریوزگی و پریشان‌حالیِ برخی فارسی‌زبانان، دشمن مغرورِ کودک‌کش، با فرمانِ آن زردمویِ زشت‌سیرت، تاخت به سرزمین شهیدان. در نخستین هجوم اهریمنان، خانهٔ امید همهٔ محرومان جهان هدف ده‌ها جنگنده شد. اما در این هجوم ناجوانمردانه، مشتی ایستاد در برابر ده‌ها موشک و هواپیما. خبر رسید که امام شهیدمان با مشت گره کرد رفت پیوست به کاروان شهیدان.

سید وسالار شهیدان، چون جدش اباعبدالله الحسین (ع)، با مشتی گره‌کرده، با فرزندان و کودکان خردسالش، خم به ابرو نیاورد. به پناهگاه نرفت. آهن و آتش را تحقیر کرد، خوار و زبون ساخت. با مشتی گره‌کرده بر قدرت پوشالی فولاد و سنگرشکن‌های دشمن کوبید. مشتی گره‌کرده به آسمان که دود کرد یک جهان دسیسه و نیرنگ را.

خونی که جان داد، روح داد و زنده کرد ایران را. خونی که زنده کرد ققنوس بی‌رمق جمهوری اسلامی ایران را. ققنوسی که از لابه‌لای بمب‌ها و آوار‌ها سر برآورد و آغاز کرد پروازی باشکوه در میانهٔ میدان. قلب‌ها به هم نزدیک شد. اگر‌ها و اما‌ها به پایان رسید. چندین دهه تلاش و دلار‌هایی که در پای رسانه‌های ایران‌ستیزی ریخته شده بود، دود شد و به هوا رفت.

جمهوری اسلامی در غبار انبوهی از خبر‌های نادرست و جنگ روانی جهان‌شمول علیه ایران، دچار سستیِ گفتمانی شده بود. موج سهمگین تبلیغات، پایه‌های گفتمانی انقلاب را فرسوده بود. گروه‌های مرجع کم‌اعتبار، رسانهٔ ملی بی مقدار، و مدیران جمهوری اسلامی در معرض بدگمانی‌های بی‌شمار.

در تقویم مناسبت‌های ایران، روز ۱۲ فروردین در لابه‌لای سیزده‌بدر و تعطیلات نوروزی گم شده بود. همه می‌دانیم که این روز، یکی از بی‌رمق‌ترین روز‌های ملی ثبت‌شده در تقویم ما بود. روز جمهوری اسلامی، روزی بود برای دیوانیان. روزی که در میان ده‌ها مشغلهٔ نوروزی به فراموشی سپرده می‌شد.

اما امسال تاریخی‌ترین روز جمهوری اسلامی ایران رقم خورد. پرچم جمهوری اسلامی در اهتزاز، و مردم از هر گروه و قوم و دسته‌ای، پرچم‌به‌دست، با جهانی از شور و با پای عشق، پس از یک ماه نبرد بی‌امان. مردمی که پنجه در پنجهٔ قهارترین قدرت‌های جهان انداخته‌اند، به نام ایران. نامی که امروز بر تارک جهان می‌درخشد و پرچم جمهوری اسلامی ایران با نشان زیبای «الله» که با همهٔ وجود برافراشته شد، بار دیگر اهتزاز درآمد. پیروزمند و با شکوه.

خون پاک شهیدان و جنگِ رمضان باطل کرد سحر ساحران را. قلب‌ها یکی پس از دیگری از سحرِ شیطان پاک می‌شود. چشم‌ها به آب زمزم خون شهیدان شسته می‌گردد. رقص پهباد‌های ایرانی، درهم می‌کوبد پایکوبی اهریمنان را در کوچه‌پس‌کوچه‌های جهان. خیابان‌ها یکی پس از دیگری پس گرفته می‌شود. دل‌ها از وسوسه‌های شیطان پاک می‌گردد. نشان «الله» در آسمان ایران و جهان می‌درخشد و موشک‌های ایرانی با نام‌های زیبای خیبر، عماد، فتاح، سجین، خرمشهر و ... یک عمر تلاش رسانه‌های فارسی‌زبان ایران‌ستیز را آوار می‌کند بر سر حامیانشان.

مشت گره‌کرده بر آهن و آتش پیروز شد. لکنت زبان، زردی روی و دست‌های لرزان مجریان شبکه‌های تلویزیونی بیگانه، خبر می‌دهد به خوبی از اسرار درونشان. غزه و لبنان، یمن و عراق، کشمیر و هند و پاکستان و آزادگان جهان در آمریکا و اروپا جان می‌گیرند. خیابان‌های جهان از پرچم جمهوری اسلامی ایران پر می‌شود. مشتی که گره شد به آسمان و همهٔ بنا‌های سست‌تر از تار عنکبوت را دود کرد.

روز جمهوری اسلامی ایران مبارک و برافراشته باد پرچم جمهوری اسلامی ایران.