تمرین در گفتار و ارتباط آن با سلامت مغز

به گزارش مجله خبری نگار، اگرچه WFD ممکن است در نگاه اول کم اهمیت به نظر برسد، اما به آرامی نشان‌دهنده چگونگی پیری مغز است. این لغزش‌های حافظه کلامی می‌توانند به پزشکان کمک کنند تا سال‌ها پیش از ظهور علائم دیگر، اختلالات شبکه‌های حافظه را شناسایی کنند.

مشکل یافتن کلمه (WFD) چیست؟

همه افراد گاهی دچار WFD می‌شوند، به‌ویژه وقتی خسته، مضطرب یا حواس‌پرت هستند. زبان وابسته به شبکه‌ای گسترده از نواحی مغزی است که با هم کار می‌کنند تا کلمه‌ای از حافظه بیرون کشیده شود، معنا با آن تطبیق یابد و به دهان برسد.

کندی اندکی در این سیستم می‌تواند باعث شود کلمه حس شود که «روی نوک زبان» است. با افزایش سن، طبیعی است که این لحظات بیشتر شوند، اما افزایش ناگهانی یا مشکل شدید می‌تواند نشانه شرایطی مانند سکته، آسیب مغزی، یا زوال عقل اولیه باشد.

تحقیقات اولیه در دانشگاه تورنتو و Baycrest Health Sciences نشان می‌دهد که WFD به همان مسیر‌های عصبی مرتبط است که در بیماری آلزایمر آسیب می‌بینند. پژوهشگران اشاره می‌کنند که کندی گفتار، نه لغزش‌های گاه‌به‌گاه، بیشترین ارتباط را با سلامت شناختی کلی دارد.

ارتباط گفتار با طول عمر

شواهد جدید نشان می‌دهد که جریان کلامی با طول عمر مرتبط است؛ بزرگسالانی که گفتار روان دارند، طول عمر بیشتری نسبت به همسالانی دارند که در گفتار خود دچار تردید می‌شوند.

از آنجا که گفت‌وگوی روزمره پیچیده است، دانشمندان مسئله را به بخش‌های قابل مدیریت تقسیم کرده‌اند. سرنخ‌ها از مکث‌های خودجوش مانند «اِم»، «اَه» و لحظات ناامیدکننده «نوک زبان» به دست می‌آید؛ زمانی که معنا روشن است، اما صدا به ذهن نمی‌آید.

سه نظریه درباره WFD

نظریه کندی پردازش: مغز پیر شبیه یک لپ‌تاپ قدیمی است که برای باز کردن هر فایل به زمان بیشتری نیاز دارد. انتقالات عصبی هنوز رخ می‌دهند، اما با سرعت کمتر، باعث سکوت کوتاه قبل از ظاهر شدن هجای درست می‌شوند.

فرضیه نقص مهار: بزرگسالان مسن‌تر در خاموش کردن افکار نامرتبط مشکل دارند. نام‌ها یا ایده‌های رقابتی وارد گفت‌و‌گو می‌شوند و کنترل ذهن نمی‌تواند سریع آنها را کنار بزند. اما مشاهدات واقعی نشان می‌دهد که این عامل اصلی نیست.

نظریه نقص انتقال: واژگان به شکل شبکه‌ای لایه‌ای تصور می‌شوند: مفهوم در بالا، شکل کلمه در وسط و صدا در پایین. با افزایش سن، پیوند بین لایه میانی و پایین ضعیف می‌شود، بنابراین فرد مفهوم را می‌داند، اما نمی‌تواند صدای آن را بیان کند.

آزمایش بازی تصویر-کلمه

برای بررسی این نظریه‌ها، دانشمندان از وظایف تصویر-کلمه استفاده می‌کنند. داوطلبان تصویری، مانند یک سگ، می‌بینند و در همان لحظه یک کلمه نمایش داده می‌شود یا پخش می‌شود. اگر کلمه «گربه» باشد، معنا همپوشانی دارد و پاسخ را کند می‌کند. اگر کلمه «مه» باشد، حروف مشترک باعث تسهیل تلفظ می‌شود. این آزمایش نیرو‌های معنایی و فونولوژیکی را بدون پیچیدگی گفت‌وگوی آزاد جدا می‌کند.

انتقال این آزمایش به فضای آنلاین، مشارکت افراد در همه سنین را افزایش داده است. زمان واکنش به میلی‌ثانیه کاهش می‌یابد و نقص‌ها پیش از اینکه شنونده هر لغزش گفتاری را تشخیص دهد، آشکار می‌شوند.

یافته‌های مطالعه روی ۱۲۵ داوطلب

در یک مطالعه، ۱۲۵ بزرگسال ۱۸ تا ۸۵ ساله بازی را انجام دادند، نمرات عملکرد اجرایی ثبت شد و گفت‌وگوی طبیعی برای تحلیل بعدی ضبط شد. شرکت‌کنندگان مسن‌تر وقتی تصویر سگ با کلمه «گربه» همراه بود، به‌شدت کند شدند و از کمک کلمه «مه» کمتر بهره‌مند شدند. این الگو‌ها با پیش‌بینی نظریه نقص انتقال مطابقت داشت.

با این حال، نمونه‌های گفتار روزمره پیش‌بینی‌کننده واقعی WFD نبودند؛ سرعت واکنش کلی بهترین شاخص بود و توجه را به سرعت پردازش عمومی بازگرداند.

سرعت گفتار، شاخص سلامت شناختی

کار‌های پیگیری نشان داد که ریتم گفتار روزمره منعکس‌کننده سلامت شناختی است. گروه دانشگاه تورنتو دریافتند افرادی که کندتر صحبت می‌کنند، در وظایف نیازمند برنامه‌ریزی و تمرکز نمره پایین‌تری دارند، حتی وقتی اشتباهات یافتن کلمه نادر هستند.

مهم این است که مکث‌ها برای یافتن کلمه با کاهش شناختی مرتبط نیستند؛ آنچه اهمیت دارد سرعت کلی جملات پس از یافتن کلمات درست است. این تفاوت باعث کاهش نگرانی‌های معمول می‌شود؛ جستجوی کوتاه برای یک اسم ممکن است فقط بازتاب پیری طبیعی باشد، اما کاهش تدریجی روانی گفتار می‌تواند زنگ خطر پیش از آزمون‌های حافظه باشد.

تمرین گفتار و سلامت مغز

بازی تصویر-کلمه راهی سریع و جذاب برای شناسایی تغییرات ظریف قبل از بروز اختلال فراهم می‌کند. این روش سرعت و دقت را با هم اندازه می‌گیرد و ممکن است از فهرست‌های نام‌گذاری سنتی در تشخیص زودهنگام ریسک پیشی بگیرد.

نرم‌افزار‌های تحلیل گفتار که هم‌اکنون مکث‌ها را در میلی‌ثانیه ثبت می‌کنند، می‌توانند به زودی پزشکان را هنگام کاهش سرعت گفتاری بیماران هشدار دهند. در عین حال، تمرین روزمره، روایت داستان، بازی‌های کلمه و حتی یادگیری زبان جدید مسیر‌های عصبی را فعال نگه می‌دارند. همان‌طور که پیاده‌روی روزانه قلب را تقویت می‌کند، گفتار پویا ذهن را حمایت می‌کند.

وقتی عزیزتان در پیدا کردن یک نام مکث می‌کند، صبر بهتر از کامل کردن جمله برای اوست. گاهی کلمه درست به‌طور طبیعی می‌رسد؛ یادآوری دیگری است که مغز، مانند گفت‌وگوها، زمانی که کمی فرصت تنفس داشته باشد، بهتر رشد می‌کند. 

منبع:فوت و فن