سیارات زیادی شبیه زمین در کیهان وجود دارند

سیارات سنگی ممکن است در کیهان رایج باشند

به گزارش مجله خبری نگار،به گفته یک تیم بین‌المللی از دانشمندان، سیارات سنگی مانند زمین ممکن است در کیهان بسیار رایج‌تر از آن چیزی باشند که قبلاً تصور می‌شد. طبق داده‌های جدید، تشکیل سیارات خشک و غنی از سنگ ممکن است نتیجه طبیعی انفجار‌های ابرنواختری در نزدیکی سیستم‌های ستاره‌ای جوان باشد. این مطالعه در مجله Science Advances منتشر شده است.

اعتقاد بر این است که زمین و دیگر سیارات خاکی از اجرام آسمانی کوچکی به نام سیاره‌های کوچک (planetesimals) تشکیل شده‌اند - اجرامی که از مخلوطی از یخ و سنگ تشکیل شده‌اند. برای اینکه سیارات آینده "خشک" و سنگی شوند، این پیش‌ساز‌ها باید بخش قابل توجهی از آب خود را در اوایل از دست داده باشند. گرمایش ناشی از فروپاشی ایزوتوپ‌های رادیواکتیو با عمر کوتاه، به ویژه آلومینیوم-۲۶، نقش کلیدی در این فرآیند ایفا کرده است. وجود آن در منظومه شمسی اولیه با تجزیه و تحلیل شهاب‌سنگ‌های باستانی تأیید شده است.

تاکنون دانشمندان فرض می‌کردند که چنین ایزوتوپ‌هایی منحصراً از یک ابرنواختر نزدیک وارد دیسک پیش‌سیاره‌ای شده‌اند. با این حال، محاسبات یک تناقض را آشکار کرد: برای رساندن مقدار مورد نیاز مواد رادیواکتیو، انفجار باید خیلی نزدیک رخ داده باشد و به سادگی دیسکی را که سیارات از آن تشکیل شده‌اند، نابود کرده باشد.

محققانی به رهبری ریو ساوادا از دانشگاه توکیو توضیح جدیدی ارائه داده‌اند - به اصطلاح "مکانیسم غوطه‌وری". طبق این مدل، ابرنواختر در فاصله ایمن حدود ۳.۲ سال نوری از منظومه شمسی جوان منفجر شده است. موج ضربه‌ای حاصل، ذرات باردار را شتاب داده و آنها را به جریانی از پرتو‌های کیهانی تبدیل کرده است.

محاسبات نشان می‌دهد که عناصر رادیواکتیو از طریق دو مسیر وارد دیسک پیش‌سیاره‌ای شده‌اند. برخی ایزوتوپ‌ها، مانند آهن-۶۰، مستقیماً به صورت غبار وارد شده‌اند. برخی دیگر، از جمله آلومینیوم-۲۶، در هنگام برخورد پرتو‌های کیهانی با اتم‌های پایدار و آغاز واکنش‌های هسته‌ای، در داخل دیسک تشکیل شده‌اند. در مجموع، این مکانیسم ترکیب عناصر رادیواکتیو موجود در شهاب‌سنگ‌ها را به طور دقیق بازتولید می‌کند.

به گفته نویسندگان، چنین شرایطی می‌توانسته به طور مکرر رخ داده باشد. آنها تخمین می‌زنند که بین ۱۰ تا ۵۰ درصد از ستاره‌های خورشید مانند می‌توانستند در محیط‌هایی با سطوح مشابه ایزوتوپ‌های رادیواکتیو تشکیل شوند. این بدان معناست که سیارات خشک و سنگی با آب محدود - که به طور بالقوه قابل سکونت هستند - می‌توانند در کهکشان ما رایج باشند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری